நாகமாணிக்க வேட்டை – 5 – முதல் மாணிக்கம்

நண்பர்களுக்கு இனிய ஆங்கிலப்புத்தாண்டு வாழ்த்துகள். இந்த 2013ம் ஆண்டு அனைவருக்கும் நல்லவைகளை மட்டும் தந்து எல்லோரையும் இன்பமாகவும் நிம்மதியாகவும் வைத்துக் கொள்ளட்டும்.

அத்தியாயம் – 1 – இளவரசி சிறைப்படல்
அத்தியாயம் – 2 – வேலன் புறப்பட்டான்
அத்தியாயம் – 3 – நாகலோகத்துக்கு வழி
அத்தியாயம் – 4 – நாகதேவன் கதை

நாகராஜனிடமும் வானதியிடமும் விடை பெற்று நாகலோகத்திலிருந்து வேலனும் அரவனும் வெளியே வந்தனர். இருவருக்கும் வேண்டிய அளவிற்கு உணவு கட்டிக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.

இருவரும் தத்தமது கதைகளைப் பேசிக் கொண்டு நடந்தார்கள். அரவன் மனித வடிவத்தில் இருந்ததால் வேலனைப் போல வேகமாக நடக்க முடியவில்லை. பாம்பு வடிவத்தில் அரவன் மிகமிக வேகமாகப் போக முடியும். ஆனால் வேலனால் அவ்வளவு வேகமாகப் போக முடியாது.

அதனால் அரவன் பாம்பு வடிவில் மாறி வேலனின் தோளில் ஏறிக் கொண்டான். அப்படியே இருவரும் பேசிக் கொண்டே நடந்தார்கள். கதையாகத் தொடங்கிய பேச்சு நாகமாணிக்கத்தை நோக்கித் திரும்பியது.

“அரவன், நீ அந்த கருடன், ஆந்தையரசன், மயிலரசன் ஆகிய பறவைகளைப் பார்த்திருக்கிறாயா? அவர்கள் எங்கே இருப்பார்கள் என்று தெரியுமா?”

“சிறு வயதில் ஆந்தையரசனை மட்டும் பார்த்திருக்கிறேன். பறவைகளோடு போர் நடக்கும் போது அவர் என் கழுத்தைக் கொத்தி விட்டார். நான் குட்டிப் பாம்பாக இருந்ததால் என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. இன்னும் அந்தத் தழும்பு இருக்கிறது,” என்று தன்னுடைய நாகப்படத்தைக் காட்டினான் அரவன். அதில் ஆந்தை கொத்திய தழும்பு தெரிந்தது.

“பெரிய தழும்பாக இருக்கிறது. பறவைகள் போரைப் பற்றி உன் அப்பா நிறைய சொன்னார்கள். சரி. இப்பொழுது இந்தப் பறவைகளை எங்கு கண்டுபிடிப்பது? அதிலும் மூன்று பறவைகள். முதலில் எந்தப் பறவையைக் கண்டுபிடிப்பது?”

”நல்ல கேள்வி வேலா. கருடனுக்கும் பாம்புகளுக்கும் முதலில் இருந்தே பகை. பருந்துகளுக்கு எல்லாம் அரசன் கருடன். அதனால் முதலில் அதைத் தேடினால் மற்ற இரண்டும் எளிதாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன். நீ என்ன சொல்கிறாய்?”

“சரி அரவன். அப்படியே செய்வோம். பருந்துகளை முதலில் கண்டுபிடித்து அவைகள் வழியாக அவைகளின் அரசன் கருடனைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். ஆனால் கருடன் விஷ்ணுவின் வாகனம். கருடனோடு நாம் போட்டி போட முடியுமா? ஒரு வேளை விஷ்ணுவே கருடனின் உதவிக்கு வந்து விட்டால் நாம் என்ன செய்வது?”

வேலன் சொன்னதும் அரவனுக்குச் சரியாகத்தான் இருந்தது. “வேலா, அப்படிப் பார்த்தால் ஆந்தை திருமகளாகிய லட்சுமிதேவிக்கு வாகனம். மயிலோ தமிழ்க்கடவுள் முருகனுக்கு வாகனம். கடவுள் அனைவருக்கும் பொதுவானவர். நிச்சயம் நமக்கும் உதவி செய்வார். முதலில் கருடனையே தேடுவோம்.”

“சரி. கருடனையே தேடுவோம். எங்கே தேடுவது? பாற்கடலுக்குத்தான் போக வேண்டுமோ? இல்லையென்றால் திருவரங்கத்தில்தான் தேட வேண்டும். திருவரங்கம் எங்கே இருக்கிறது என்று நமக்குத் தெரியும். அங்கேயே முதலில் போகலாம். சரியா?”

வேலன் சொன்னதிற்கு அரவனும் ஒத்துக் கொண்டான். திருச்சி என்று இன்று அழைக்கப்படும் திருச்சீராப்பள்ளிக்கு அருகில் காவிரிக்கரையில் இருக்கிறது திருவரங்கம். அங்கு பாம்புப் படுக்கை மேல் அரங்கன் என்ற பெயரோடு விஷ்ணு படுத்திருக்கிறார்.

நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு திருவரங்கத்தை வந்து அடைந்தார்கள் வேலனும் அரவனும். ஆனால் அவர்களுக்குப் பெரிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. ஊரே பாழடைந்து போயிருந்தது. வீடுகள் எல்லாம் இடிந்து போயிருந்தன. ஒரு மனிதர் கூட அங்கு இல்லை. மனிதர்கள் என்ன… நாயும் பூனையும் கூட கண்களில் தென்படவில்லை.

பெரிய வெள்ளம் வந்ததற்கான அறிகுறிகள் தெரிந்தன. வெள்ளம் அனைத்தையும் அடித்துக் கொண்டு போயிருக்கிறது என்று புரிந்து கொண்டார்கள். ஊருக்குள் போவதற்கு வழியென்று ஒன்றுமில்லை. எல்லா இடங்களிலும் இடிபாடுகள். கோயில் எங்கிருக்கிறது என்றே தெரியவில்லை.

இடிபாடுகளின் மேலேறி எல்லா இடங்களிலும் தேடினார்கள். கோயில் சுவர்களின் இடுபாடுகளைத்தான் பார்க்க முடிந்தது. மற்றபடி இதுதான் கோயில் என்று சொல்லும்படி எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

கோயிலுக்குள் இருந்த அரங்கநாதன் சிலையையும் காணவில்லை. வேலனும் அரவனும் பெரும் அதிர்ச்சியடைந்தார்கள். திருவரங்கம் வந்தால் நல்லது நடக்கும் என்று நம்பி வந்தால் திருவரங்கமே இடிந்து போயிருப்பதை நினைத்து வருந்தினார்கள்.

அப்போது வேலனிடம் அரவன் சொன்னான். “வேலா, திருவரங்கத்தில் வெள்ளம் வந்து எதை உடைத்தாலும் உடைக்கலாம். பாம்பின் மேல் பள்ளி கொண்ட அரங்கன் சிலையை யாராலும் உடைக்க முடியாது. இங்குதான் எங்கேயாவது இடிபாடுகளுக்குள் இருக்கும். தேடிப்பார்க்கலாம். வா.”

அரவன் சொன்ன வார்த்தையை நம்பிக்கையாக வைத்து வேலனும் அரங்கன் சிலையைத் தேடினார்கள். பாம்புப் படுக்கை மேல் அரங்கநாதர் படுத்தது போன்ற சிலை அது. ஒவ்வொரு இடிபாடுகளாகத் தேடினார்கள். அவர்கள் தேடல் வீண்போகவில்லை.

இடிபாடுகளிலிருந்து ஓரமாக காவிரிக்கரையில் அரங்கன் சிலை கிடைத்தது. அரவன் சொன்னது போல அரங்கனுக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை. ஆனால் பாம்புப் படுக்கை உடைந்திருந்தது. அரங்கன் மணலில் படுத்திருந்தார்.

இந்தக் காட்சியைக் கண்டதும் அரவனுக்குக் கண்ணீர் வந்து விட்டது. அழுது கொண்டே வேலனை அழைத்தான்.

“வேலா, விஷ்ணுவிற்குப் படுக்கையாக இருக்கும் பாம்பிற்கு ஆதிசேஷன் என்று பெயர். அவரும் எங்கள் முன்னோர்தான். அவர் மீதுதான் எப்பொழுதும் மகாவிஷ்ணு உறங்குவார். லட்சுமிதேவியும் காலைப்பிடித்து பணிவிடை செய்வார். ஆனால் இன்று மகாவிஷ்ணு மண்ணில் படுத்திருப்பதைப் பார்க்கும் போது என்னால் தாங்க முடியவில்லை. எங்கள் பாட்டனுக்கும் பாட்டனான ஆதிசேஷன் செய்த வேலையை நான் செய்யப் போகிறேன். இதனால் எனக்கு என்ன ஆனாலும் கவலையில்லை. ஆண்டவனுக்குச் செய்யும் தொண்டு பெருந்தொண்டு.”

வேலனுக்கு அரவன் சொன்னது புரிந்து விட்டது. அரவனே பாம்புப்படுக்கையாக இருக்கப் போகிறான். ஆனால் அவ்வளவு பெரிய கற்சிலையின் எடையை அரவனால் தாங்க முடியுமா என்று வேலன் வருத்தப்பட்டான். அதை அரவனிடமும் சொன்னான். ஆனால் அரவன் ஒரே முடிவாக மறுத்து விட்டான்.

காவிரிக்கரையில் அரவன் பாம்பு வடிவம் எடுத்தான். தன்னுடைய சக்தியால் பெரிய பாம்பாக மாறினான். முதலில் தன்னை ஒரு படுக்கையாகச் சுருட்டிக் கொண்டான். பிறகு தலையினால் அரங்கன் சிலையைத் தள்ளித் தள்ளித் தனது மேல் ஏற்றிக் கொண்டான். அடியில் உடைந்திருந்த கற்சிலை அரவனின் உடம்பில் குத்தியது. ஆனாலும் அரவன் வலியைப் பொருட்படுத்தாமல் அரங்கன் சிலையைத் தாங்கிக் கொண்டான்.

வேலனுக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அரவன் நிலையை நினைத்து வருத்தமாக இருந்தது. அதே நேரத்தில் நாகராஜனுக்குச் செய்த சத்தியமும் நினைவிற்கு வந்தது. நாகமாணிக்கங்களைக் கைப்பற்ற வேண்டுமல்லவா.

இப்படி நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அரங்கனின் சிலை ஒரு பக்கமாகச் சாய்ந்தது. சிலை கீழே விழுந்து விடாமல் தனது பாம்புத் தலையால் முட்டுக் கொடுத்தான் அரவன். ஆனால் சிலையின் எடை நொடிக்கு நொடி கூடிக்கொண்டேயிருந்தது. அரங்கனின் சிலை அரவனின் தலையை நசுக்கி விடுமோ என்று பயந்த வேலன் தானும் சிலைக்குத் தன் கையால் முட்டுக் கொடுத்தான்.

நேரம் செல்லச் செல்ல சிலையின் எடையை இருவராலும் தாங்க முடியவில்லை. ஆனாலும் இருவரும் சிலையைக் கீழே விடவில்லை. அரவன் உடம்பு நைந்து ரத்தம் வழிந்தது. வேலனின் கைகளும் இற்றுப் போய் உடைந்து விடும் நிலையில் இருந்தது. இருவரும் “ரங்கா ரங்கா ரங்கா” என்று அரங்கன் பெயரைச் சொல்லி எல்லா வலியையும் பொருத்துக் கொண்டார்கள்.

உச்சி வெயில் குறைந்து மாலை வந்தது. மாலை முடிந்து இரவும் வந்தது. ஆனாலும் இருவரும் “ரங்கா ரங்கா” என்று சொல்லிக் கொண்டே சிலையைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். வேலனின் கைகளிலும் எலும்புகள் முறிந்து ரத்தம் வந்தது.

இரவு முடிந்து விடியும் நேரம். கிழக்குத் திசையில் சூரியன் மெல்ல வெளியே வந்தான். உடம்பிலுள்ள ரத்தமெல்லாம் வடிந்து இருவருக்கும் மயக்கம் வருவது போல இருந்தது. எவ்வளவோ முயற்சி செய்து பார்த்தார்கள். அவர்களால் முடியவில்லை. அப்படியே மயங்கி விட்டார்கள். அந்தச் சிலை அவர்களை அமுக்கியது.

பிறகு என்ன நடந்ததென்றே இருவருக்கும் தெரியவில்லை. மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தார்கள். ஆகா. கண்முன்னே மகாவிஷ்ணு நின்று கொண்டிருந்தார். ஒரு கையில் சங்கும் மறுகையில் சக்கரத்தோடும் பட்டும் பீதாம்பரமும் அணிந்து காட்சி தந்தார்.

”நாராயணா! நாராயணா!” என்று வேலனும் அரவனும் கதறினார்கள்.

அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார் மகாவிஷ்ணு. இருவரின் உடம்பிலுள்ள காயமெல்லாம் மறைந்தது. இருவருக்கும் திரும்ப பழைய உடல் வலிமை வந்தது.

“வேலா, அரவன், உங்கள் அன்பை நான் பாராட்டுகிறேன். எனக்காக நீங்கள் மிகவும் துன்பப்பட்டிருக்கின்றீர்கள். ஒரு நாள் முழுவதும் என் சிலையைத் தாங்கித் தரையில் விழாமல் பார்த்துக் கொண்டீர்கள். உங்களின் உண்மையான அன்பை மதித்து நானே நேரில் வந்திருக்கிறேன். வேண்டிய வரங்களைக் கேளுங்கள்.”

முதலில் அரவன் பேசினான். “உங்கள் ஆதரவுக்கு மிக்க நன்றி. முதலில் இங்கு இடிந்து கிடக்கும் ஊரைச்  சரிப்படுத்துங்கள். கோயிலையும் முன்பு போல உண்டாக்குங்கள்.”

“அரவன், இந்தக் காட்சி ஒரு மாயை. உங்களைச் சோதிப்பதற்காக உண்டாக்கப்பட்டது. திருவரங்கமும் கோயிலும் முன்பு போல சிறப்பாகவே இருக்கின்றன. இன்னும் என்ன வேண்டும்?”

இந்த முறை வேலன் கேட்டான். “நாராயணா! நாகராஜனுக்கு நாகமாணிக்கங்களைக் காப்பாற்றித் தருவதாக வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன். அதற்காக பருந்துகளின் அரசனான கருடனைப் பார்க்க வேண்டும். கருடனைப் பார்க்கவும் அந்த நாகமாணிக்கத்திக் கைப்பற்றவும் நீதான் உதவ வேண்டும். இதுவே என் வேண்டுகோள்.”

உடனே வேலனுக்கு ஒரு பெட்டியைக் கொடுத்தார். “வேலா, இந்தப் பெட்டியும் அதற்குள் இருப்பதும் உன் கண்களுக்கும் அரவன் கண்களுக்கு மட்டுமே தெரியும். இதை தேவையான போது மட்டும் திறக்க வேண்டும். கருடனிடமிருந்து மாணிக்கத்தைப் பெற இது உதவும். ஆனால் ஒருமுறை மட்டுமே பயன்படுத்த முடியும். அத்தோடு கருடன் இருக்கும் இடத்திற்கு நானே அனுப்பி வைக்கிறேன். எந்தப் பருந்து உங்கள் அருகில் வந்தாலும் உங்கள் மேல் துளசி வாசனை அடிக்கும். அதனால் கருடப் பருந்துகள் உங்களை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. உங்கள் எண்ணம் நிறைவேற என் வாழ்த்துகள்.”

பிறகு கருடனைப் பார்க்கப் போகும் வழிமுறையை இருவருக்கும் கூறினார். அரவனும் வேலனும் நன்றி சொல்லி மகாவிஷ்ணுவை வணங்கினார்கள். கருடனைப் பார்த்தார்களா? மாணிக்கத்தைக் கைப்பற்றினார்களா?

தொடரும்….

அன்புடன்,
ஜிரா

Advertisements

About GiRa ஜிரா

சிவனுக்கும் சீவனுக்கும் இடையில் இருப்பது நந்தி. சிவன் கடவுள். சீவன் வாழ்க்கை. கடவுளுக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையில் இருப்பது நந்தி.
This entry was posted in கதை, தொடர்கதை and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to நாகமாணிக்க வேட்டை – 5 – முதல் மாணிக்கம்

  1. @RRSLM says:

    அருமை! விருவிருப்பா போகுது. அடுத்த அத்தியாயத்திற்கு ஆவலுடன் காத்திருகின்றேன்.

I am eager to hear what you want to say. Please say it. here. :)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s