புளியுருண்டை மலையும் சித்தரும்

புளியுருண்டைமலைன்னு ஒரு மலை இருக்கு. எங்க இருக்கு? இங்கதான். எங்க ஊர் பக்கத்துல. என்னது? எங்க ஊர் எதுவா? அதெதுக்கு இப்போ தேவையில்லாம. கேள்வி கேக்காம சொல்றதக் கேளுங்க.

கொழம்புக்குக் கரைச்சு விடுறதுக்கு உருண்டை பிடிச்சு எடுத்து வெச்ச புளி மாதிரி இருக்குறதால அந்த மலைக்கு புளியுருண்டைமலைன்னு பேரு. அந்த மலை மேல ஒரு கோயில் இருக்கு. போறதுக்குப் பாதையில்லைன்னாலும் மக்கள் அம்மாவாசை வந்தா குச்சியப் பிடிச்சிக்கிட்டு மலையேறிப் போவாங்க. மத்த நாள்ள மலையேறக்கூடாதுங்குறது ஐதீகம். மீறி மலையேறுனா எதாவது நடந்துரும்னு ஒரு பயம். நம்பிக்கையில்லாத முற்போக்காளர்கள் சிலர் அம்மாவாசை இல்லாத நாளாப் பாத்து மலையேறிப் போனாங்க. அதுனால என்னென்னவோ நடந்தது. அவங்க வீட்டுக்குள்ள நாய் நடந்தது. பல்லி நடந்தது. கரப்பு எறும்புன்னு எதெதோ நடந்தது. அவ்வளவு ஏன்.. அவங்க வீட்டு டிவில கிரிக்கெட் மேட்ச்சே நடந்ததுன்னா பாத்துக்கோங்க. சந்தோஷமா வாழ்ந்துட்டிருந்த சிலருக்கு கல்யாணம் கூட நடந்தது. அதுக்கு மேலயும் யாருக்கும் மலையேற துணிச்சல் வருமா?

sithar8பொதுவா அம்மாவாசை சாயந்தரம் நாலு மணிக்கு மலையேறுனா ஏழு மணிக்கு முன்னாடி உச்சிப்புளிக்குப் போயிறலாம். அங்கயே தங்கிட்டு விடியக்காலைல தேங்காய்த் தீர்த்தக் குளத்துல குளிச்சிட்டு சாமி கும்பிட்டனும். தேங்கா மூடிய ஒடச்சு வெச்சாப்புல இருக்கும் குளம். அதான் தேங்காய்த் தீர்த்தம். குளத்தோட பேரு தேங்காத் தீர்த்தம்னு இருந்தாலும் தண்ணி என்னவோ புளிப்பாத்தான் இருக்கும். தேங்காய்த் தீர்த்தத்துல புளித்தண்ணி இருக்கக் காரணம் மலையே புளியுருண்டை மலையா இருக்குறதாலதான்னு அம்மாவாசைக்கு அம்மாவாசை மலைக்கோயிலுக்குப் போறவங்க சொல்றாங்க.

கோயில் கோயில்னு சொல்றேனே. என்ன கோயில்னு படிக்கிறவங்க யாராச்சும் கேட்டீங்களா? எல்லாத்தையும் நானே எடுத்துச் சொல்ல வேண்டியிருக்கு. எப்பவுமே நான் வாழும் காலத்தைத் தாண்டி அடுத்த நூற்றாண்டு வாசகர்களுக்காகவே எழுத வேண்டியிருக்குது. சேச்சே!

அந்தக் கோயில் காசுமீறிச் சித்தர் கோயில். அவர் எங்கயோ ரொம்பத் தள்ளியிருக்கும் நாட்டிலிருந்து வந்ததாக ஒரு நம்பிக்கை. அவர் இருந்த நாட்டுல மலையெல்லாம் அள்ளக் குறையாத அளவுக்குக் கொட்டிக்கிடக்குமாம் பனி. அனேகமா அவர் சுவிஸ் நாட்டில் இருந்து வந்திருக்கனும். சுவிஸ் வங்கில நம்ம மக்கள் கருப்புப் பணத்த எக்கச்சக்கமாப் போட்டு வெச்சிருக்குறதாலதான் அவர் பெயர் காசுமீறிச் சித்தர்னும் ஊருக்குள்ள பேச்சு. அவர் பேருக்கு வேற காரணம் இருக்கும்னு எனக்குத் தோணல. ஒங்களுக்குத் தோணுது?

sithar3எனக்கும் ரொம்ப காலமா புளியுருண்டைமலை ஏற ஆசை. காசுமீறிச் சித்தரைத் தரிசிச்சா காசு வருமாம். காசு வேண்டாம் தூசுன்னு சாமிகள் சொல்லலாம். என்ன மாதிரி ஆசாமிகள் சொல்ல முடியுங்களா? அதான் மலையேற முடிவு செஞ்சிப் போனேன். நான் எங்க ஊர் டிராபிக்ல மாட்டி முழிச்சுப் பிதுங்கித் தப்பிச்சுப் போறதுக்குள்ள நாலரை மணி ஆயிருச்சு. எல்லாரும் நாலு மணிக்கே மலையேறீட்டாங்க. அரமணி நேரந்தானன்னு நானும் துணிஞ்சு மலையேறுனேன்.

எவ்வளவோ வேகமா ஏறுனாலும் எனக்கு முன்னாடி ஏறுறவங்களப் பாக்க முடியல. சரி. உச்சிப்புளிக்குப் போய்ப் பாத்துக்கலாம்னு விடாம மலையேறுனேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளிச்சம் கொறஞ்சிக்கிட்டே வருது. அப்பப்ப தண்ணி பாட்டில எடுத்து ஒவ்வொரு வாய் குடிச்சிக்கிட்டு தெம்பா ஏறுனேன். ஆறரைக்கு மேல நல்லா இருட்டிருச்சு. வழியும் தெரியல. குழியும் தெரியல. சினிமாத் தேட்டர்ல படம் போட்டதுக்குப் பிறகு சீட்டைத் தேடுற மாதிரி தோராயமா நடந்து போனேன். ஒரு கட்டத்துல மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு பக்கவாட்டு மூச்சுன்னு எல்லாப் பக்கமும் வாங்கிட்டு தண்ணி குடிக்க ஒரு மரத்தப் பிடிச்சிட்டு நின்னேன்.

இருட்டுல நான் தண்ணி குடிக்கிற சத்தம் மட்டும் டயனோசாருக்கு விக்கல் எடுக்குற மாதிரி கேக்குது. அப்படியே தென்றல் தடவுது. குயில் கூவுது. திகில் ஏறுது. மேக்கப் போட்ட தொழிலதிபரைப் பாத்த மாதிரி பயந்து துள்ளிக் குதிச்சேன். ஏன்னா.. இருட்டுல எதோ அசையுற மாதிரித் தெரியுது. சர்ரக் சர்ரக்குன்னு பஜ்ஜிக்கு வாழக்காய் சீவுற மாதிரி ஒரு சத்தம். எதோ நடந்து வருதுன்னு புரிஞ்சது.

“யாரு”ன்னு துணிச்சல வரவழைச்சிக்கிட்டு கேட்டேன். இடியாப்பம் பிழிஞ்ச மாதிரி என்னோட குரல் உதிரி உதிரியா வந்தது.

“நாந்தான்”ன்னு பதில் வருது. ஆணா பெண்ணா சின்ன வயசா கெழடான்னு கண்டுபிடிக்க முடியல. ஆனா அதுவொரு குரல்னு மட்டும் மூளை உறுதியாச் சொல்லுச்சு. பயத்துல அப்படியே சொவத்துல பிறந்தநாள் போஸ்டர் ஒட்டுன மாதிரி மலையோட ஒட்டிக்கிட்டேன்.

“பயப்படாதே. நான் கையைப் பிடித்துக் கூட்டிப் போகிறேன்”னு அந்த நடுங்குற குரல் சொல்லுது. Chilled beer bottleல கைல வெச்சாப்புல குளிர்ந்த ஒரு கை என் கையைப் பிடிக்குது. ஒன்னும் பேசாம கூடயே போறேன். ஏண்டா அரமணி நேரம் கழிச்சு மலையேறுனோம்னு என்னைய நானே திட்டிக்கிறேன். எந்தச் சாமியைக் கூப்புடுறதுன்னு தெரியாம… பொத்தாம் பொதுவா வேண்டிக்கிட்டேன். இருட்டுல போற எடம் நிக்கும் எடம்னு ஒன்னுமே தெரியல. ஆனா எதுலயும் இடிச்சுக்காமப் போனோம்.

'I know, but I still hate Mondays.'“இங்கு உட்காரப்பா”ன்னு அந்தக் குரல் சொன்னதும் உக்காந்தேன். எதோ மெத்துன்னு இருந்தது.

“ஏனப்பா என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய்?”ன்னு அந்தக் குரல் கேட்டதும் எனக்குள்ள இருந்த தயக்கமெல்லாம் போயிருச்சு.

“ஐயா.. அம்மா.. ஐயம்மா.. நீங்க எங்க இருக்கீங்கன்னே தெரியலைங்க. இருட்டு மட்டுந்தாங்க கண்ணுல தெரியுது. ஒருவேளை எனக்குக் குருடாயிருச்சுங்களா? முடிஞ்சா அப்படியே கூட்டிட்டுப் போய் அப்பல்லோ ஆசுபித்திரில சேத்து விட்டுருங்க”ன்னு மனசுக்குள்ள தோணுனதெல்லாத்தையும் கொட்டீட்டேன்.

கிகிகின்னு அந்தக் குரல் சிரிச்சது. அதுக்கு என்ன ரெண்டு அப்பு அப்பியிருக்கலாம்னு தோணுச்சு.

“மகனே.. எனக்கு இருட்டில் கண் நன்றாகத் தெரியும். அதனால்தான் இருட்டியது எனக்குத் தெரியவில்லை. எனக்கு எப்பொழுதும் பகல்தான். இரு. விளக்கு ஏற்றுகிறேன்.”

சொல்லும் போதே ஒரு விளக்குல சுடர் வெளிச்சம் வந்தது. “இப்போது என்ன நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்”ன்னு குரல் கொடுத்த ஜந்து சொன்னது.

”நான் கேக்குறேன்னு தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க. நீங்க ஐயாங்களா அம்மாங்களா? எப்படிக் கூட்டிக் கழிச்சுப் பாத்தாலும் கணக்குல விடை வரமாட்டேங்குது.”

“உன்னுடைய கேள்வி புரியவில்லையே”

“நீங்க ஆணா பெண்ணான்னு கேட்டேங்க.”

மறுபடியும் கிகிகி சிரிப்பு. “நான் ஆணும் அல்ல. பெண்ணும் அல்ல.”

“நீங்க திருநங்கைங்களா?”

மறுபடியும் கிகிகி. “சின்னஞ் சிறுவன் நீ. குழந்தாய். நான் ஆண் பெண் என்ற உணர்வுகளையெல்லாம் கடந்து இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகின்றன. இப்போது நான் என்னவென்று எனக்கே தெரியாது. இந்த மலையில் இருக்கின்ற செடிகொடிகள் என்னை சித்தா என்று அழைக்கின்றன. பாம்புகளும் விலங்குகளும் முனியே என்று அழைக்கின்றன. மானிடன் நீ எப்படி வேண்டுமானாலும் அழைக்கலாம்.”

“நா சாமின்னே கூப்டுக்கிறேன் சாமி. எங்களுக்கு ஆண்டாண்டு காலமா அப்படிக் கூப்டே பழக்கமாயிருச்சு சாமி.”

”நல்லது நல்லது”ன்னு சாமி தலையாட்டுச்சு. சாமி கிட்டப் பேசி உச்சிப்புளிக்குப் போற வழி கேக்கலாம்னு தோணுச்சு. ஒடனே கேட்டேன்.

“குழந்தாய். உச்சிப்புளியில் விடியலில் நீ இருப்பாய். அதற்கு நான் பொறுப்பு. இப்போதே போக வேண்டுமென்றால் துணைக்கு ஒரு மலைப்பாம்பையும் ஓநாயையும் அனுப்பி வைக்கிறேன். சரியா?”

மலப்பாம்புக்கு முறுக்காவும் ஓநாய்க்குக் கபாபாகவும் ஆக விருப்பமில்லாம, “விடிஞ்சப்புறமா நீங்களே அனுப்பி வைங்க சாமி”ன்னு சொன்னேன்.

கொரங்கு பறிச்ச கொய்யாப்பழம் வாழப்பழம்னு சாமி கொடுத்து பசியாத்துச்சு. வயித்துப்பசி அடங்குனதும் சாமி கூட சகஜமாப் பேசலாம்னு முடிவு செஞ்சேன்.

“சாமி, நீங்க யாரு எவரு? உங்க ஊர் எது? எவ்வளவு காலமா இங்க இருக்கீங்க?”

மறுபடியும் ஒரு கிகிகி. “நான் இங்கு வந்து ரெண்டாயிரம் ஆண்டு ஆகிறது. ஊரெல்லாம் சுற்றுவதே என் வேலை. மகாபாரதப் போர் நடந்த போது இரண்டு பக்கமும் சேராமல் நடுநிலையாக இருந்தவன் நான். அங்கே போரில் உடைந்து விழுந்த அம்புகளைப் பொறுக்கி எடைக்குப் போடலாம் என்று போனேன். பொறுக்கிய அம்புகளை எடுத்து வர ஒரு தேர் கூடக் கிடைக்கவில்லை. எல்லாம் போரில் உடைந்து நொறுங்கிப் போயின. எதாவது யானையிலோ குதிரையிலோ எடுத்து வரலாம் என்றால் எல்லா யானைகளும் குதிரைகளும் போரில் உயிரை விட்டன. வேறுவழி எதுவும் இல்லாததால் ஒரேயொரு அம்பை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு மற்ற அம்புகளையெல்லாம் அங்கேயே போட்டுவிட்டு ஊர் சுற்றத் தொடங்கினேன். நான் எடுத்து வந்த அம்பானது தானவீரன் கர்ணன் மீது அர்ஜுனன் விட்ட அம்பு. அந்த அம்பில் காய்ந்திருந்த கர்ணனின் குருதியைத் தொட்டதுமே எனக்கு ஞானம் வந்துவிட்டது.”

Guru reading 'Hedonism for Ascetics'”என்னடா இது.. இது மாதிரி இன்னும் எத்தன கதை harddiskல வெச்சிருக்காரோ”ன்னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டே அவர் சொல்றதத் தொடர்ந்து கேட்டேன்.

”எனக்கு ஞானம் கிடைத்த அன்று முதல் இன்று வரை நான் சாப்பிடவோ மூச்சுவிடவோ இல்லை. தூங்கியதும் இல்லை. எதைப்பற்றியும் மூச்சு விடாமல் இருப்பதால்தான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். இப்படி இருந்து இருந்து எனக்கும் அலுத்துவிட்டது. இனி நீண்ட நாள் நான் இருக்க விரும்பவில்லை. வெறும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் மட்டும் இருந்துவிட்டு பிடிக்காத மூச்சை மொத்தமாக விட்டுவிடலாம் என்று நினைக்கிறேன். நீ என்ன நினைக்கிறாய்.”

“நா நெனைக்க என்ன இருக்குது சாமி. உங்க மூச்சு. உங்க உரிமை. நீங்க பேசுறதையெல்லாம் கேக்குறப்போ எம் மூச்ச நானே ஒரேடியா விட்டுருவேன் போல இருக்கு. ஆனா ஒன்னு சாமி… எத விடுறதானாலும் விடியல்ல என்ன உச்சிப்புளில விட்டுட்டு அப்புறமா விடுங்க.”

மறுபடியும் ஒரு கிகிகி. எனக்கென்னவோ சாமி சொல்றதெல்லாம் ஜெயமாலினி டான்ஸ் ஆடுற விட்டலாச்சார்யா படம் மாதிரி இருக்கு. மெதுவா உக்காந்திருந்த அந்த கொகைக்குள்ள என்னென்ன இருக்குன்னு பாத்தேன். ஓரமா ஓலைச்சுவடிக் கட்டு ஒன்னு இருந்துச்சு. “சாமி இதென்ன ஓலச்சுவடி மாதிரி இருக்குது?”ன்னு வாய் விட்டுக் கேட்டேன்.

“குழந்தாய்.. அது மகா இரகசியம். நான் எழுதி மகாவீரரும் புத்தரும் கிருஷ்ணரும் வள்ளுவரும் திருத்திக் கொடுத்த மகா இரகசியம்.”

“என்னது? மகாவீரர் புத்தர் கிருஷ்ணர் வள்ளுவரா? இவங்களையெல்லாம் பாத்திருக்கீங்களா சாமி?”

சாமி தலையை ஆட்டியது. “பாத்திருக்கிறேன். பேசியிருக்கிறேன். மகா இரகசியத்தைத் திருத்தியதற்காக அவர்களிடம் ஓலையில் கையொப்பமும் வாங்கியிருக்கிறேன்.”

“ஆமா.. பெரிய ஆட்டோகிராப் ஆதிகேசவன்”ன்னு மனசுக்குள்ள நெனச்சிக்கிட்டே, “சாமி, வள்ளுவர்னா நீங்க திருக்குறள் எழுதுனவரத்தானச் சொல்றீங்க.”

“ஆம் குழந்தாய். என்னோடு உரையாடிக் கொண்டேதான் திருக்குறளை அவர் எழுதினார். நடுவில் எனக்கும் அருகில் அமர்ந்திருந்த மற்றொரு புலவருக்கும் சண்டை வந்துவிட்டது. அந்தப் புலவர் என்னைத் திட்டி விட்டார். அப்போது நான் அவரிடம் தீயால் என்னைச் சுட்டிருந்தாலும் இவ்வளவு வலித்திருக்காது. நீங்கள் சொன்னது வலிக்கிறது என்றேன். அந்தப் புலவரிடம் நான் சொன்னதைக்  கேட்டுத்தான் வள்ளுவர் தீயினால் சுட்ட புண் உள்ளாறும் ஆறாதே நாவினால் சுட்ட வடு என்று எழுதினார்.

”அப்ப திருக்குறள் எழுதுனதுல ஒங்களுக்கும் பங்கிருக்குன்னு சொல்லுங்க.” கொஞ்சம் கிண்டலாத்தான் கேட்டேன்.

“இல்லை. இல்லை. எனக்குப் புகழின் மீது பற்றில்லை. திருக்குறளை எழுதிய பெருமை வள்ளுவருக்கு மட்டும் தான். நான் எப்போதும் கீதையில் என்னுடைய பங்கைப் பற்றியோ புத்தருக்கு அறிவுரை சொன்னதைப் பற்றியோ பெருமையாக நினைத்ததேயில்லை. அது எனக்குப் பிடிக்காத ஒன்று.”

“தன்னடக்கத் தங்கம் சாமி நீங்க. ஆமா.. அந்த இரகசியம்னு சொன்னீங்களே, அத எனக்கும் கொஞ்சம் சொல்லுங்க சாமி. அதக் கேட்டாவது என் மூளைல இருக்குற அழுக்கு காது அழுக்கையும் தள்ளிக்கிட்டு வெளிய வரட்டும்.”

ஆப்பாயில்ல பங்கு கேட்டுட்ட மாதிரி சாமி கொஞ்சம் யோசிச்சாரு. பத்தாத பழைய சட்டையத் தூக்கிக் கொடுக்குற பெருந்தன்மையோட அந்த இரகசியத்தப் பத்திச் சொல்லத் தொடங்குனாரு.

“குழந்தாய். நீ சின்னஞ்சிறு பிள்ளை. நான் சொல்வதைக் கேட்டு அச்சப்படாதே. நான் சொல்லப் போவதெல்லாம் உன்னுடைய காலத்தையும் தாண்டியது. ஆகையால் பொறுமையாகக் கேள். இந்த ஓலைச்சுவடிகள் உலகத்தின் தோற்றம் வளர்ச்சி முடிவு ஆகிய ஆதி இரகசியங்களைப் பேசுகிறது. இந்த இரகசியங்களை அறிந்தவர்கள் மிகச் சிலர். அவர்களிடம் கேட்டுத் தெளிந்து எழுதினேன். இந்த ஓலையில் ஒவ்வொரு எழுத்தையும் எழுதுவதற்கு ஒரு நாள் தேவைப்பட்டது.”

“ஒரு எழுத்துக்கு ஒரு நாளா? இப்ப சினிமால இரயில் பொட்டிய பெயிண்ட் அடிக்கிறாங்க. அது மாதிரி ஒரு இரயில் பொட்டி அளவுக்கு பெரிய பெரிய எழுத்தா எழுதுனீங்களா சாமி?”

ஒரு கிகிகி. “குழந்தாய். ஒரு எழுத்துக்குள் பொதிந்து கிடக்கும் பொருளை புரிந்து கொண்டால்தால் அதை எழுத முடியும். அதனால்தான் அப்படி.”

ஒருவேளை முந்தானை முடிச்சு தீபா டீச்சர் கிட்ட கையப் பிடிச்சு சாமியார் அனா ஆவன்னா எழுதப் படிச்சிருப்பாரோன்னு சந்தேகம் வந்துச்சு. அத வேற கேட்டு வெச்சு சாமிக்குக் கோவம் வந்துருச்சுன்னா சாபம் கீபம் கொடுத்து வெக்கப் போறார்னு channelல மாத்துனேன்.

“சாமி.. இந்த ஆதி இரகசியமெல்லாம் எந்த மொழில எழுதியிருக்கு சாமி?”

“ஆதி இரகசியங்களை ஆதி மொழியில்தான் எழுத வேண்டும் என்று ஆதிபகவன் கூற்று. அதனால் தமிழில் தான் எழுதியிருக்கிறேன்.”

“அய்யய்ய்யய்ய்யோ… ரொம்பப் பெருமையா இருக்கு சாமி. இது கிருஷ்ணரு புத்தரு வள்ளுவரெல்லாம் கையெழுத்தெல்லாம் போட்டுருக்காங்களே சாமி. அதக் கொஞ்சம் காட்டுனா தொட்டுக் கும்புட்டுக்குவேன்.”

ஓலைய சாமி காட்டாதுன்னு நெனச்சேன். ஆனா கொஞ்சம் யோசிக்காம கருணையோட extra கிண்ணம் சாம்பார் வைக்கிற ஓட்டல் சர்வர் மாதிரி ஓலைச்சுவடிய எடுத்து ஒரு ஓலையைக் காட்டுனாரு. scratch விழுந்த மொபைல் ஸ்கீன் மாதிரி இருந்துச்சு எழுத்துகள். ஒன்னுமே புரியல.

“சாமி, தமிழ்னு சொன்னீங்க. ஒன்னுமே புரியலையே. இதென்னது சாமி?” ஒரு ஓரத்தில் கிறுக்கியிருந்ததைக் காட்டினேன்.

“அதுதான் கிருஷ்ணருடைய கையெழுத்து.”

“எங்கூர்ல தமிழ்ல கி போட்டு ரு போட்டு ஷ் ண ர் எல்லாம் போட்டுதான் கிருஷ்ணர்னு எழுதுவாங்க. கிரந்தம் தவித்து எழுதுறவங்க கிருட்டிணன்னு எழுதுவாங்க. இது ரெண்டு மாதிரியும் இல்லாம பூன பிறாண்டுன மாதிரி கோடு கோடா இருக்குதே சாமி.”

“இது ஆதித் தமிழப்பா. அப்படித்தான் இருக்கும்.”

“அது கெடக்கட்டும் சாமி. இந்த ஆதி இரகசியம்னு சொல்றீங்களே. அதை விளக்குங்க சாமி. இந்த ஒலகத்த யாரு படைச்சாங்க? ஏன் கேக்குறேன்னா.. இத வெச்சே ஒலகத்துல ரொம்பப் பேரு சண்டை போட்டு மண்டைய ஒடச்சிக்கிட்டிருக்காங்க. அதுலயும் அவனவன் மண்டைய ஒடச்சிக்கிறான்னா இல்ல. அடுத்தவன் மண்டையத் தேடிப் பிடிச்சு ஒடைக்கிறான். ஒங்கள மாதிரி ஞானத்தர்கள் சொன்னா நானும் புரிஞ்சிக்கிட்டு நாலு பேர் கிட்ட எடுத்துச் சொல்லி நானூறு மண்டைகளையாவது ஒடையாமக் காப்பாத்துவேன்.”

“கிகிகி. சொல்கிறேன். சொல்கிறேன். முதலில் ஒன்றுதான் இருந்தது.”

“அப்புறந்தான் ரெண்டு வந்துச்சுங்களா சாமி.”

“சரியாகச் சொன்னாய். உனக்கும் விரைவில் ஞானம் கிட்டினாலும் கிட்டலாம். முதலில் ஒன்றுதான் இருந்தது. ஒன்று உடைந்து இரண்டானது. அப்படி உடைந்து உருவானது இரண்டு பாதிகள் அல்ல. ஒரு ஒன்று உடைந்து இரண்டு ஒன்றுகள் உருவாயின. இதுதான் உலகம் தோன்றிய ஆதி சூத்திரம். ஒன்று உடைந்தால் அது இரண்டு ஒன்றாகும் என்பதே உலகத்தின் மூல இரகசியம். அப்படித்தான் உலகம் உண்டானது. புரிந்ததா குழந்தாய்?”

சாமி சிரிக்காமச் சொன்னத  நா போய் வெளிய சொன்னா எனக்குக் கண்டிப்பா செருப்படி கெடைக்கும்னு மட்டும் புரிஞ்சது.

“சாமி. இப்படிப் பொறந்த இந்த ஒலகம் எப்படி வளந்தது? யாரு சாமி பால் குடுத்தாங்க?”

sithar5”நீ மீண்டும் மீண்டும் ஞானவாடை அறிந்தவன் என்று நிரூபிக்கிறாய். சொல்கிறேன் கேள். ஒன்றாயிருந்து இரண்டு ஒன்றுகளாகி உலகம் பிறந்த அந்த வேளையில் பச்சிளங்குழந்தையைப் போல உலகம் ஓமென்று அழுதது. அந்த அழுகையோசையில் உண்டான உன்னதத்தின் மென்னதிர்வுகளாலும் இதமான வெதுவெதுப்பினாலும் உயிர்களின் மூலமாகிய ஞானத்தின் பால் சுரந்தது. அந்தப் பாலைக் குடித்துத்தான் உலகம் வளர்ந்தது. அப்படிப் பிறந்த குழந்தையாகிய உலகம் தவழ்ந்து மெள்ள மெள்ளத் தத்தித் தளர்நடை போட்டது. குழந்தையாய் இருந்த உலகம் ஓடியாடும் சிறாராய் மாறியது. அப்படி வளரும் போது அந்தந்த பருவத்துக்குரிய பண்புகளை உலகம் வெளிக்காட்டிக் கொண்டிருந்தது.”

“இப்ப ஒலகம் என்ன பருவத்துல சாமி இருக்குது? இந்த ஒலகம் வயசுக்கு வந்துருச்சுங்களா?”

”ஆகா. ஆகா. நீ உண்மையிலேயே மகா ஞானஸ்தன். சாதாரணமாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் குழந்தை பருவ வயதில் மளமளவென்று வளர்வது போல கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக உலகம் வாலிபப் பருவத்தை அடைந்திருக்கிறது. அதற்குரிய வேகத்தோடும் அலட்சியத்தோடும் சுயநலத்தோடும் காமத்தோடும் இந்த உலகம் திண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறது. இப்படியே வயது ஆகி முதுமையடைந்து தளர்ந்து உலகம் அழிந்து இறுதியில் ஒன்று மட்டுமே மிச்சமிருக்கும். இதுதான் ஆதி இரகசியம்.”

”என்ன சாமி நீங்க? ஒலகத்தப் பத்திக் கேட்டா மகப்பேறு மருத்துவர் மாதிரி கொழந்த பிறக்குறது எப்படின்னு சொல்றீங்களே?”

“குழந்தாய்… இந்த உலகம் எப்படிப் பிறந்ததோ அப்படித்தான் குழந்தையும் பிறக்கிறது. வளர்கிறது. இறக்கிறது. ஏனென்றால் உலகத்திலிருந்து உருவானதால் உயிர்கள் உலகத்தைப் போலவே நடந்துகொள்கின்றன. உலகத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொரு அணுவிலும் ஒரு உலகம் இருக்கிறது. தேவைப்படும் நேரத்தில் அது தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும். அதுவரை விதிப்படி நடந்துகொள்ளும். தனக்குள் உலகம் இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டவர்களைத்தான் ஞானிகள் என்றும் சித்தர்கள் என்றும் அழைக்கிறோம்.”

சாமி பேசுறது தத்துப்பித்துன்னு இருந்துச்சு. ஆனா அதுக்குள்ள என்னவோ தத்துவமா இருக்குற மாதிரியே இருந்துச்சு. பொழுத வெட்டியாப் போக்க எந்த மெகா சீரியலும் பாக்க  முடியாத நெலமைல சாமி எடுத்துவிடுற தத்துவமெல்லாம் கேக்கலாம்னு முடிவு பண்ணேன். நாளப்பின்ன எங்கயாவது பேசுறப்போ எடுத்துவிட்டு பேர் வாங்கலாம் பாத்தீங்களா. அரிசி கண்டப்போ வாங்கிக்கனும். அடுப்பக் கண்டப்போ பொங்கிக்கனும்.

“சாமி.. இந்த ஒலகம் தோன்றி எத்தனையோ லட்சக்கணக்கான வருசமாச்சுன்னு சொல்றாங்களே. ஆனா இப்பத்தான் ஒலகம் வயசுக்கே வந்திருக்கு. அப்ப ஒலகம் அழிய இன்னும் கோடானுகோடி வருசங்கள் ஆகுமா? அப்போ மனிதர்கள் ஒலகம் அழியும்னு இப்போதைக்கு பயப்படாம நிம்மதியா இருக்கலாமா?”

'At least I'd go out while I'm on top.'”நன்றாகக் கேட்டாய். இந்தக் கேள்வியெல்லாம் உன் மூலாதாரத்தில் முட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஞான எழுச்சியின் தணியாத தேடுதலின் விளைவாக உருவாகின்றன. இந்த உலகம் குழந்தையாகத் தோன்றி அது வாலிபப் பருவத்தை அடைந்திருப்பது உண்மைதான். ஆனால் உலகம் தோன்றியவுடன் மனிதன் தோன்றிவிடவில்லை. மனிதன் பிறந்த போது எதெல்லாம் உடன் வந்ததோ அவைதான் இறப்பிலும் கூட இருக்கும். கண் காது மூக்கு இதயம் கை கால்கள் எல்லாம் கடைசி வரை வரும். நடுவில் வந்த பல்லும் முடியும் நடுவிலேயே விட்டுப் போய்விடும். அதுபோல நடுவில் வந்த மனிதன் நடுவிலேயே போய்விடுவான். அதற்குப் பின்னாலும் உலகம் இருக்கும். பிறகு முதுமையடைந்து மறுபடியும் ஒன்றாய் ஒடுங்கிவிடும். அதுதான் உலகத்தின் முடிவு.”

”என்ன சாமி இது? காதுக்குள்ள கரப்பாம்பூச்சிய விடுறீங்க. ஒலகம் அழியுறதுக்கு முன்னாடியே மனுசன் அழிஞ்சு போயிருவானா? இந்த பூமில எந்தப் பக்கம் போனாலும் மனுசக் கூட்டமா இருக்குது. பஸ்ல கூட்டம். டிரெயின்ல கூட்டம். கோயில்ல கூட்டம். அட… சுடுகாட்டுல கூட கூட்டம் சாமி. இவ்வளவு பெரிய கூட்டம் அழிஞ்சு போயிருமா? எப்படி அழியும்னு இந்த ஓலச்சுவடில சொல்லியிருக்குங்களா?”

”சொல்லியிருக்கிறது. எந்த வகையிலும் பெண் தேவையில்லாமல் பிறக்கும் குழந்தையால் உலகம் அழியும்.”

“அறிவியல் அண்டார்டிக்கா வரைக்கும் போயிருச்சுங்குறாங்க. இதுவரைக்கும் அப்படி எதுவும் பொறக்கலையா?”

”இல்லை குழந்தாய். இன்று வரை எதோவொரு வகையில் பெண்ணின் உதவி தேவைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தத் தேவை இல்லாமல் போகும் போது உலகம் அழியும்.”

“எதோ கல்கி அவதாரம் குமுதம் அவதாரம்னெல்லாம் சொல்றாங்களே. அது நீங்க சொல்ற கொழந்தைதானா?”

“பெயரில் என்னப்பா இருக்கிறது? பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.”

“ஹுக்கும். என்னத்த பொறுத்திருந்து பாக்குறது? நீங்க இன்னும் ஆயிரம் வருசம் இருக்குறதுன்னு முடிவு பண்ணீட்டீங்க. நான் இன்னும் முப்பது வருசம் இருந்தா அதுவே அதிசயம். நீங்க சொன்ன காலக் கொடுமையெல்லாம் நீங்களே இருந்து பாருங்க. ஆமா… அது கெடக்கட்டும். மக்கள் கூட்டம் அழிவை நோக்கிப் போறதுக்கான அறி அல்லது குறி எதாச்சும் இருக்குதுங்களா? ஏன்னா.. அதையெல்லா மக்களுக்கு எடுத்துச் சொன்னா, ஒருவேளை திருந்துனாலும் திருந்துவாங்கன்னு ஆசைதான். நாந்தான் ஆசைப்படுறேன். நம்ம மக்களும் திருந்திட்டாலும்…. ஒலகமும் பொழச்சிட்டாலும்…”

“உன்னுடைய உள்ளத்தின் ஆழத்தில் பொதிந்திருக்கும் கருணை என்னும் அரும் பண்பின் தாளாத் துடிப்பை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். ஏதோ.. எனக்குத் தெரிந்த அறிகுறிகளைச் சொல்கிறேன்.

கடல் நீரை மனிதன் குடிக்கத் தொடங்குவதே மனிதனின் அழிவு தொடங்கிவிட்டதற்கான முதல் அறிகுறி.

எந்த வேலையையும் செய்வதற்குக் கைகளைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்த மனிதன் கைகளுக்குப் பதிலாக விரல்களைப் பயன்படுத்தும் காலம் வரும். அதுவே இரண்டாம் அறிகுறி.

தன்னுடைய கால்கள் இரண்டையும் மனிதன் பயன்படுத்தவே தேவையில்லை என்ற கொடிய நிலைக்கு மனிதன் தள்ளப்படுவான். அதுதான் மூன்றாம் அறிகுறி.

வீட்டுக்கு வீடு தேர்கள் நிற்கும். ஆனால் தேர் ஓடுவதற்குப் பாதையே இருக்காது. இது நான்காம் அறிகுறி.

எதையும் பார்த்துக் கேட்டுப் புரிந்து கொண்ட மனிதன், ஒரு கட்டத்தில் எதையும் தடவித்தான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற துன்பத்தில் வீழ்வான். இதுவே ஐந்தாம் அறிகுறி.

வட்டிலிலும் இலையிலும் கும்பாவிலும் சாப்பிட்ட மனிதன் ஊசியால் சாப்பிடும் பழக்கம் வருவதே ஆறாம் அறிகுறியாகும்.

மனிதர்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் பேசாமலே தகவல் பரிமாறிக்கொள்ளும் காலமும் வரும். பேசாமல் வாயை மூடியே வைத்திருப்பதால் இதழ்கள் ஒட்டி வாய் மூடிக்கொள்ளும். இப்படி நடப்பதை ஆறாம் அறிகுறி என உணர்க.

இந்த ஆறு அறிகுறிகளும் ஒவ்வொன்றாக நடக்கத் தொடங்கிய பிறகோ, அல்லது ஆறும் நடந்த பிறகோ இறுதி அறிகுறியாக பெண்ணின் எந்தத் துணையும் இல்லாமல் குழந்தை பிறக்கும்.

sithar6ஒருவேளை நான் உயிரோடு இருக்கும் காலத்தில் அது நடந்தால், நான் உடனே மூச்சுவெட்டு செய்து இந்த உடலை விட்டு நீங்கிவிடுவேன். அதற்குப் பிறகு வெறும் அருவமாக நான் சொன்ன காலம் வரை இருந்து மனிதன் இல்லாத பூமியைப் புரிந்து கொள்வேன். ஏனென்றால் மனிதர்கள் அழியும் போது கடல் நிலத்தைக் கழுவும். நெருப்பு ஈரமான நிலத்தைக் காயவைக்கும். காற்று காய்ந்த நிலத்தை ஆற வைக்கும். வானம் நிலத்தைப் பார்த்து அழும். நான் மனித உருவில் இருந்தால் இதையெல்லாம் பார்க்க முடியாது. அதனால்தான் அறிகுறிகள் ஒவ்வொன்றாக வரும் போதே மூச்சுவெட்டு செய்துகொள்வேன்.”

”அடிவயித்துல ஆட்டம்பாம் வெச்சிட்டீங்களே சாமி. நீங்க சொன்ன அறிகுறில ஒன்னு ஏற்கனவே நடந்துருச்சு சாமி. ஒலகத்துல சில நாடுகள்ள கடல் தண்ணீல இருக்குற உப்ப வடிகட்டீட்டுக் குடிக்கிறாங்களாம். அனேகமா இன்னும் கொஞ்ச நாள்ளயும் இங்கயும் அதுதான் நடக்கப் போதுன்னு நெனைக்கிறேன். அடுத்தடுத்த அறிகுறியெல்லாம் எப்ப நடக்குமோ? ம்ம்ம்ம்.. நடக்குற படி நடக்கட்டும்.”

அதுக்கப்புறம் சாமி எதுவும் பேசல. எனக்கும் நல்லா கண்ணக் கட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு. தூக்கம் வருதுன்னே தெரியாமத் தூங்கீட்டேன். முழிச்சுப் பாத்தா லேசா விடிஞ்சிருந்தது. படுத்திருந்த கொகையக் காணோம். போத்தியிருந்த மான் தோலைக் காணோம். சாப்டுப் போட்ட வாழப்பழத் தொலியக் காணோம். எல்லாத்துக்கும் மேல சாமியக் காணோம். ஒடனே மொத்தத் தூக்கமும் விலகிருச்சு. விருட்டுன்னு எந்திருச்சுப் பாத்தா தேங்காத் தீர்த்தக் குளத்துக்குப் பக்கத்துல படுத்திருக்கேன். பக்கத்துல ஊர்க்கார மக்கள் கொஞ்சப் பேர் இன்னும் ஒறங்கிட்டிருக்காங்க. ஒரு சில எந்திரிச்சு தேங்காத் தீர்த்தக் கொளத்துல குளிக்கத் தொடங்கியிருந்தாங்க.

“என்னண்ணே”ன்னு தெரிஞ்ச கொரல் கேட்டுத் திரும்பிப் பாத்தேன். எங்கூர்க்கார மணி நின்னுக்கிட்டிருந்தான்.

“என்னண்ணே.. எங்களுக்கு அப்புறம் பொறப்பட்டு வந்திருக்கீங்க போல. நாங்க உச்சிப்புளிக்கு வர்ரப்பயே இருட்டிருச்சு. நீங்க அந்த இருட்டுலயும் பத்திரமா ஏறி வந்தது காசுமீறிச் சித்தர் அருள். அக்கா செஞ்ச தவம். ஒங்களுக்கு காசு இனிமே கொட்டோ கொட்டுன்னு கொட்டப்போகுது. எதுக்கும் ரெண்டு கண்டெயினர் லாரி வாங்கிக்கங்க. சரி. இப்ப தீர்த்தமாடிட்டுக் கெளம்புங்க. சாமி கும்பிடப் போவோம்”னு சொல்லிட்டு தொடச்ச துண்ட ஒதறி கல்லுல காயப் போட்டான்.

காட்டுல வழி தப்புனது, சாமியப் பாத்தது, ஆதி இரகசியம் கேட்டதெல்லாம் கனவா நனவான்னே புரியல எனக்கு. ஆனா சாமி சொன்னதெல்லாம் நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. இது ஏன் இப்பிடி நடந்துச்சுன்னு தெரியலையேன்னு யோசிச்சுக்கிட்டே தேங்காத் தீர்த்தக் கொளத்துல இறங்கிக் குளிச்சேன். கொளத்துத் தண்ணி புளிச்சது. எல்லாம் புளியுருண்டை மலையோட மகிமை. காசுமீறிச் சித்தரோட பெருமை.

அன்புடன்,
ஜிரா

Advertisements

About GiRa ஜிரா

சிவனுக்கும் சீவனுக்கும் இடையில் இருப்பது நந்தி. சிவன் கடவுள். சீவன் வாழ்க்கை. கடவுளுக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையில் இருப்பது நந்தி.
This entry was posted in கதை, சிறுகதை, நகைச்சுவை, பொது and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to புளியுருண்டை மலையும் சித்தரும்

  1. amas32 says:

    Just awesome Gira👍 One of your best so far😊 படிக்கப் படிக்க ரொம்ப சுவாரசியமா இருந்தது 👌🏼 ஜிரானந்தா சுவாமிகளுக்கு என் வணக்கம்🙏🏻 செம நகைச்சுவை 😂

    amas32

    • GiRa ஜிரா says:

      படித்துப் பாராட்டி ஊக்கம் அளித்ததுக்கு நன்றி மா 🙂

I am eager to hear what you want to say. Please say it. here. :)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s