10. கண்டிக்கு வந்த வண்டி

முந்தைய பதிவை இங்கு படிக்கலாம்.

கிண்டிக்கு டிக்கெட் கேக்க இதென்ன கோட்டூர்புரத்துல தாம்பரம் போற 21ஜி பஸ்சா? நான் கிண்டின்னு சொன்னதும் அந்தப் பையன் ஒன்னும் புரியாம என்னப் பாத்தான். இந்த வாட்டி கண்டின்னு சரியா கேட்டு டிக்கெட் வாங்கினேன். ஒரு ஊர் பேர் கூட ஒழுங்காச் சொல்லத் தெரியாம ஊர் சுத்த வந்துட்டான்னு என்னப் பத்தி நெனச்சாலும் நெனச்சிருப்பான். இதெல்லாம் நமக்குத் தூசு. எவ்வளவு பாத்திருப்போம்.
IMG_8996
சிங்களர்களுக்கும் நம்மள மாதிரி மந்திர தந்திர யந்திரங்கள்ள நம்பிக்கை உண்டு போல. பஸ்ல டிரைவர் பக்கத்துல “என்னைப் பார் யோகம் வரும்” மாதிரி அதிர்ஷ்ட எந்திரம், கைல இருந்து காசு கொட்டுற மகாலட்சுமி படம்னு வெச்சிருந்ததப் பாத்தேன். அது சரி. காசு வேண்டாம்னு எந்தக் கழுதை சொல்லும்?

பஸ் இப்போ மலைல இருந்து கீழ எறங்குது. இந்தப் பக்கமும் நிறைய தேயிலைத் தோட்டங்கள். நிறைய பேர் தேயிலைத் தோட்டங்களுக்கும் தேயிலை ஃபேக்டரிகளுக்கும் டூர் போறாங்க. Adam’s peak, world’s end போகதது எனக்கு வருத்தமாயில்ல. ஆனா தேயிலை ஃபேக்டரி போயிருக்கலாமோன்னு தோணிட்டே இருந்தது. சரி. அடுத்தவாட்டி பாத்துக்கலாம். அதே மாதிரி ரோட்டோறமா நிறைய காய்கறிக் கடைகள். நுவரேலியாவுல காய்கறிகள் ரொம்ப பிரபலமாம். உள்ளூர் மக்கள் நுவரேலியா வந்தா அங்கருந்து காய்கறிகள் வாங்காமப் போக மாட்டாங்களாம். குறிப்பா உருளைக்கிழங்கும் கேரட்டும். அங்க விளையுற உருளைக்கிழங்குக்கும் மத்த ஊர் உருளைக் கிழங்குக்கும் வேறுபாடு இருக்காம். நானும் கடைகள்ள பாத்தேன். வேறுபாடு இருந்துச்சு. அதுவும் என் கண்ணுக்கே தெரிஞ்சது. நுவரேலியா கடைகள்ள உருளைக்கிழங்கும் கேரட்டும் கழுவாம மண்ணு ஒட்டியிருந்தது. மத்த ஊர்ல கழுவியிருந்தது. என்னோட ஞானக்கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சது அவ்வளவுதான்.

IMG_9028வழில ஒரு எடத்துல பஸ் நின்னது. அங்க அம்மன் கோயில் ஒன்னு. பட்டுன்னு கண்டக்டர் பையன் எறங்கி உண்டியல்ல காசு போட்டு கும்புட்டுட்டு வந்தான். இதே மாதிரி மலேசியா பெனாங்குல புது வண்டிகளுக்கு முனீஸ்வரன் கோயில்லதான் பூஜை போடுவோம்னு சைனாக்கார டிரைவர் சொன்னது நினைவுக்கு வந்துச்சு. எல்லாம் சரிதான். பிரச்சனைன்னு வந்தாத்தான்…. சரி. நிறுத்திக்கிறேன்.

நல்லா வேகமா வந்துட்டான். 12 மணிக்கெல்லாம் கண்டி பஸ்டாண்டு வந்துருச்சு. வழில குறிச்சு வெச்சிருந்த ஊரெல்லாம் ஒவ்வொன்னா வந்தது. ஆனா நான் குறிச்சு வெச்ச பேர்களுக்கும் உண்மையான பேர்களுக்கும் லேசா வித்தியாசம் இருந்தது. (நாசமா நீ போனியா / நேசமணி பொன்னைய்யா). ஒரேயொரு ஊர் மட்டும் வரல. நுவர நுவர நுவரன்னு மார்கழி கச்சேரி மாதிரி ராகம் போட்ட ஊர் மட்டும் வரல. கூகிள் மேப்ல போய் பாத்துக்கலாம்னு விட்டுட்டேன். (இத மனசுல வெச்சுக்கோங்க. பின்னாடி வரும்.) வழில கவனிச்ச சில தகவல்கள். ரம்போடங்குற ஊர்ல ஒரு குகைப்பாதை(tunnel) இருக்கு. பெரட்டாசின்னு ஒரு ஊர் இருக்கு. அதுக்கும் புரட்டாசிக்கும் தொடர்பிருக்குமான்னு தெரியல.

பஸ்டாண்டுல எறங்குனதுமே நகைக்கடை தொறக்க வந்த சினிமா நடிகையைக் கண்ட ரசிகர்கள் மாதிரி ஆட்டோக்காரங்க பின்னாடியே வந்தாங்க. அதுல ஒரு ஆட்டோக்காரன், பாக்க சின்னப் பையன் மாதிரி இருந்தான், “யூ பாகிஸ்தான்?”னு கேட்டான். நுவரேலியால மலை உச்சீலயே இண்டியான்னு கேட்டாங்க. பாதி மலை எறங்குனதும் பாகிஸ்தானி ஆயிட்டேன் போல. “என்ன பாகிஸ்தானியான்னு கேட்டியே, பாகிஸ்தான்ல இருந்து யாரும் வந்தா சவுதி அரேபியாவான்னு கேப்பியா?”ன்னு மனசுக்குள்ள மட்டும் நெனச்சுக்கிட்டு  YMCA போகனும்னு சொன்னேன். 200ரூபா கேட்டேன். அது அதிகம் தான். ஆனா வெயில் நேரத்துல பேரம் பேச விரும்பல. சரின்னு ஆட்டோல ஏறி உக்காந்தேன். உள்ளூர்க்காரங்கன்னா 70/80 ரூபாய்க்குப் போற தூரம் போல. என்ன இருந்தாலும் நான் ஃபாரினர் இல்லையா. அதான் 200ரூபாய்.
17190761_995375970595783_5835712381990179310_n
ஒரு நோட்டைக் கொடுத்து முன்னாடி வந்த கஸ்டமர்கள் அவனுக்கு பாராட்டுப் பத்திரம் எழுதுனதைச் சொன்னான். நானும் சம்பிரதாயத்துக்கு நாலு பக்கம் பொரட்டிப் பாத்தேன். அவனே ஊர் சுத்திக் காட்டுறதாவும் ஒரு மணி நேரத்துக்கு இவ்வளவும்னு சொன்னான். ஃபோன் நம்பரும் சொன்னான். எதுக்கும் இருக்கட்டும்னு குறிச்சு வெச்சுக்கிட்டேன். YMCAல எறங்குறப்போ ”200 பத்தாது. கூட அம்பரு ரூவா வேணும். ஒன் வே”ன்னு சொல்லி பேசுனான். என்னவோ எனக்கு ஒரு கோவம் வந்துருச்சு. “This is not fair”னு கோவமாச் சொன்னேன். “Ok. ok. no problem”னு 200ரூவா மட்டும் வாங்கீட்டுப் போயிட்டான்.

16996336_995375923929121_2377350356355240031_nYMCAல போய் மொதல்ல செக்கின் பண்ணேன். ரெண்டாவது மாடில ரூம். ஆனா லிஃப்ட் இல்ல. பெட்டியைத் தூக்கவும் ஆள் இல்ல. நானே என்னோட வீரதீரப் பராக்கிரமத்தால என்னோட பெட்டியைத் தூக்கீட்டு அதவிடக் கனமான என்னையும் தூக்கீட்டு மாடி ஏறுனேன். ஏசி கெடையாது. தேவையும் படல. ஒரு நாள் தூங்குறதுக்கு மட்டும் என் ஒராளுக்குப் போதும். ஒரு நாள் வாடகை இலங்கைப் பயணத்துல 2000ரூபா. பாதுகாப்பான எடமும் கூட. ஆனா உள்ள தண்ணி அடிக்கக்கூடாதுன்னு ஒரு கட்டுப்பாடு உண்டு.

குளிச்சிட்டு சாப்பிடப் போனேன். YMCAக்கு எதுக்கவே Dinemoreனு ஒரு கடை. அங்கதான் சாப்டேன். Continental junk food தான்.

ஊர்ல எங்கருந்து பாத்தாலும் ஒரு குன்று மேல புத்தர் உக்காந்திருக்குறது தெரியுது. நல்ல பெரிய சிலை. அத ரெண்டு போட்டோ எடுத்துக்கிட்டேன். மதியம் மொதல் வேலையா தளத மாளிகாவா-வுக்குப் போக முடிவு செஞ்சேன். அதாவது புத்தர் பல்லை புனிதமாக வணங்கும் எடம். அந்தப் பல்ல நாம பாக்க முடியாது. மூடிவெச்சிருப்பாங்க. பெரஹராங்குற ஊர்வலத்துக்கு மட்டும் வெளிய எடுக்குறாங்க. புத்தர் பல்லோட ஃபோட்டோ எதுவும் கிடைக்குதான்னு மொதல்லயே கூகிள்ள தேடிப் பாத்தேன். சில படங்கள் கிடைச்சது. புத்தரோட பல்லுன்னு குறிப்பிடப்படுறது என் விரலளவுக்கு இருந்தது. சரி. எல்லாம் நம்பிக்கைதானே. அது இல்லைன்னா ஒலகமே இயங்காமப் போயிருமே. பல் மருத்துவர்களோட கருத்து என்னங்குற ஒங்க ஊகத்துக்கு விட்டுட்டு இலங்கை நூல்கள் என்ன சொல்லுதுன்னு சுருக்கமாப் பாப்போம்.

The Tooth of Buddha_ Kandy 1920 - Ceylonபுத்தருடைய புனித உடலை குஷிநகரில்(உத்திரப்பிரதேசம், இந்தியா) சந்தனக்கட்டைகளை அடுக்கி இறுதிக்கடன்களை செய்திருக்கிறார்கள். அப்போது புத்தருடைய இடது கோரைப்பல்லை கெமா என்னும் சீடர் எடுத்து பத்திரப்படுத்தியிருக்கிறார். பிறகு அது தந்தபுரி என்னும் ஊரில் அரசர்களின் பாதுகாப்புப் பொருளாக இருந்திருக்கிறது. தந்தபுரி என்ற ஊர் ஒடிஷாவில் இன்று பூரி என்று அழைக்கப்படுவதாகக் கருதுகிறார்கள். அந்தப் புனிதப் பல்லை யார் வைத்திருக்கிறார்களோ அவர்கள் நாட்டை ஆளும் தகுதியும் புனிதமும் உடையவர்களாக கருதப்பட்டிருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட எண்ணூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நான்காம் நூற்றாண்டில், கலிங்கநாடு ஒரு பெரும் போரைச் சந்தித்திருக்கிறது. அது புனிதப்பல்லை கைப்பற்றுவதற்காக நிகழ்ந்த போரென்று நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

Princess_Hemamali_&_Prince_Danthaஅப்போது கலிங்கத்தை ஆண்ட குகசிவா என்ற அரசன் புனிதப்பல்லை தன்னுடைய மகள் ஹேமமாலியிடம் கொடுத்து இலங்கைக்கு பாதுகாப்பாக எடுத்துச் செல்லச் சொல்கிறார். ஹேமமாலியும் அவளது கணவன் தந்தாவும் பிராமணர்களைப் போல மாறுவேடம் அணிந்து இரகசியமாகப் புறப்படுகிறார்கள். தன்னுடைய தலைமுடிக்குள் புனிதப்பல்லை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கிறாள் ஹேமமாலி. அப்போது இலங்கையின் அனுராதபுரத்தை தலைநகராகக் கொண்டு ஸ்ரீமேகவண்ண என்ற மன்னன் ஆண்டு வந்திருக்கிறான். அவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு புனிதப்பல்லை பெற்றுக் கொண்டு அதற்கு ஒரு கோயிலும் எழுப்பி பாதுகாக்கிறான்.

படையெடுப்புகளால் அனுராதபுரம் அழிக்கப்பட்ட பிறகு, புத்தரின் புனிதப் பல்லானது பொலனுருவ, தம்பதெனியா, கம்போல, கோட்டே என்று ஒவ்வொரு தலைநகரமாக பாதுகாக்கப்பட்டு கடைசியில் இன்று கண்டியில் இருக்கிறது. இந்தப் புனிதப்பல் யாரிடம் இருக்கிறதோ அவர்கள்தான் சிங்கள அரசர் என்ற நிலை வந்ததாலோ என்னவோ, தங்களது அரண்மனைக்கு அருகிலேயே புனிதப் பல் கோயிலை நிறுவியிருக்கிறார்கள்.

அந்தக் கோயிலுக்குதான் மொதல்ல போகனும்னு நெனச்சேன். YMCAல இருந்து நடக்குற தூரம். ஆனா முருகக் கடவுளோட எண்ணம் வேற மாதிரி இருந்தது.

தொடரும்…

அடுத்த பகுதியை இங்கு படிக்கவும்.

அன்புடன்,
ஜிரா

Advertisements
Posted in அனுபவங்கள், இலங்கை, கண்டி, பயணம் | Tagged , , , , , , | 3 Comments

9. டாட்டா நுவரேலியா

முந்தைய பதிவை இங்கு படிக்கலாம்.

நுவலேரியால இருந்து எங்க போறீங்கன்னு சிவக்குமார் கேட்டாரு. கண்டிக்குப் போகனும்னு சொன்னேன். நுவரேலியாவுல இருந்து கண்டிக்கு ரயில்லயும் போகலாம். போற வழியெல்லாம் அவ்வளவு அழகாயிருக்குமாம். மேட்டுப்பாளையத்துல இருந்து ஊட்டிக்கு போற ரயில்பாதை மாதிரி. ஆனா இன்னும் அழகா இருக்குமாம். என்னதான் சொல்லுங்க… மலைப்பாதைல பஸ்ல வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டே போறதை விட ரயில்ல வேடிக்கை பாக்குறது இனிமையான அனுபவம் தான். இந்த ரயிலைப் பத்தி எழுத்தாளர் ரிஷான் சொல்லியிருந்ததால அதுல போக விரும்புறதா சிவக்குமார் கிட்ட சொன்னேன்.
16864237_988849387915108_3802387135262337988_n
நுவரேலியா டவுன்ல இரயில்வே ஸ்டேஷன் கிடையாது. பக்கத்துல நனுஓயா-ங்குற ஊர்ல இருக்கு. ரொம்ப தூரமெல்லாம் இல்ல. ஆட்டோ பஸ் எல்லாம் போற தூரம் தான். நேரா அங்கயே போய் டிக்கெட் வாங்கிறலாம்னு சிவக்குமார் சொன்னாரு. மொதல்ல நுவரேலியா பஸ். அப்புறம் அங்கருந்து நனுஓயா பஸ்.

போற வழியில் தேயிலைத் தோட்டங்களைப் பாக்கலாம். மலையகத் தமிழர்கள் தான் அங்க பெரும்பாலும் வேலை செய்றது. இலங்கைல இருந்து நாம எந்த டீ வாங்கினாலும் அதுல நம்ம தமிழ் மக்களோட உழைப்பு இருக்கு. சில இடங்கள்ள மலை ரொம்பவும் சரிவா இருந்துச்சு. இது எப்படி ஏறி எறங்கி தேயிலை பறிக்கிறாங்களோன்னு ஆச்சரியமா இருந்தது. எல்லாம் தொடர்ந்து பறிக்கிற பழக்கந்தான்னு சொன்னாரு எழுத்தாளர் சிவக்குமார்.
16864935_988849827915064_4479142156823853404_n
வெள்ளைக்காரனைப் பத்திதான் நமக்குத் தெரியுமே. எங்க எதைக் கண்டாலும் அதை எப்படி தன்னோட சுயலாபத்துக்குப் பயன்படுத்திக்கலாம்னு யோசிக்கிற ஆளாச்சே. இலங்கைல மலைகள் நிறைய இருக்கு. இந்தியாவுல மக்கள் கூட்டம் நிறைய இருக்கு. ரெண்டு எடத்துலயும் ஆட்சி அதிகாரமோ பிரிட்டிஷ்காரனுக்கு நிறைய இருக்கு. இங்கருந்து அங்க போகவும் வரவும் கப்பலும் நிறைய இருக்கு. சும்மாயிருப்பானா? காப்பித்தோட்டம் போட தமிழ்நாட்டுல இருந்து மக்களை அள்ளிக்கிட்டுப் போனான். அதுல ஒரு பகுதி மக்கள் அப்போ தெலுங்கு மலையாளம் பேசுற மக்களாவும் இருந்திருக்காங்க. ஆனா இப்ப எல்லாரும் ஒன்னாக் கலந்து தமிழர்கள்தான். அவ்வளவுதான் அவங்களுக்கும் தெரியும்.

620b802fd7678120aec63e429f802407காப்பித்தோட்டம் மொதல்ல போட்டாலும் ஒரு கட்டத்துல சீக்குகள் நிறைய வந்து காப்பிச் செடியெல்லாம் அழிஞ்சு போச்சாம். அப்பதான் தேயிலைத் தோட்டம் போட்டிருக்கான் வெள்ளைக்காரன். அன்னைக்கு அவன் தொடக்கி வெச்சது இன்னைக்கு வரைக்கும் இலங்கைக்கு பொருளாதார முதுகெலும்பா இருக்கு. ஆனால் அந்தத் தோட்டத் தொழிலாளர்களோட நிலமை?! அதே மலை. அதே சரிவு. அதே தேயிலை. ஆனா அடுத்த தலைமுறை படிச்சு மத்த வேலைகளுக்கு போகத் தொடங்கிட்டாங்க. இவங்களைப் பத்தி நிறைய சொல்லலாம். ஆனா இப்போ வேண்டாம்.

தேயிலைத் தோட்டங்களையும் அங்க வேலை செய்ற மக்கள் வசிக்கும் லயம்(சின்ன வரிசை வீடுகள்) வீடுகளையும் பாத்துக்கிட்டே நனுஓயா வந்து சேந்தோம். மதிய டிரெயின் கண்டிக்கு பொறப்பட வேண்டிய நேரம். ஸ்டேஷன்ல நல்ல கூட்டம். வெளிநாட்டு மக்கள் நிறையப் பேர். நேரா கவுண்ட்டருக்குப் போய் அடுத்த நாள் காலை டிரெயினுக்கு டிக்கெட் ரிசர்வ் பண்ணனும்னு கேட்டேன். அவர் சொன்ன பதில் ஒன்னும் புரியல. என்னோட அரைகுறை ஆங்கில அறிவை மூளைக்குள்ள தீவிரமா ஆராயவிட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமா புரிஞ்சிக்கிட்டேன்.

ஸ்டேஷன்ல கரண்ட் இல்லையாம். அதுனால டிக்கெட் புக் பண்ண முடியாதாம். எப்ப கரண்ட் வரும்னு தெரியாதாம். சுத்தம்.

வேற எதாவது வழில டிக்கெட் புக் பண்ண முடியுமான்னு கேட்டேன். “Come morning. Buy ticket.”னு பதில் வந்தது. டிரெயினே காலைலதான். காலைல வந்து எடுத்தா unreservationலதான் எடுக்கனும். டிக்கெட் இருக்கா இல்லையான்னு கூட அவரால பாத்துச் சொல்ல முடியாதாம். அதுக்கு மேல அவர் கிட்ட இலக்கியம் பேச விருப்பமில்லை.

அடுத்த நாள் திங்கட்கிழமை. திங்கக்கிழமை காலைல டிரெயின்னா எவ்வளவு கூட்டம் இருக்கும்னு என்னால நெனச்சுப்பாக்க முடிஞ்சது. ரஸ்க் சாப்புடுற மாதிரி ரிஸ்க் எடுக்கலாமான்னு யோசிச்சுப் பாத்தேன். கூட்டம் எக்கச்சக்கமா இருந்து நெரிசல்ல மாட்டுன ரஸ்க் ஆயிருக்கூடாதுன்னு, கண்டிக்கு ரயில்ல போற ஆசைய தேயிலைத் தோட்டத்துலயே உரமாப் போட்டுட்டேன்.

lipton-bandara-eliya-tea-estate-in-ceylonபிறகு சாப்பிடலாம்னு நுவரேலியா வந்தோம். சிவக்குமாரும் ரொஷானும் ஸ்கூல் நேரத்துக்கு ஏத்தமாதிரி சாப்டு பழகிட்டாங்க. கிட்டத்தட்ட brunch timeல அவங்க கொஞ்சம் சாப்டுறதால, மதியச் சாப்பாடுங்குறது கிட்டத்தட்ட 4 அல்லது 5 மணிக்குதான். ஆனாலும் எங்கூட சாப்பிட வந்தாங்க. சாப்டுட்டு கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு இருந்தோம். பிறகு அவங்கள பஸ் ஏத்தி ஊருக்கு அனுப்பீட்டு நான் ஆட்டோ பிடிச்சு ஹோட்டலுக்கு வந்தேன். இராத்திரி சாப்புடுறதுக்கு முதநாள் மாதிரியே வெஜிடபிள் பன்னும் flavoured yogurtம் வாங்கிக்கிட்டேன். அடுத்த நாள் காலைல எட்டு மணிக்கு செக்கவுட் பண்ணப் போறதா சனாகா கிட்ட படுக்கப் போறதுக்கு முன்னாடியே ஞாபகப்படுத்தினேன். பஸ்டாண்டுக்குப் போக ஆட்டோவும் தேவைன்னு சொன்னேன். அதெல்லாம் பாத்துக்கலாம்னு சொன்னாரு சனகா.

அடுத்த நாள் கண்டில தங்குறதுக்கு YMCAல பேசி வெச்சிருந்தாரு எழுத்தாளர் ரிஷான். அங்கிருந்து போக வேண்டிய எடங்கள் எல்லாமே நடக்குற தூரம். சாப்பாட்டுக் கடைகளும் பக்கத்துல இருக்கு. அதுனால அதுதான் நல்லதுன்னு சொன்னாரு. ஊர்க்காரங்க சொன்னா கேட்டுக்க வேண்டியதுதான. நானும் நல்லா தூங்கி எந்திருச்சு அந்தக் குளிர்லயும் குளிச்சு (வெந்நீர்லதான்) முடிச்சு சனகா போட்டுக் கொடுத்த டீயைக் குடிச்சேன். சமிந்தவே அவரோட வண்டில என்ன ஏத்திக்கிட்டுப் போய் பஸ்டாண்டுல எறக்கிவிட்டாரு.

போறப்போ, “ஏன் நுவரேலியால எல்லா எடமும் பாக்கல?”ன்னு கேட்டாரு. Adam’s peak, World’s end மாதிரியான அருமையான இடங்கள் இருக்கு. அங்கல்லாம் போகனும்னா நிறைய நடக்கனும். மலையேறனும். Trekking போறவங்களுக்கு அருமையான எடம். விடியறதுக்கு முன்னாடியே போனா அருமையா இருக்கும். முத நாள் ஹோட்டலுக்கு ஒரு சைனாக்காரங்க கூட்டம் வந்திருந்தாங்க. அவங்கள்ளாம் நான் பொறப்படுற அன்னைக்கு காலைல World’s end பாக்குறதுக்காக 5 மணிக்கு முன்னாடி எந்திரிச்சு குளிக்காமக் கொள்ளாமப் போயிருப்பதையும் சமிந்த சொன்னாரு.

“அது பாருங்க சமிந்த… நான் இயல்பாவே சோம்பேறி. அதான் மலையேறுவது கடல்ல நீந்துறது காட்டுல ஓடுறது மாதிரியான வேலையெல்லாம் செய்றதில்லன்னு சொன்னேன். உக்காந்துக்கிட்டே மலையேற முடியும்னா சொல்லுங்க, ஒடனே போயிட்டு வர்ரேன்”னு சொன்னேன். இப்பிடியும் ஒருத்தனாங்குற மாதிரி சிரிச்சாரு. அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும். அது ஆணவச் சிரிப்புன்னு அன்னைக்கே எம்.எஸ்.வி பாட்டு போட்டுட்டாரு. ஒலகம் சிரிக்கும்னு பாத்தா சோம்பேறியா இருக்கும் சுகம் கிடைக்குமா?

adamspeak1Adam’s peakக்குக்கு எல்லா மதமும் உரிமை கொண்டாடுது. அந்த மலையோட உச்சியில ஒரு பாதச்சுவடு இருக்கு. அது சிவனோட பாதம்னு ஒருத்தரும், புத்தரோட பாதம்னு ஒருத்தரும், குரான் சொல்லும் ஆதம் (முதல் மனிதன்) பாதம்னு ஒருத்தரும், ஆதாம்/புனித தாமஸ் பாதம்னு ஒருத்தரும் உரிமை கொண்டாடிட்டு இருக்காங்க. இன்னைக்கு வரைக்கும் தீர்வு ஓயல. இராவணன் இலங்கைய ஆட்சி செஞ்சப்போ அவனோட தலைநகர் இதுதான்னு ஒரு நம்பிக்கை. இங்கருது பாத்தா இராவணனுக்கு சீதா எலியாவுல சீதை உக்காந்திருந்தது தெரிஞ்சதாம். ரொம்ப அழகான மலை. ஆனா மலைல படிலதான் ஏறனும். அதான் சீச்சீ இந்த மலை புளிக்கும்னு நான் மொதல்லயே முடிவு எடுத்துட்டேன்.

பேச்சு வாக்குல இன்னொரு தகவலும் தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். சமிந்தவுக்கு உள்ளூர்க்காரங்களுக்கு ரூம் கொடுக்க தயக்கங்கள் இருக்கு. குறிப்பா கோடை காலத்துல இலங்கை மக்கள் நிறைய வருவாங்களாம். ஆனா உள்ளூர்க்காரங்க பொதுவா தண்ணி அடிக்கதான் வர்ராங்கங்குற மாதிரி அவர் வருத்தப்பட்டு சொன்னாரு. நம்மூர்லயும் ஊட்டி கொடைக்கானல் ஏற்காடு ஏலகிரின்னு மக்கள் தண்ணி டிரிப் அடிக்கிறாங்களே. அப்படித்தான் அங்கயும் போல.

பஸ்டாண்ட்டு பக்கத்துல ஹெல போஜூன் கிட்ட எறங்கி சுடச்சுட இட்லி சாப்டு தெம்பா கண்டி பஸ் பிடிக்கப் போனேன். நல்லவேளையா ஏசி மினி பஸ் இருந்தது. அதுக்கு முன்னாடி ஒரு பையன் நின்னுக்கிட்டு ”ரம்போட புஸ்ஸெல்லவ கம்போல பெரதினிய நுவர நுவர நுவர”ன்னு ராகம் போட்டுக்கிட்டிருந்தான். எனக்கு “குறுக்குச்சால எப்போதென்றான் எட்டயாரம் கோயில்பட்டி சாத்தூர் விருதுநகர்”னு காதுக்குள்ள கேட்டது. பஸ்ல கண்டின்னு தமிழ்லயும் இங்கிலீஷ்லயும் எழுதியிருந்ததைப் பாத்துட்டு அந்தப் பையன் கிட்ட “கண்டி”ன்னு சொன்னேன். அவனும் ஆமான்னு தலைய ஆட்டுனான்.

நானும் ஏறி கதவு பக்கத்துல கால நீட்டுற மாதிரி நல்ல எடமாப் பாத்து உக்காந்தேன். அந்தப் பையன் ராகம் போட்டுச் சொல்ற ஊர் பேரெல்லாம் முடிஞ்ச வரைக்கும் மனசுல பதிய வைக்க முயற்சி பண்ணேன். என் காதுக்குள்ள விழுந்த மாதிரி மொபைல்ல எழுதி வெச்சுக்கிட்டேன். எதுக்கா? போறப்போ அந்த ஊரெல்லாம் வருதான்னு பாக்கதான். பொழுது போகனும்ல. கொஞ்ச நேரத்துல பஸ் நிறைஞ்சிருச்சு. சரியா 9.30க்கு பஸ் பொறப்பட்டுச்சு.

ராகம் போட்டு ஊர் பேர் பாடுன பையன் தான் கண்டெக்டர். எங்கிட்ட வந்து டிக்கட்டுன்னு நின்னான்.

அந்த நேரம் பாத்து சரஸ்வதி தேவிக்கு என்னோட விளையாடனும்னு ஆசை வந்துருச்சு போல. வாயத் தொறந்து டிக்கெட் கேக்கும் போது என்னோட நாக்கை கலைமகள் லேசா பெறட்டி விட்டதால “கிண்டி”ன்னு சொன்னேன்.

தொடரும்…

அடுத்த பகுதியை இங்கு படிக்கவும்.

அன்புடன்,
ஜிரா

 

Posted in அனுபவங்கள், இலங்கை, நுவரேலியா, பயணம் | Tagged , , , | 5 Comments

8. சீதையின் பாதையில்

முந்தைய பதிவை இங்கு படிக்கலாம்.

இலங்கை அரசின் விவசாயத்துறை “ஹெல போஜுன்”ன்னு ஒரு அமைப்பை உருவாக்கி இலங்கையோட பாரம்பரிய உணவுகளைப் பிரபலமாக்குது. குறிப்பா சுற்றுலாப் பயணிகள் வர்ர ஊர்கள்ள இந்த சாப்பாட்டுக்கடைகளை அமைச்சிருக்காங்க. பாரம்பரிய உணவுகள்னு சொன்னா சிங்கள உணவுகளோடு தமிழ் உணவுகளும் அடக்கம். தரமான உணவு. குறைந்த விலை. நல்ல சுவை. எல்லாத்துக்கும் மேல சுடச்சுடக் கிடைக்குது. இதை பெண்கள்தான் நடத்துறாங்க. இது முழுக்க முழுக்க மரக்கறி உணவுவகைகள் மட்டுமே கிடைக்கும் இடம். அதுனால அசைவம் சாப்பிடாதவங்களுக்கும் இது ஒரு அருமையான எடம். இந்த எடத்த அறிமுகப் படுத்திய எழுத்தாளர் ரிஷானுக்கு நன்றி. நன்றி.
16831154_988847424581971_3168331233207124250_n
இந்தியாவை விட்டுப் பொறப்பட்டு நாலு நாள்தான் ஆச்சு. அதுக்குள்ள ஊர்ச்சாப்பாடுக்கு ஏக்கம் வந்துருச்சு. அதுனால காணாததைக் கண்ட மாதிரி தோசையும் உழுந்தவடையும் வாங்கினேன். நான் இன்னும் கொஞ்சம் வேணும்னு தேங்காச் சட்டினி கேட்டு வாங்குனதப் பாத்து, தோசை வாங்கிட்டு இருந்த ஒரு வெள்ளைக்காரப் பெண்மணி, thumbs up காமிச்சு நல்லாருக்கும்னு சொன்னாங்க. இதையெல்லாம் தினம் திங்குறவன்னு அவங்களுக்குச் சொல்லி அவங்க சந்தோஷத்தைக் கெடுக்க விருப்பமில்லாம புன்னகைச்சுட்டு வந்தேன்.
16832294_988847257915321_6919117568756467239_n
பிஞ்சுப் பலா கட்லட், வாழைப்பூ கட்லட், கொண்டைப் பலகாரம் (பணியாரத்துக்கு கொண்டை வெச்ச மாதிரி), வண்டு (வண்டு மாதிரி சின்னதா ஒரு தலை இருந்தது), கிரிபாத் (ரொம்பப் பிரபலமான பாற்சோறு), அவிச்ச சுண்டல், கேழ்வரகு கேக்னு இன்னும் நிறைய வகைகள் இருந்தது. வில்வம் பூ பானம்னு ஒன்னு இருந்தது. பிறகொன்னு கீரையைத் தண்ணி சேத்து அரைச்ச மாதிரி பச்சையா இருந்தது. பேர் மறந்துருச்சு. நல்லாருக்கும்னு சிவக்குமாரும் ருஷானும் சொன்னதால அதையும் வாங்கிக் குடிச்சேன். நல்லாதான் இருந்தது. பச்சைக்கீரை வாடையோட வடிகஞ்சி கலந்த மாதிரியான சுவை. அடுத்த நாள் காலைலயும் ஹெல போஜுனுக்கே வரனும்னு முடிவு பண்ணீட்டேன். இடத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்த ரிஷானுக்கு நன்றி.

சாப்பிட்டதும் மூனு பேரும் பஸ் பிடிக்கப் போனோம். சீதா எலியாங்குற எடத்துக்குப் போறோம். எந்த பஸ் என்னன்னு யார் கண்டா… விவரம் தெரிஞ்சவங்க கூட இருக்கும் போது பின்னாடியே போனாப் பத்தாதா? ஆனாலும் சொல்றேன் குறிச்சிக்கோங்க. ஹக்கல பூங்கா (Hakgala Botanical Garden) வழியாகப் போற எல்லா பஸ்சும் போகும். நுவரேலியா பஸ்டாண்டுல இருந்து அஞ்சே அஞ்சு கிலோமீட்டர் தான்.

16864655_988848931248487_1077014867640402391_nசீதா எலியா-ன்னு சிங்களத்தில் சொல்ற எடத்தை தமிழ் மக்கள் சீதையம்மன் கோயில்னு சொல்றாங்க. இங்கதான் சீதையை இராவணன் சிறை வெச்சிருந்ததா சொல்றாங்க. சீதையம்மன் கோயில்னு சொன்னாலும் இங்க சீதைக்குத் தனிக் கோயில் கிடையாது. இராம இலட்சுமனர்களோடதான் கோயில். அனுமாருக்கு தனியா கோயில் இருக்கு. இந்தக் கோயில் 2000ம் ஆண்டு கட்டப்பட்டிருக்கு. அதுக்கு முன்னாடி இங்க கோயில் எதுவும் இல்லாம இருந்திருக்கு. ஆனா இந்தக் கோயிலைக் கட்டினா சுற்றுலாப்பயணிகளை ஈர்க்கலாம்னு சுற்றுலாத்துறை அமைச்சகத்துக்குத் தோணியிருக்கு. ஆனா இங்கதான் கோயில் கட்டனுமான்னு ஏதோ சர்ச்சை வந்திருக்கும் போல.

16864222_988849027915144_1894834320435877075_nஅப்போ மத்திய இலங்கையின் சுற்றுலாத்துறை அமைச்சராகவும் கோயில் அறங்காவலாரகவும் இருந்த வி.இராதாகிருஷ்ணன் சில ஆதாரங்களைக் காட்டி அனுமதி வாங்குறாரு. அசோகமரங்கள் நெருக்கமா இருப்பாதலயும் சீதை அசோகவனத்தில் சிறை வைக்கப்பட்டதும் அவர் சொன்ன முதல் ஆதாரம். அடுத்து அங்க கண்டெடுக்கப்பட்ட சிலைகள்ள ஒன்னு சீதையின் சிலையாகத்தான் இருக்கனும்னு அவர் காட்டிய இரண்டாவது ஆதாரம். அதுனால அந்த எடத்துல ஏற்கனவே கோயில் இருந்து அழிஞ்சிருக்கனுங்கூறது அவரோட வாதம். இது ரொம்ப விவாதங்களுக்கும் விமர்சனங்களுக்கும் உள்ளாச்சு. முன்னாடி கோயில் எதுவும் இருந்ததுக்கு திடமான ஆதாரமா இல்லையேன்னு பேச்சுகள் நடந்திருக்கு. பிறகு சிலபல தடைகளுக்குப் பிறகு 2000ம் ஆண்டு இந்தக் கோயிலைக் கட்டுறாங்க. ஒரு சில குடும்பங்கள் இதனால இடம்பெயர்ந்து போகவேண்டியிருந்ததுன்னு சொல்றாங்க. இது நான் கேள்விப்பட்ட வரலாறு.

நாங்க போன நேரம் கூட்டமில்லாம இருந்தது. அதுனால பொறுமையாகப் பாக்க முடிஞ்சது. கோயில் முழுக்க புதுசா பெயிண்ட் அடிச்சிருக்காங்க. யார் தேர்ந்தெடுத்தாங்கன்னு தெரியல… காவி நிறமும் பொன்னிறமும் கலந்து கோயிலுக்கு பெயிண்ட் அடிச்சிருக்காங்க. பழைய படங்கள்ள கோயில் நல்லா அழகா இருக்கு. அப்படியே விட்டிருந்திருக்கலாமோன்னு தோணுச்சு.

16830828_988848957915151_4069926968187622854_nஇங்க இருக்கும் மண் கருப்பா இருப்பது அனுமார் இலங்கையை எரிச்சதாலன்னு சொல்றாங்க. இங்க சில குழிகள் இருக்கு. சிலர் அதை சீதையோட காலடித்தடம்னு சொல்றாங்க. சிலர் அனுமாரோட காலடித்தடம்னு சொல்றாங்க. இங்க ஓடும் ஆற்றுத்தண்ணி இந்த எடத்துல மட்டும் சுவையில்லாம இருக்குதாம். சீதையால சபிக்கப்பட்டதால சுவையில்லாமப் போச்சாம். கொஞ்சம் தூரம் தள்ளிப் போய் குடிச்சாதான் ஆத்துத் தண்ணியில் சுவை தெரியுமாம். நான் குடிச்சுப் பாக்கல. அதுனால அது சரியா தப்பான்னு தெரியல. சமீபத்துல மே-18, 2016ல், கால்தடம்னு சொல்லப்படும் அடையாளங்களுக்குப் பக்கத்துல சீதையை அனுமார் சந்திச்சு கணையாழி கொடுக்குறது மாதிரி சிலை நிறுவியிருக்காங்க. அதை ஆர்ட் ஆப் லிவ்விங் ரவிஷங்கர் தொறந்து வெச்சிருக்காரு.

சீதா எலியாவிலிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருப்பது ஹக்கல தாவரவியல் பூங்கா. நுவரேலியா போனா கண்டிப்பாகப் போக வேண்டிய ஒரு எடம். நாங்க நடந்தே போனோம். நல்ல சாலை. அழகான மலைச்சரிவு. குளுமையான சூழல். நடக்கச் சுகமா இருந்தது. மக்கள் நிறைய வர்ரதால சாலையை விரிவுபடுத்தியிருக்காங்க. சாலையை விரிவுபடுத்துறதுல மண்சரிவுகளும் நிறைய ஏற்படுது. குறிப்பாக மழைக்காலங்கள்ள நிறைய மண்சரிவுகள் ஏற்பட்டு அங்கிட்டிருந்து இங்கும் இங்கிட்டிருந்து அங்கும் போக முடியாதபடி ஆயிருமாம். மண்சரிவு ஏற்பட்ட எடத்தை வழியில் பாத்தோம். ஆயிரம் தான் சொல்லுங்க. இயற்கைக்கு முன்னாடி மனிதன் தூசு. மனிதனுக்கான ஆப்பை இயற்கை உக்காந்து பொறுமையா செதுக்கிக்கிட்டிருக்குன்னு நான் உறுதியா நம்புறேன். என்னைக்கோ எப்பவோ…
16830699_988849184581795_1893144185640306669_n
இலங்கையின் இரண்டாவது பெரிய தாவரவியல் பூங்கா ஹக்கல பூங்கா. இது பிரிட்டிஷ்காரர்களால நிறுவப்பட்டு இன்னமும் அவர்களால பராமரிக்கப்படும் பூங்கா. என்ன செடி வைக்கிறது… என்ன மரம் நடுறது… என்ன வகையான பூக்களை வளக்குறதுன்னு இங்கிலாந்து அரச குடும்பம் தான் முடிவு செய்யுதாம். பணம் கொடுத்துப் பராமரிக்குதான். நடக்கத் தெம்பிருந்தா பொழுது போக்க அருமையான எடம். இதுக்குன்னே ஒரு நாள் ஒதுக்கிப் போனா ஒவ்வொன்னா பாத்து இரசிக்கலாம். இயற்கை பிடிக்கும், ஆனா ரொம்ப நடக்க முடியாதுன்னா… சுருக்கமா பாத்துட்டு திரும்பிறலாம். உள்ள நிறைய குரங்குகள் இருக்கு.
16832400_988849157915131_7909320781607089967_n
சிவக்குமாரும் ருஷானும் ஏற்கனவே நிறைய வாட்டி வந்த எடம் தான். ஆனா இந்த வாட்டி என் கூட வந்து மாட்டிக்கிட்டாங்க. சளசளன்னு பேசிப் பேசி அவங்கள பயமுறுத்தினேன். இனிமே இந்தியால இருந்து யாராவது வந்தா எவ்வளவு பயப்படனும்னு அவங்களுக்குப் புரிய வெச்சேன். இதெல்லாம் பெருமையா? கடமை. கடமை. அதுலயும் குறிப்பா தாவரவியல் பெயர்களுக்கு காரணத்தை அடிச்சு விட்டேன். நான் கதைக்கல. மாறா கதையளக்குறேன்னு கொஞ்சம் கொஞ்சமா புரிஞ்சிக்கிட்டாங்க. அதுக்கப்புறம் நான் நல்லவனா மாறிட்டேன். 🙂

16831160_988849091248471_8906319833955347460_nகோடைகாலத்துல மலர்க்கண்காட்சியெல்லாம் நடக்குமாம். அப்போ மொத்தப் பூங்காவுமே கம்ப்யூட்டர் கிராபிக்ஸ் மாதிரி இருக்குமாம். அதுக்கான ஏற்பாடுகளை இப்பவே தொடங்கிட்டாங்க. சின்னச் சின்ன செடிக்கெல்லாம் கூரை போட்டு அளவா வெயில் படுற மாதிரி வளக்குறாங்க. நாங்க போனது ஞாயிற்றுக் கிழமைங்குறதால பள்ளி/கல்லூரிகள்ள இருந்து நிறைய சுற்றுலா கூட்டீட்டு வந்திருந்தாங்க. பூங்காவே கலகலப்பாயிருந்தது.

நிறைய பசங்க தலைல ரெண்டு பக்கமும் ஒட்ட முடிய வெட்டிட்டு நடுமண்டைல ஒரு கொண்டை போட்டுக்கிறாங்க. இப்ப அங்க ரொம்பப் பிரபலமான முடியலங்காரமாம். அதுக்குப் பேரு மாத்தளை வெட்டாம். அந்த ஊர்ப் பசங்க கண்டுபிடிச்சது போல.

பூங்காவை முடிச்சிட்டு நேரா நுவரேலியா போற பஸ்சுல ஏறுனோம். சரியான பசி நேரம். அது எனக்கு மட்டுந்தான்னு அப்புறந்தான் தெரிஞ்சது.

தொடரும்…

அடுத்த பாகத்தை இங்கு படிக்கலாம்.

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், நுவரேலியா, பயணம் | Tagged , , , , , | 11 Comments

7. ஏரிக்கரைப் பூங்காற்றே, போறவழி தென்கிழக்கோ

முந்தைய பதிவை இங்கு படிக்கலாம்.

16730631_988846254582088_7415144359417402479_n.jpgஒரு டீ குடிக்கத்தான் ஆசப்பட்டு போனேன். அதுகூட பால் இல்லாத கருப்பு டீ. துளி கூட ஜீனியில்லாம. ஆனா பாருங்க… Tea Potதான் மெனுல இருந்தது. ஒத்தையாள் எவ்வளவுதான் குடிக்கிறது? கேளுங்கள் தரப்படும்னு ஏசுநாதரே சொல்லியிருக்காரேன்னு… “ஒரெயொரு கப் டீ கெடைக்குமா?”ன்னு கேட்டேன். என்னவோ யோசிச்சுப் பாத்துட்டு “கிடைக்கும்”னு சொன்னாரு அங்க இருந்தவரு. வாங்கி வகையாக் குடிச்சிட்டு அடுத்து ஏரிக்கரையோரமா போகலாம்னு முடிவு செஞ்சேன்.

விக்டோரியா பார்க்ல இருந்து நடக்குற தூரம் தான்னு சொல்வாங்க. யாழ்ப்பாணத்துல இருந்து கதிர்காமமே பாதையாத்திரை போறவங்களுக்கு நடக்குற தூரம் தான். அதெல்லாம் நமக்கெதுக்குன்னு ஆட்டோவை கைகாட்டி நிறுத்தினேன். இருநூறு ரூபா கொடுத்த நினைவு. ஆட்டோ ஓட்டிய பையன் தமிழ்ப் பையன். என் மூஞ்சில எழுதி ஒட்டிருந்திருக்கும் போல. நல்லா தமிழ்ல கதைச்சிட்டு வந்தான். ஏரில எறக்கிவிடும் போது டிக்கெட் எடுக்குறப்போ தமிழ்ல கேளுங்கன்னு சொன்னான். ஏன்னா வெளிநாட்டுக்காரங்களுக்கு டிக்கிட் விலை கூட.
16807762_988846507915396_1562941859308290789_n
ஆனா டிக்கெட் கொடுக்குற எடத்துல இருக்குறவங்க ரொம்பவே கெட்டிக்காரங்க. நான் போய் நின்னதுமே என்னவோ கேட்டாங்க. எனக்குப் புரியல. “What”னு கேட்டேன். ”Two Hundred”னு சொல்லி வெளிநாட்டுக்காரங்களுக்கான டிக்கெட்டை எடுத்துக் கொடுத்தாங்க. வர்ரவன் உள்ளூரா வெளியூரான்னு கண்டுபிடிக்க எதோ கேள்வியைக் கேக்குறது. அதுக்கு அவன் பதில் சொல்றதை வெச்சு சரியான டிக்கெட் கொடுக்குறதுன்னு அருமையான டெக்னாலஜி.

16681476_988846677915379_7881051752256724973_nஏரிக்கு Gregory Lakeனு பேரு. சர் வில்லியம் கிரிகொரி-ங்குற பிரிட்டிஷ் கவர்னர் அந்த ஏரியை உருவாக்கியதால அந்தப் பேரு. டிக்கெட்ட வாங்கீட்டு உள்ள நுழையுறப்போதான் நான் செஞ்ச தப்பு எனக்குப் புரிஞ்சது. ஹோட்டலை விட்டுப் பொறப்படும் போது ஜாக்கெட்டை எடுக்காம வந்துட்டேன். ஏரிக்குள்ள வந்தபிறகு திரும்பப் போயா எடுத்துட்டு வரமுடியும்? சரி. பாக்குற வரைக்கும் பாப்போம்னு தொடர்ந்து போனேன். ரொம்ப அழகா பராமரிக்கிறாங்க.

அவ்வளவு தண்ணியைப் பாத்ததும் மனசு அப்படியே அமைதியாயிருச்சு. நம்ம ஒடம்புல 70சதவீதம் தண்ணிதான் இருக்காம். அதுனாலதான் தண்ணி இருக்குற எடத்துல பாத்தா நமக்கு ஒரு சந்தோஷம் வருதாம். அதுலயும் நம்மூர் மக்களுக்கு பிரிந்தவர் கூடினால் மாதிரியான சந்தோஷம் வரும் போல.

மக்களும் ஒரே கொண்டாட்ட கோலகலமா இருக்காங்க. படகு சவாரி, water scooterனு நிறைய நீர் விளையாட்டுகள். கொழும்புல இருந்து இந்த ஏரிக்கு நேரா Air Taxi இருக்கு. அப்படியே கொண்டு வந்து தண்ணில எறக்குவாங்க. நல்ல அனுபவமா இருக்கும். என்ன…. செலவுதான் கொஞ்சம்….

ஏரியோட பரமாரிப்பும் புல்தரை பராமரிப்பும் மிக அருமை. பூச்செடிகள் வளர அதுக்கு வெயில் நேரா படாத மாதிரி கூரைக்கொட்டகை. குழந்தைகளை கவர மிக்கி மௌஸ், டொனால்ட் டக் மாதிரியான சிலைகள். நடக்க விரும்புறவங்களுக்கு ஏரியோரமா பாதை. குதிரைச்சவாரி விரும்பிகளுக்கு குதிரைகள். எல்லாமே அங்க இருந்தது. குறை சொல்லியே ஆகனும்னா… கழிப்பறை வசதி. இல்லாமல் இல்ல. ஆனா தேவையான அளவு இல்லை. தேவையான எடங்கள்ளயும் இல்லை. எங்கருக்குன்னு தேடித்தேடி எனக்கு மயக்கமே வந்துருச்சு. கண்டுபிடிச்சுப் போனா அங்க நிக்குது ஏடிஎம் வாசல் கியூ மாதிரி. இவ்வளவு பண்றவங்க அதயும் ஒழுங்காப் பண்ணலாம். சின்னக் கொழந்தைகளோட வயசானவங்களோட வர்ரவங்க நெலமையை யோசிச்சுப் பாக்கனும். ஒரு மூலைல இருந்து இன்னொரு மூலைக்கு நடக்குறதுக்குள்ள….
16864110_988846751248705_5256601938286866391_n
ஜாக்கெட் கொண்டு போகாததால ஒரு கடைல குளிர் கூட சண்டை போடுறதுக்காக சுடச்சுட கருப்பு டீயும் உருளைச் சுருளும் வாங்கி ஏரியைப் பாத்து உக்காந்தேன். அது என்ன மாயமோ மந்திரமோ தெரியாது. ஒரு கடைக்கு நம்ம போற வரைக்கும் நாயும் பேயும் கூடப் போகாது. நம்ம போனதும் கோயில்ல சுண்டல் வாங்குற கூட்டம் மாதிரி கூட்டம் அள்ளும். இத்தனைக்கும் கூட்டமான கடைகளை விட்டுட்டு ஆளில்லாத கடைக்கு வந்தேன். சரி, நம்ம கைராசின்னு பெருமை பட்டுக்க வேண்டியதுதான்.

ரொம்ப இருட்டி குளிரும் முன்னாடி ஹோட்டலுக்கு திரும்ப முடிவு பண்ணேன். ஹோட்டல்ல ரெஸ்டாரண்ட் இல்லாததால பஸ்டாண்ட் பக்கத்துல இருந்து எதாவது வாங்கீட்டுப் போகலாம்னு முடிவு. ஆறிப்போன சோற்றை வாங்கி அது குளிர்ல வெறச்சி ஊசி மாதிரி மாறி சாப்பிடுறப்போ தொண்டையைக் குத்திக்க வேண்டாங்குற முடிவுக்கு வந்தேன். அங்க ஒரு கடைல  வெஜிடபிள் பன்னும் ஹாட் டாகும் வாங்கிக்கிட்டேன். பக்கத்துல இருந்த சூப்பர் மார்க்கெட்ல தண்ணியும் தயிரும் வாங்கலாம்னு நொழைஞ்சேன். இலங்கைல தயிரே சாப்பிட மாட்டாங்குறாங்க. எனக்கு தயிர் இல்லைன்னா அவ்வளவுதான். சூப்பர் மார்க்கெட்டுலயும் தயிர் கிடைக்கல. வேறவழியில்லாம flavoured yogurt வாங்கிக்கிட்டேன். தயிர் மேல ஒங்களுக்கு அப்படியென்ன கோவம் இலங்கை மக்களே?

வரும் போது விடுவிடுன்னு நடந்து வந்துட்டோமேன்னு போறப்பவும் நடந்தே போகலாம்னு நெனச்சது தப்புன்னு நடக்கும் போதுதான் தெரிஞ்சது. போகும்போது மலை ஏறனுமே. இதென்ன பழனி மலையா திருத்தணியா? ஆனா ஒன்னு… என் நுரையீரல்ல இருந்த கார்பன் டை ஆக்சைடு மொத்தமும் அன்னைக்கு வெளிய வந்திருக்கும். வழில இருந்த செடிகொடிகளுக்கு சாப்பாட்டுக்கு சாப்பாடும் ஆச்சு.

நுவரேலியான்னு சொன்னாலே மொதல்ல நமக்கெல்லாம் நினைவுக்கு வரவேண்டியது மலையகத் தமிழர்கள். நுவரேலியா ஊர் மட்டுமல்ல, அந்த மலையில் இருக்கும் பல ஊர்களும் தேயிலைத் தோட்டங்களும் சாலை வளர்ச்சியும் பொருளாதார வளர்ச்சியும் மலையகத் தமிழர்களின் உழைப்பால் உண்டானது. ஆனால் அந்த மக்கள் முன்னேறினார்களா என்பது விவாதத்துக்கும் சிந்தனைக்கும் உரியது. இப்ப உள்ள தலைமுறையினர் படிச்சு வெளிய வரத் தொடங்கிட்டாங்க. ஆனாலும் இன்னும் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் வாழ்வுக்கு நிறைய உதவிகளும் ஆதரவுகளும் தேவைப்படுதுங்குறது புரிஞ்சது.

யாழ்ப்பாணத்துத் தமிழர்களுக்கும் இவங்களுக்கும் வேறுபாடு தெரியுது. பேச்சு வழக்கு சாப்பாட்டு வழக்கம் தோற்றம்னு நிறைய சொல்லலாம். யாழ்ப்பாணக் கோயில்கள்ள ஆண்கள் சட்டையைக் கழட்டீட்டுதான் போகனும். ஏன்னு கேட்டா யாருக்கும் தெரியல. அது அப்படியே அவங்களுக்குப் பழகியிருக்கு. ஆனா கோயில்ல ஒரு அளவு வரைக்கும் சட்டையோட போகலாம். அங்கருந்தே சாமி கும்பிட்டுட்டு வந்துக்கலாம். உள்ள போகனும்னா சட்டையைக் கழட்டனும். நிறைய பேர் பாதி தூரத்துல இருந்தே சட்டையோட சாமி கும்பிட்டத நல்லூர்லயும் தெல்லிப்பழைலயும் பாத்தேன். இது தெரியாம ஒரு கோயில்ல சட்டையோட உள்ள வரைக்கும் போய் சாமி கும்பிட்டாச்சு. நல்லவேளையா யாரும் கேக்கல. வெளிய வந்தப்புறந்தான் விவரம் தெரிஞ்சது. கோயில்ல கூட்டம் இல்லாததால எஸ்கேப் எசக்கிமுத்து. கோயில் எதுன்னு சொல்ல மாட்டேன். அந்தக் கோயிலைப் பத்தி முந்தைய பதிவுகள்ள சொல்லல. 🙂 நுவரேலியாவுல அந்த மாதிரியான கட்டுப்பாடுகளோ நிறைய சடங்குகள் உள்ள கோயில்களோ இல்ல.

மலையகத் தமிழ் எழுத்தாளர் சிவக்குமார் சண்முகத்தின் நட்பு நுவரேலியாவில் கெடைச்சது. அதுக்குக் காரணம் இலங்கை எழுத்தாளர் ரிஷான் ஷெரிப். சிவக்குமார் நுவரேலியா பக்கத்துல இருப்பதால அவரை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினாரு. சமூக அக்கறையுள்ள எழுத்தாளர் சிவக்குமார். இவரோட எழுத்துகள் படிமங்களால வடிவமைக்கப்பட்டது. நிறைய விருதுகளும் வாங்கியிருக்காரு. இவர் ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். “கனத்த எருமையைப் போல மூச்சு விட்டான்”னு எழுதுனது என் மனசுல ஆழமாகப் பதிஞ்சிருச்சு. அந்தக் கதையோட இந்த வரியைப் படிக்கிறப்போ அதோட பரிமாணம் புரியும். ரெண்டாம் நாள் காலைல அவரைச் சந்திப்பதாகத் திட்டம்.
16830908_988845444582169_6577248210858111502_n
எழுத்தாளர் ரிஷான் இன்னொரு தகவலும் சொன்னாரு. விக்டோரியா பூங்கா வாசலைத் துண்டி நாலஞ்சு எட்டு அந்தப் பக்கம் போனா அம்மா உணவகம் மாதிரி அரசு உணவகம் தன்னார்வலப் பெண்கள் மூலமா நடக்குதான். அங்க ரொம்ப நல்லாயிருக்கும்னு சொல்லி அடுத்த நாள் காலைல அங்க சாப்பிடச் சொன்னாரு. அடுத்த நாள் காலைல அங்க போயே ஆகனும்னு முடிவு கட்டினேன்.

தங்கியிருந்த எடத்தோட சொந்தக்காரர் சமிந்தா விடியக்காலை அஞ்சரைக்கு மணிக்கு எந்திரிச்சு மாடிக்குப் போனா அருமையா இருக்கும்னு சொன்னாரு. பாவம். நான் அஞ்சரை மணியைப் பாத்து அஞ்சரை வருஷம் ஆச்சுன்னு அவருக்குத் தெரியல. அதுவும் அந்தக் குளிர்ல அஞ்சரைக்கு நான் எந்திரிச்சிட்டா ஒட்டுமொத்த உலகமும் திருந்திறாதா?!? அதுக்கு நான் காரணமா இருக்கலாமா?
16864135_988847431248637_2029964097691859550_n
ஆனாலும் காலைல ஏழு மணிக்கெல்லாம் எந்திரிச்சு மாடிக்குப் போனேன். சும்மாச் சொல்லக்கூடாது. இராவணன் மாதிரி பத்து தலை இருந்தாத்தான் அந்த அழகையெல்லாம் இரசிக்க முடியும். அந்த அழகை சொல்லச் சொல்ல ஒரு வாய் வலிச்சாலும் இன்னொரு வாய் சொல்லும். அஞ்சரை மணிக்கு சூரிய உதயம் உண்மையிலேயே அழகாத்தான் இருந்திருக்கும்னு நெனச்சுக்கிட்டேன். சமிண்டாவை ஒரு டீ போடச் சொல்லி மாடிக்குக் கொண்டு போய் உக்காந்து குடிச்சிக்கிட்டே மெய்மறந்தேன். இந்த மாதிரி சோம்பேறித்தனமா இருக்குறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்னு இப்ப ஒங்களுக்கும் புரிஞ்சிருக்குமே. 🙂

பிறகு குளிச்சு முடிச்சுட்டு மறுபடியும் அந்த இடுக்குப் பாதைல எறங்கி நடந்து பஸ்டாண்டுக்குப் போனேன். சிவக்குமார் அவர் கூட வேலை பார்க்கும் இன்னொரு ஆசிரியர் ரோஷன் கூட வந்திருந்தாரு. இலங்கைல ரோஷன் ரொம்பப் பிரபலமான பேர். இது பௌத்தர்கள், தமிழ் கிருத்துவர்கள், இஸ்லாமியர்கள் பயன்படுத்தும் பேரா இருக்குது. ரோஷன், ருஷன், ரிஷான்னு சின்னச்சின்ன மாறுபாடுகளோட பயன்படுத்துறாங்கன்னு நெனச்சுக்கிட்டேன். சரியா இலங்கை மக்களே?

எங்க சாப்பிடப் போகலாம்னு சிவக்குமார் கேட்டாரு. எதோ அரசாங்க உணவுவிடுதி இருக்காமேன்னு ரிஷான் சொன்னதைச் சொன்னேன். ”சரி. வாங்கன்னு” நேரா அங்க கூட்டீட்டுப் போனாரு.
16832141_988847074582006_4069098327498215848_n
தொடரும்…

அடுத்த பாகத்தை இங்கு படிக்கலாம்.

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், இலங்கை, நுவரேலியா, பயணம் | Tagged , , , | 6 Comments

6. மலையக மலைப்புகள்

முந்தைய பதிவை இங்கு படிக்கலாம்.

என்னோட மனக்கணக்குப்படி அஞ்சு மணிக்கு கொழும்பு வந்து சேருவேன். ஆறு மணிக்கு பஸ் கெடைச்சாக்கூட மதியத்துக்குள்ள நுவரேலியா போயிருவேன். ஆனா மூனே முக்காலுக்கே கொழும்பு வந்தாச்சு. இனி என்னன்னு யோசிச்சுக்கிட்டே பெட்டிய இழுத்துக்கிட்டு பேட்டா பஸ்டாண்டுக்குள்ள போனேன். மதுரை பஸ்டாண்டுக்குள்ள நுழைஞ்ச மாதிரி இருந்தது. ஆனா ஓரளவுக்கு துப்புரவா இருந்தது. அப்பத்தான் சில பஸ்கள் டுர்ருடுர்ருன்னு கெளம்புச்சு. பாத்தா கண்டி போற வண்டி. நுவரேலியா நுவரேலியான்னு நாலஞ்சு பேர் கிட்ட கேட்டேன். அவங்க கை காட்டுன வழில take diversionகளா எடுத்து எடுத்து மறுபடியும் முன்னாடி இருந்த பிளாட்பாரத்துக்கே வந்துட்டேன்.
IMG_8439
அங்க ஒரு கண்டக்டர் எதோவொரு ஊர் பேரைச் சொல்லிக் கத்திக்கிட்டேயிருந்தாரு. அவர் கிட்ட போய் நுவரேலியான்னு கேட்டேன். கையக் காட்டுனாரு. சரின்னு அவர் காட்டுன வழில கொஞ்சம் முன்னாடி போய் நின்னேன். என்ன நெனச்சாரோ பக்கத்துல வந்து இன்னும் தெளிவா கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த போர்டை காட்டி “4.15 coming. 4.50 going”ன்னு சொன்னாரு. அவர் சொன்னது புரிஞ்சதால நன்றி சொல்லிட்டு அந்த பிளாட்பாரத்துல போய் நின்னேன்.

நுவரேலியா போற பஸ் எண் 79. ஆனா அது 8ம் எண் பஸ் நிக்கிற எடுத்துக்கும் 6ம் எண் பஸ் நிக்கிற எடத்துக்கும் நடுவுல இருக்கு. ஒரே கொழப்பம்டான்னு நெனச்சிக்கிட்டேன். மணி நாலேகால் தாண்டி நாலரைய நெருங்கினாலும் பஸ் வர்ர வழியக்காணோம். அதுக்குள்ள பஸ்சுக்கு கூட்டம் வந்துருச்சு. ஒரு வழியா நாலு முப்பத்தஞ்சுக்கு மினி ஏசிபஸ் வந்தது. நல்லவேளையா உக்கார எடமும் கிடைச்சது. சரியா நாலு அம்பதுக்கு பஸ் எடுத்துட்டான். நானூற்று அம்பது ரூபா டிக்கெட். தூங்கித் தூங்கி நுவரேலியா போகும் போது மணி 8.50. எதிர்பாத்ததுக்கு முந்தியே வந்ததுல ஒரு மகிழ்ச்சி.
IMG_8447
மொதல்ல பசியாத்தலாம்னு வரிசையா கடைகளைப் பாத்துக்கிட்டே வந்தேன். ஸ்ரீ அம்பாள்ஸ் ஓட்டல்னு தமிழ்ல எழுதி ஒரு கடை. நேரா உள்ள நொழஞ்சேன். பாத்தா இட்டிலி தோசைன்னு மக்கள் சுடச்சுடச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்காங்க. ஆகான்னு ஒரு தோசையைக் கொண்டு வரச்சொல்லீட்டு உக்காந்தேன். ஒரு தட்டுல சுடச்சுட ரெண்டு தோசை, ரெண்டு பருப்புவடை, ரெண்டு உழுந்துவடை, ரெண்டு போண்டான்னு வந்து முன்னாடி வெச்சாங்க. எதெது வேணுமோ அதது எடுத்துக்கலாம். ஒவ்வொன்னாக் கூப்பிட்டுக் கேக்க வேண்டாம் பாருங்க. சட்னி சாம்பார் வேற மேசைலயே வெச்சிட்டாங்க. மலையகத் தமிழர்கள் இருக்கும் எடங்குறதால சாப்பாட்டில் கொஞ்சம் தமிழ்நாட்டு ருசி வருது.

சொன்னா நம்ப மாட்டீங்க. ஆனாலும் நம்பித்தான் ஆகனும். நுவரேலியாவுல எறங்கி சாப்பிடக் கடை தேடும் போது மொதல்ல என் காதுல பி.சுசீலா குரல் கேட்டது. எல்லாம் மாயைன்னு நெனைக்கிறப்போ இன்னும் தெளிவாக் கேட்டது. பின்னாடியே டி.எம்.எஸ் வந்துட்டாரு. பாத்தா… நம்ம எம்.எஸ்.வி பாட்டு. எனக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்னு யோசிச்சுப் பாருங்க. ”இறக்கும் மனிதர்கள். இறவாப் பாடல்கள்.”னு எம்.எஸ்.வி சொல்லிட்டே இருந்தது உண்மைதான்

தங்குறதுக்கு Panorama Accomodations அப்படீங்குற எடத்துல முடிவு செஞ்சிருக்கு. அத நடத்துறவர் பேரு சமிந்தா (Chaminda). அவருக்கு ஃபோன் பண்ணா பஸ்டாண்டு பக்கத்துலயே இருந்தாரு. அவரே ஆட்டோ பிடிச்சுக் கொடுத்தாரு. இந்த விடுதி மலைச்சரிவுல இருக்கு. அங்கிருந்து நுவரேலியா ஊர் நல்லா அழகாத் தெரியுது. சமீபத்துலதான் தொடங்கியிருக்காங்க. ஹோட்டல் மாதிரி இல்லாம வில்லா மாதிரி நடத்துறாங்க. வாசல்ல எறங்கும் போதே உள்ள இந்திப் பாட்டுகள் ஓடீட்டிருந்தது. குறிப்பா தொன்னூறுகளின் இறுதில வந்த பாட்டுகள். சனகா(Chanaka) தான் அந்தப் பாட்டுகளைக் கேட்டுட்டிருந்தது. சமிந்தாவுக்கு உதவியா இருக்காரு. சின்னப் பையன் தான். எங்கயோ படிக்கிறதாச் சொன்னாரு. எங்கன்னு மறந்து போச்சு.

IMG_8467என்ன வரவேத்து உக்கார வெச்சுட்டு டீ போட்டுக் கொண்டு வந்து கொடுத்தாரு. இந்திப் பாட்டுகளின் இரசிகராம். இப்ப வர்ர பாட்டெல்லாம் அவ்வளவு நல்லால்லைன்னாரு. எனக்கு இந்தி தெரியுமான்னு கேட்டாரு. நான் இந்தி பேசுனா இந்தியாவே தெறிச்சிரும்னு அவருக்குத் தெரியல. அதுனால அடக்கதோட யாராவது பேசுனா கொஞ்சம் புரியும்னு சொன்னேன்.

கொஞ்சம் குளிச்சு ஓய்வெடுத்துட்டு மதியம் சாப்பாட்டுக்கு ஊருக்குள்ள போய் ரெண்டு எடம் பாக்கலாம்னு திட்டம். சனகா கிட்ட போய் இங்கருந்து பஸ்டாண்டு போக ஆட்டோ கெடைக்குமான்னு கேட்டேன். அஞ்சு நிமிஷத்துல நடந்து போற தூரத்துக்கு எதுக்கு ஆட்டோன்னு சொல்லி மலைச்சரிவான ஒரு பாதையைக் காட்டினாரு. நானும் அந்தச் சரிவுல எறங்குனேன். ஒரு ஆள் போகலாம். இன்னொரு ஆள் எதுக்க வந்த ரெண்டு பேரும் ஒதுங்கி வழிவிட்டுக்கனும். அப்படியொரு ஒத்தையடிச் சரிவு. ரெண்டு பக்கவும் வீடுகள். பல வீடுகள்ள தகர ஷீட் கூரையாப் போட்டிருந்தாங்க. இது எப்படி குளிருக்குத் தாங்கும்னு தெரியல. ரொம்பக் குளிறாது?

அஞ்சு நிமிஷத்துல அந்த வழில பஸ்டாண்டுக்குப் போகனும்னா குடுகுடுன்னு ஓடுனாத்தான் உண்டு. எனக்கு பத்துப் பதினஞ்சு நிமிஷமாச்சு. அட… பராக்கு பாத்துக்கிட்டே நடந்தேன்னு நெனச்சுக்கோங்களேன்.

IMG_8484எழுத்தாளர் ரிஷான் ஒரு குறிப்பிட்ட கடையைச் சொல்லி, “எது கேட்டாலும் ருசியா செஞ்சு கொடுப்பாங்க”ன்னு சொன்னாரு. குளிருக்கு சூடாச் சாப்பிடுற ஆசைல அந்தக் கடைக்குப் போனேன். சாப்பிடக் கொண்டு வந்து வெச்சதெல்லாம் ஆறிப்போயிருந்தது. பரிமாறிய பெரியவர் கிட்ட “எதாவது சாப்பிடக் கேட்டா அந்நேரம் செஞ்சு கொடுக்க மாட்டீங்களா?”ன்னு தமிழ்லயே கேட்டேன்.

“அந்நேரமெல்லாம் செஞ்சு கொடுத்தா கட்டுப்படியாகாது. காலைலயே எல்லாம் செஞ்சு வெச்சிருவோம்”னு சொன்னாரு. சரின்னு கேட்டுக்கிட்டு சாப்பிட்டேன். சாப்பாட்டுல குறையெல்லாம் இல்ல. ஆனாலும் குளிரெடுக்குற மலையூர்ல இருந்துக்கிட்டு மக்கள் சூடில்லாத சாப்பாட்டைச் சாப்புடுறது கொஞ்சம் புதுசாத்தான் இருந்துச்சு.

அதே மேஜைல ஒரு ஜப்பான்காரரும் சாப்பிட்டுட்டிருந்தாரு. அவர் கிட்ட ரெண்டொரு பேச்சு பேசினேன். Ten no Chasukeங்குற ஜப்பானியப் படம் பாத்திருப்பதாகவும் ரொம்பப் பிடிக்கும்னு சொன்னேன். அவர் லேசா முகம் மலர்ந்தாப்புல இருந்தது. மத்தபடி அவர் முகத்தை வெச்சு என்ன மனநிலைல இருக்காருன்னு கண்டுபிடிக்க முடியல. சாப்பாடு பிடிச்சுச் சாப்பிடுறாரா இல்லையான்னு கூட கண்டுபிடிக்க முடியல. ஜப்பான்காரங்கள்ளாம் இப்படித்தான் இருப்பாங்களோ? முன்னப்பின்ன ஜப்பான் போயிருந்தாத்தான தெரியும்.

நுவரேலியாவுல மொதல்ல போன எடம் விக்டோரியா பார்க். 1897ல் ஜெர்மன் இளவரசி நுவரேலியாவுக்கு வந்திருக்காங்க. அந்த ஆண்டுதான் இங்கிலாந்து அரசி குயின் விக்டோரியாவோட வைரவிழா ஆண்டு. அதாவது அறுபது வயசு ஆச்சு. அதைக் கொண்டாடுறதுக்காக ஒரு ஓக் மரத்தை நட்டு இந்தப் பூங்காவை ஜெர்மன் இளவரசி தொடங்கி வெச்சிருக்காங்க. ஒத்தை மரத்தை நட்டுத் தொடங்கினாலும் பலப்பல செடிகொடிகள் மரங்களைக் கொண்டு வந்து பூங்காவை அருமையா அமைச்சிருக்காங்க அப்போ இலங்கைய ஆண்டு கொண்டிருந்த பிரிட்டிஷ்காரர்கள். பச்சைப் பசுமையான புல்தரைகளும் குளுகுளுக்குளுமையும் சுகம் சுகம்.

IMG_8532இலங்கை மக்களுக்கு பார்க் டிக்கெட் முப்பதோ நாப்பதோ ரூபாய். வெளிநாட்டுக்காரங்களுக்கு முந்நூறு இலங்கை ரூபாம். நம்மூர் மதிப்புக்கு நூத்து நாப்பது ரூபாய். ஓய்வான மனநிலையோட உள்ள போனீங்கன்னா வெளிய வரவே மாட்டீங்க. நான் உள்ள போனப்போ ஒரு பெரிய மலைப்பாம்பு புல்தரைல கெடந்தது. மக்கள் சுத்திநின்னு… கொஞ்சம் எடவெளி விட்டுத்தான்… பாத்துக்கிட்டிருந்தாங்க. என்னன்னு ஆங்கிலத்தில கேட்டேன். யாருக்கும் தெரியல. ஆனாலும் ஒரு ஆர்வத்துல மலைப்பாம்ப பாத்துக்கிட்டிருந்தாங்க. பூங்காவில் வேலை செய்ற ஒரு செக்யூரிட்டி லேடி கிட்ட என்னன்னு கேட்டேன். போட்டோ போட்டோன்னு பதில் வந்தது. அந்நேரம் ஒரு கைலி கட்டிய ஆள் அந்தப் பாம்பை அப்படியே அள்ளி வேற எடத்துக்கு எடுத்துட்டுப் போய் விட்டு பக்கத்துல உக்காந்துக்கிட்டாரு. எல்லாரும் வேடிக்கை பாத்தாங்களே ஒழிய யாரும் போட்டோ எடுத்துக்கலை.

நான் மொதல்ல பாம்பு பத்திக் கேட்டவரு என்னப் பாத்ததும் “Are you India?”ன்னு ஆர்வாமா கேட்டாரும். நானும் “Yes. I am India.”ன்னு சொன்னேன். “Oh good. India. From Delhi?”ன்னு அடுத்த கேள்வியக் கேட்டாரு. இதென்னடா வம்பாப்போச்சுன்னு நெனச்சுக்கிட்டேன். இப்ப எந்த ஊர்ல இருந்து வந்திருக்கோம்னு சொல்றதா வேண்டாமான்னு ஒரு யோசனை. பொத்தாம்பொதுவா “I am from South India”ன்னு சொல்லி வெச்சேன். அதுக்கும் அவரு சந்தோஷமா தலைய ஆட்டுனாரு. இதுக்கு மேல நின்னா ரொம்பப் பேச்சுக் கொடுப்பாருன்னு அப்படியே நகந்து போயிட்டேன்.
IMG_8542
அந்தச் சூழல் ரொம்ப நிம்மதியா இருந்ததால படம் புடிக்கிறதுல நேரத்தை வீணாக்காம புல்தரைல சாஞ்சு படுத்துக்கிட்டேன். தூங்கல. எதுவும் பெருசாச் சிந்திக்கல. ஆனாலும் நேரம் போனதே தெரியல. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வெளிய வந்தேன். வெளிய வர்ர எடத்துல Victoria Park Cafe இருக்கு. எனக்கு அப்பப்போ வண்டிக்கு பெற்றோல் போடுற மாதிரி பிளாக் டீ/கிரீன் டீ ஊத்திக்கிட்டேயிருந்தா வண்டி நிக்காம ஓடிக்கிட்டேயிருக்கும். அதுனால ஒரு டீ குடிக்கலாம்னு உள்ள போனேன்.

தொடரும்…

அடுத்த பதிவை இங்கு படிக்கலாம்.

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், கொழும்பு, நுவரேலியா, பயணம் | Tagged , , , , , | 4 Comments

5. டாட்டா யாழ்ப்பாணம்

முந்தைய பதிவை இங்கு படிக்கலாம்.

554027ஒரு தாய்க்கும் தந்தைக்கும் ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. எல்லாப் பெண் குழந்தைகளப் போலத்தான் பிறப்பு. ஆனால் அந்தக் குழந்தை தனக்குப் போட்டுக்கொண்ட பாதை மேன்மையை நோக்கியதாக இருந்தது. தமிழைப் படித்து தமிழிலேயே இதயம் துடித்து, அந்தத் துடிப்பை மாணாக்கர்களுக்கு எடுத்துச் சென்ற ஆசிரியையாகவும் விளங்கியது. தமிழ்ச் செம்மலாகவும் சிவத்தமிழ்ச்செல்வியாகவும் வாழ்ந்து ஆசிரியப்பணியைச் செவ்வனே செய்து முடித்து ஓய்வு பெறும் வேளையிலே, அவருக்கு புதிகாக பொறுப்பொன்று வந்தது.

ஆண்கள் மட்டுமே அதுவரை ஏற்றுக்கொண்டிருந்த அந்தப் பொறுப்பு முதன்முதலாக ஒரு பெண்ணிடம் வருகிறது. தெல்லிப்பழை துர்க்கையம்மன் ஆலயத்தின் பொறுப்புதான் அது. நாம் பேசிக்கொண்டிருப்பது ஈழத்தின் சிவத்தமிழ்ச்செல்வி தங்கம்மா அப்பாக்குட்டி பற்றியாகும். அறங்காவலர் பொறுப்பு அவருக்குக் கிடைத்த ஆண்டு 1977. அப்போது அவருக்கு அகவை ஐம்பத்திரண்டு.

ladyஒரு பெண் கையில் தன்னுடைய கோயில் அறங்காவலர் பொறுப்பைக் கொடுத்து பல பெண்களின் வாழ்வில் ஒளியேற்றி வைத்தாள் அந்த துர்க்கையம்மன். கோயிலை கும்பிடும் இடமாக மட்டும் வளர்க்காமல், சமூகநலக்கூடமாகவும் மாற்றினார். ஆதரவற்ற சிறுமிகளுக்கும் பெண்களுக்கும் புதுவாழ்வு கொடுப்பதற்காக துர்க்காபுரம் மகளிர் இல்லம் தொடங்கினார். பிணியில் கொடியது பசிப்பிணி. யாருக்காவது பசிக்கு உணவில்லை என்றால் உலகை அழிப்பேன் என்று கவிஞர்கள் பாடியிருக்கலாம். ஆனால் அழிப்பதை விட ஆக்கமே சிறந்தது என்று நினைத்து அன்னபூரணி அன்னதானக்கூடம் அமைத்தார் இவர். ஆதரவான வாய்ச் சொல்லை விட ஒருவாய்ச்சோறுதான் பசியாற்றும் என்பது அன்னை உள்ளத்துக்குத்தானே தெரியும். ஈழப்போரில் தம்முடைய சொந்த மண்ணிலேயே தவிக்கவிடப்பட்ட முதியோர்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தார். இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

சமூகப்பணி மட்டுமா செய்தார்? கோயிலை முன்னிலும் சிறப்பாக்கி கோபுரமும் தேரும் வனமும் குளமும் அமைத்துப் பராமரித்தார். தான் இருக்கும் வரை தொண்டு மட்டுமே செய்து வந்த அந்த அன்பு உள்ளம் 2008ம் ஆண்டு துர்க்கையம்மன் திருவடியில் அமைதியடைந்தது. அப்போது கானா பிரபா எழுதிய இரங்கல் பதிவை இங்கு படிக்கலாம். அந்தத் தெல்லிப்பழைக்குதான் அடுத்து போனோம்.
IMG_8411
IMG_8430அன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை. கோயில்ல பெண்கள் சர்க்கரைப்பொங்கல் வெச்சுக்கிட்டிருந்தாங்க. வெல்ல வாசமும் அரிசி வேகும் வாசமும் இல்லாத பொல்லாத பசியைக் கிளறுச்சு. துர்க்கையம்மனைக் கும்பிட்டுட்டு வெளிய வந்தா ஒரு பெண்மணி எல்லாருக்கும் சர்க்கரைப் பொங்கல் கொடுத்துக்கிட்டிருந்தாங்க. சிவப்பரிசியில் செய்த சர்க்கரைப்பொங்கல். செவசெவன்னு மினுமினுன்னு இருந்தது. நம்ம ஊர் மாதிரி சின்ன உருண்டையா கொடுக்காம வாழையிலைய ரெண்டு கைலயும் சேத்து விரிச்சு பெரிய அகப்பைய அள்ளியெடுத்து கொடுத்துக்கிட்டிருந்தாங்க. நாந்தான் இனிப்பே சாப்பிடுறதில்லையே. அவங்க சாப்பிடக் கூப்பிட்ட அன்பை விடவா சக்கரைப்பொங்கல் இனிப்பா இருந்திருக்கும்?!

IMG_8428கீரிமலைல இருந்து தெல்லிப்பழைக்கு வர்ர வழியில் பல வீடுகள் எலும்புக்கூடுகளாய். ஆள் இல்ல. அரவம் இல்ல. அப்படியே கெடக்கு. தப்பிச்சு வெளிநாட்டுக்குப் போயிருக்கலாம். யாருமே தப்பிக்காமப் போயிருக்கலாம். ஒரு சிலர் தப்பிச்சு இந்த எடமே வேண்டாம்னு போயிருக்கலாம். இன்னும் வேறென்னென்னவோ காரணமாகவும் இருக்கலாம். அதுனாலதானோ என்னவோ ஊரில் நெரிசலோ கூட்டமோ தள்ளுமுள்ளுகளோ இல்ல. பழகுன வரைக்கும் மக்கள் ரொம்ப இனிமையாப் பழகுறாங்க. தமிழ்நாட்டுல இருந்து வந்தா எதோ தாய்வழிச் சொந்தம் வீட்டுக்கு வந்த மாதிரிதான் பழகுனாங்க. நான் பாத்த பேசுன மக்களோட பேர்கள் எனக்கு நினைவில்லை. ஆனா அவங்க மலர்ந்த முகம் இன்னும் பளிச்சுன்னு நினைவிருக்கு.

அதே நேரத்துல தமிழ் சினிமாவைப் பாத்து வாள்வெட்டுக் கலாச்சாரமும் புதுசா வந்திருக்கு. ரவுடி கேங்குகள் கூட்டமா உருவாக்கி அவங்களுக்குள்ளயே அடிதடி வெட்டுகுத்துன்னும் தொடங்கியிருக்கு ஊர்மக்கள் வருத்தப்பட்டாங்க. எவ்வளவோ இழந்தாச்சு மக்களே. போதும்.

IMG_8431யாழ்ப்பாணத்துல இருந்து எங்க போறதுன்னு யோசனை. நேரா கண்டி போகலாமா… அங்கிருந்து காலி போகலாமான்னு யோசனைகள். ஆனா நெறைய பேரு நுவரேலியா நுவரேலியான்னு சொல்லி அங்கயே அடுத்து போகலாம்னு முடிவு பண்ணேன். யாழ்ப்பாணத்துல இருந்து நுவரேலியாவுக்கு இராத்திரி பஸ் இருக்கு. ஆனா அது சாதா பஸ். அதைவிட கொழும்பு போய் பஸ் எடுத்தா நல்லதுன்னு சொன்னாங்க. சுத்து வழிதான். ஆனா நல்ல ரோடு. கொழும்புக்குன்னா ஏசி பஸ் கிடைக்கும். இதையெல்லாம் யோசிச்சு காலைல கீரிமலைக்குப் பொறப்படும் போதே யாழ்ப்பாணம் பஸ்டாண்டுல இராத்திரி கொழும்பு போற பஸ்சுக்கு டிக்கெட் எடுத்தாச்சு. இலங்கைப் பணத்துல ஆயிரத்து நூறு ரூபாய்.

மதியம் யாழ்ப்பாணம் வந்து சாப்பிட்டு கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்கத் திட்டம் போட்டிருந்தேன். அளவா சாப்பிட்டு வளமாத் தூங்கிட்டிருந்தேன். அப்போ சந்திக்க வந்தார் இயக்குநர் ம.தி.சுதா. எழுத்தாளர் ரிஷான் ஷெரிப் சொல்லி என்னை யாழ்ப்பாணத்தைச் சுத்திக்காமிக்க பைக் எடுத்துட்டு வந்துட்டாரு. இந்த நட்பெல்லாம் கிடைக்க நான் என்ன செஞ்சேன்னு தெரியலையே.

ரெண்டு நாளா ஊர் சுத்தியதையெல்லாம் ம.தி.சுதா கிட்டச் சொல்லி, ரெஸ்டாரண்டுல டீ குடிச்சுக்கிட்டே கதைச்சோம். அதாங்க… பேசுனோம். அருமையான உரையாடல். நல்ல ஆர்வமுள்ள இவரைப் போன்ற இளைஞர்கள் இன்னும் நல்லா முன்னுக்கு வரனும். ம.தி.சுதாவுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். என்னைப் பாக்க வர்ரப்போ ஈழத்து மாவுருண்டை கொண்டுவந்திருந்தாரு. அதை இந்தியாவுல வீட்ல எல்லாருக்கும் கொடுக்கனும்னு ரொம்பப் பத்திரமா எடுத்து வெச்சு கொண்டு வந்தேன்.

IMG_9790இலங்கைல எந்த ஹோட்டல்ல தங்கினாலும் மொதல்லயே செக்கவுட் நேரம் கேட்டு வெச்சுக்கோங்க. சில எடங்கள்ள காலைல 10.30க்கு செக்கவுட். எனக்கோ எட்டரைக்குதான் பஸ். அதுனால கூட அரைநாள் வேணும்னு கேட்டு வாங்கினேன். அதுக்கு பாதிக்கட்டணம் தான். முடிஞ்ச வரைக்கும் மொதல்லயே சொல்லிருங்க. கடைசி நேரத்துல கேட்டு… அந்த அறைய வேற யாருக்கோ வெச்சிருந்தாங்கன்னா அவ்வளவுதான்.

பஸ்ல சாப்புடுறதுக்கு வெஜிடபிள் பன் ரெண்டு வாங்கிக்கிட்டேன். தண்ணி பாட்டிலும் தான். தனியார் பஸ் நிக்கிற எடத்துக்கு வந்து எறங்குறப்போ இருட்டிருச்சு. இனி பயணம் தனியாதான். இலங்கையின் வடக்கு முனையிலிருந்து தென்மேற்கு வரைக்கும் தனியாத்தான் போகனும். புறக்கோட்டைனு தமிழ்ல சொல்லப்படுற Pettah பேருந்து நிலையத்துல எறங்கி நுவரேலியாவுக்கு நான் பஸ் ஏறனும். பேட்டா வந்ததும் சொல்றேன்னு பஸ் நடத்துநர் சொன்னாரு.

பக்கத்துல ஒரு சின்னப்பையன். 18… 19… வயசு இருக்கும். மொபைல் போன நோண்டிக்கிட்டே வந்தான். இருட்டுல அவன் மொபைல் அவ்வளவு பளிச்சுன்னு கண்ணப் பறிக்குது. சார்ஜ் சர்ருன்னு எறங்காதான்னு நெனைக்கிறப்பவே எங்கிட்ட அவன் “பவர் பேங்க் இருக்கா”ன்னு கேட்டான். நான் யாரு எவரு… தெரியாத ஆள் கிட்ட கேக்கலாமான்னெல்லாம் அந்தப் பையனுக்கு யோசனை இல்லை. மொபைலை நோண்டனும். அவ்வளவுதான். பவர் பேங்க் கேட்டப்போ, ”நான் இந்த அளவுக்கெல்லாம் மொபைலை நோண்டுறதில்லை”ன்னு சொல்ல நெனச்சேன். ஆனா இல்லைன்னு மட்டும் சொன்னேன். அதுக்குள்ள பஸ்ல படம் போட்டாங்க.

இன்னொரு முக்கியமான தகவல். நீங்க இலங்கைக்குப் பயணத்திட்டம் போடுறப்போ பௌர்ணமி நாள் வருதான்னு பாத்துக்கோங்க. பெரும்பாலான சிங்களர் வாழும் பகுதியில் பௌர்ணமின்னா எல்லாம் மூடியிருக்கும். நான் யாழ்ப்பாணத்துல இருந்த ரெண்டாம் நாள் பௌர்ணமி. அதுனால எனக்கு வசதியாப் போச்சு. மத்த எடங்கள்ள வங்கிகள் கூட அன்னைக்கு திறந்திருக்காதாம்.

நம்மூர்ல ஒரு உருப்படாத சாப்பாட்டுக்கடைல பஸ்ச நிறுத்துவாங்கள்ள… அதே மாதிரிதான் இலங்கைலயும் நடக்குது. பயணமாகப் போறவங்க அங்கல்லாம் சாப்பிடாம தவிர்ப்பது நல்லது. தண்ணியும் கைலயே கொண்டு போறது இன்னும் நல்லது. இந்தியாவுலயும் இப்பல்லாம் அதத்தான செய்றோம்.

திடீர்னு தூக்கத்துல முழிச்சிப் பாத்தா ரெண்டு மணிக்கு மேல இருக்கும். எதோ பேர் தெரியாத ஊர்ல பெரஹரா நடக்குது. அதாவது பௌத்த ஊர்வலம். யானைக்கு சீரியல் பல்பு அலங்காரமெல்லாம் செஞ்சு, பாரம்பரிய ஆடைகளைப் போட்டுக்கிட்டு, தண்டக்கா தண்டக்கான்னு கொட்டு தட்டிக்கிட்டு போனாங்க. எப்படியோ… அதையும் பாத்தாச்சு. இனி கண்டில நடக்குற பெரஹராவை ஒரு வாட்டி போய்ப் பாத்துறனும். ரொம்பப் பிரமாதமா இருக்குமாம். ஆனா அதுக்கு மொதல்லயே டிக்கெட் வாங்கி சீட்டு பிடிச்சு வெச்சுக்கனும். இல்லாட்டி இருட்டுல எருமையப் பாத்த கதைதான்.

மறுபடியும் தூங்கி எந்திரிச்சுப் பாத்தா பஸ் கொழும்புக்குள்ள சுத்திக்கிட்டிருக்கு. பேட்டா பஸ்டாண்ட் முன்னாடி நான் எறங்கும் போது மணி மூனே முக்கால். ஆகா…

தொடரும்…

அடுத்த பதிவைப் படிக்க இங்கு சுட்டவும்.

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், தெல்லிப்பழை, பயணம், யாழ்ப்பாணம் | Tagged , , , , , , , | 8 Comments

4. திருவிழாவும் தெரு உலாவும்

முந்தைய பதிவை இங்கு படிக்கலாம்.

DSC09418அன்னைக்கு தைப்பூசம். இணுவில் கந்தசாமி கோயில்ல மஞ்சத்திருவிழா. தேர் இழுக்க ஏற்பாடுகள் நடந்துக்கிட்டிருக்கு. பொதுவா தேர்த்திருவிழா காலைல நடக்குமாம். தைப்பூசத்துக்கு மட்டும் மாலைத் தேர். அதுவும் விளக்குகளால அலங்கரிக்கரிக்கப்பட்ட தேர். அதுனால  கோயிலுக்குப் போற வழியை போலிஸ் அடைச்சிட்டாங்க. நடந்து போகலாம். சைக்கிள் பைக்ல போகலாம். ஆனா ஆட்டோ காரெல்லாம் போகக்கூடாது. அட… போகனும்னாலும் அங்க எடமில்ல. அவ்வளவு கூட்டம். ரெண்டு பக்கமும் திருவிழாக் கடைகள்.

நாங்க உள்ள வரமுடியலைன்னு சொன்னதும் கானா பிரபவே வெளிய காங்கேசன் துறை ரோட்டுக்கு வந்தாரு. இன்னொரு குறுக்குச்சாலை வழியா அவர் கூட்டீட்டுப் போன எடம் மடத்துவாசல் பிள்ளையாரடி. அதாவது மடத்துவாசல் பிள்ளையார் கோயில். இடம்னு சொல்றதுக்கு அடிங்குற சொல்லை யாழ்ப்பாணத்துல பாவிக்கிறாங்க. பாவிக்கிறாங்கன்னா தெரியும்தானே? அதுவும் யாழ்ப்பாணப் பயன்பாடுதான்.

கானா பிரபாவைத் தெரிஞ்சவங்களுக்கு மடத்துவாசல் பிள்ளையாரடியைத் தெரியாம இருக்கவே இருக்காது. கிட்டத்தட்ட 12 ஆண்டுகளுக்கு மேல அவர் இணையத்துல எழுதும் வலைப்பூ(blog)வுக்கு மடத்துவாசல் பிள்ளையாரடின்னே பேரு. தங்களுடைய புலத்தின் அடையாளங்களை இணையம் வழியா பதிவு செய்து கொண்டு வருகின்றவர். கலை மொழி இசை மாந்தர்கள் நிகழ்வுகள் வரலாறுன்னு யாழ்ப்பாணம் குறித்து இவர் எழுதாததே இல்லைன்னு சொல்லலாம். இணையத்துல வாசிக்கிறவங்க கானா பிரபாங்குற ஜன்னல் வழியாகப் பாத்துதான் யாழ்ப்பாணம் பத்தியும் இலங்கை பத்தியும் தெரிஞ்சிக்கிறோம்னு சொன்னா மிகையில்ல. அதுனாலதான் மடத்துவாசல் பிள்ளையாரடியைப் பார்க்க நான் ஆசப்பட்டேன்.

நாங்க போன நேரம் மடத்துவாசல் பிள்ளையாரடியில் சின்னதா ஒரு தேரில் பிள்ளையாரை ஏத்தி ஊர்வலம் கொண்டு போனாங்க. பக்கத்துல இருக்கும் இணுவில் கந்தசாமி கோயிலுக்கு ஊர்க்கூட்டம் போயிட்டதால இங்க தேர்த்திருவிழா சிறிய அளவுல நடந்தது.

ஆட்டோ ஓட்டிவந்த பிரீத்தனுக்கு ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் ஓய்வு கொடுத்தாச்சு. அவரும் பக்கத்துல சொந்தக்காரங்களைப் பாக்கப் போயிட்டாரு. நாங்க நடந்தே இணுவில் கோயிலுக்குப் போனோம். அப்பத்தான் தேரை நிலையிலிருந்து வெளிய இழுத்தாங்க. நூற்றாண்டு பழமையான தேர். நல்ல பராமரிப்பு.
16807379_987777641355616_379678203027880137_n
எத்தன ஆண்டுகள்னு சொல்லத் தெரியல… கடைசியா தூத்துக்குடில பாத்தேனா கரூர்ல பாத்தேனான்னு நினைவில்லை. ஊர்ப்பக்கத்து திருவிழாவை உயிர்ப்போடு பாக்க யாழ்ப்பாணம் வரைக்கும் வந்திருக்கேன். திருவிழாவில் கலந்துக்கிறது எவ்வளவு பெரிய கொண்டாட்டம், தெரியுமா? நான் சொல்றதெல்லாம் ஒன்னொன்னா மனக்கண்ல பாத்துக்கிட்டே வாங்க. அந்தச் சூழலோட இன்பம் புரியும்.

16641020_987781048021942_234204585641599485_nமகிழ்ச்சியோட வந்திருக்கும் மக்கள் கூட்டம், வேடிக்கை பார்க்கும் குழந்தைகள், தின்பண்டக் கடைகள், பலூன்/விளையாட்டுச் சாமான் விற்பவர்கள், தேங்காய் பழம் பூ விற்பவர்களும் வாங்கும் கூட்டமும், பல நிறங்களில் மின்விளக்கு அலங்காரங்கள், மேளச் சத்தம், நாயன நாதம், பொய்க்கால்குதிரை ஆட்டம், மயிலாட்டம், காவடியாட்டம், அங்கங்கே பக்திப்பாடல் பாடும் அடியார்கள், மைக் செட்டில் சுகி சிவத்தின் இஷ்டத்துக்கான பேச்சு, தீ விளையாட்டுகள், தேங்காய் உடைக்கும் ஓசை, மக்கள் கதைக்கும் ஓசை, எங்கும் நிறைந்திருந்த பரவச மனநிலை. சுசியம் / பூந்தி / முறுக்கு / வடை என்று வாங்கித் திங்கும் வாசனை. சுருக்கமாச் சொன்னா சொர்க்கம். இணுவில் கந்தசாமிக்கும் மக்களுக்கும் கூட்டிப் போன கானா பிரபாவுக்கும் கோடிக்கோடி நன்றி.

தைப்பூச மஞ்சத்துக்கு கோயிலுக்குள் இருந்து வள்ளி தெய்வானையோடு முருகன் வந்து தேரேறினான். தேர் முழுக்க இப்போ மின்விளக்கு அலங்காரம். ஊர் கூடி இழுக்க இழுக்க முருகன் கோயிலைச் சுற்றி வந்தான். நான் கூட்டத்துக்குள்ள புகுந்து அங்குட்டும் இங்குட்டுமாப் போய் கானா பிரபாவைத் தொலைச்சிட்டேன். எல்லாம் பாத்து முடிச்ச பிறகு அவரைக் கூப்டுக்கலாம்னு அவருக்குக் கொஞ்சம் ஓய்வு கொடுத்தாச்சு.

தீ விளையாட்டு வீரவிளையாட்டுகளையெல்லாம் கூட்ட நெரிசல்ல பாக்க முடியல. என்ன செய்யலாம்னு யோசிச்சா ஒன்னும் புலப்படல. அப்புறம் பாத்தா எதோ கட்டுறதுக்காக போட்டு வெட்ட இரும்புச் சாரம்/ஏணி இருந்தது. அதுல ஏறி அனுமார் மாதிரி உக்காந்துக்கிட்டேன். அங்கருந்து எல்லாப் பக்கமும் நல்லாப் பாக்க முடிஞ்சது. குன்றேறி யானைப் போர் காணல்னு வள்ளுவர் சொன்ன மாதிரி பாத்தேன். அப்படி உக்காந்து நான் பாத்துக்கிட்டு இருந்ததை கானா பிரபா பாத்துட்டாரு. அவரோட கேமராவும் பாத்துருச்சு.
16807168_987780561355324_8954850840588651325_n
தேர் மறுபடியும் நிலைக்கு வந்தபிறகு நான் ஹோட்டலுக்கு வந்துட்டேன். அடுத்த நாள் காலைல போக வேண்டிய இடங்கள் இருக்கே. இராச்சாப்பாடு சரியான அளவு ஆர்டர் பண்ணினேன். அதுனால வீணாகலை. என்னன்னு கேக்குறீங்களா? இடியாப்பமும் சம்பலும். அதுவும் சிவப்பரிசி இடியாப்பம். அடுத்த நாள் காலைலயும் பஃபேல எதெத எவ்வளவு எடுக்கனும்னு புரிதல் வந்திருந்தது.
16832093_987782908021756_2588010034822707803_n
யாழ்ப்பாணத்தின் இரண்டாம் நாள் முதல்ல போன எடம் கீரிமலை. யாழ்ப்பாணத்துல இருந்து காங்கேசன்துறை போற வழியில் இருக்கு. 2009க்கு முன்னாடின்னா கீரிமலைப் பகுதிக்குப் போயிருக்க முடியாதாம். ஏன்னா வழியிலுள்ள எடங்கள் இராணுவக்கட்டுப்பாட்டில் இருந்ததாகச் சொல்றாங்க. மக்கள் தங்கள் வீடுகளை விட்டுட்டு இந்தப் பக்கம் வந்துட்டாங்களாம். ஆனாலும் சிலருக்கு சொந்த வீட்டைப் பாக்கும் ஆசை உந்தித் தள்ள ராத்திரியோட ராத்தியாப் பாத்துட்டு வந்துறலாம்னு போவாங்களாம். போனவங்க போனவங்கதான். கண்ணிவெடி துப்பாக்கிச்சூடுன்னு…. முருகா!
16864506_987782761355104_860423365529533800_n
கீரிமலை நகுலேசுவரம் கோயிலைப் பாத்துட்டு கடற்கரைக்குப் போனோம். ரொம்ப அழகான துப்புரவான கடற்கரை. பேனா மையை ஊத்திக் கலக்கிவிட்ட நிறத்தில் கடல். கடற்கரை முழுக்க சுண்ணாப்புப்பாறைகள். அந்தச் சுண்ணாம்புப் பாறைகளை அரசாங்கம் இயந்திரம் வெச்சு சுரண்டிக்கிட்டிருந்தது. அழகுபடுத்துறதுக்குன்னு சொல்றாங்க. கீரிமலை கடற்கரைல மக்கள் நீத்தார் கடன் செய்ய வர்ராங்க. அந்தத் துறைல உடைஞ்ச மண் சட்டிகள் கரையொதுங்கியிருந்ததைப் பார்த்தேன். கீரிமலை கடற்கரையை எடுத்துப் பராமரிச்சு இன்னும் கொஞ்சம் வசதிகள் செய்தா நல்ல சுற்றுலாக் கடற்கரையா மாறும்.

கனிமப்பாறைகள் நிறைய கிடைக்கிறதால அந்த எடத்துல ஒரு சிமெண்ட் ஆலை கட்டியிருக்காங்க. காங்கேசன்துறைல சிமெண்ட் ஆலையான்னு யாரோ ஒரு நல்லவருக்குத் தோணியிருக்கு. இந்த ஆலைய மூடிட்டு தீவுக்குள்ள வேற பக்கமா ஆலையைக் கட்டியிருக்காங்க. ஆனா மூலப்பொருட்கள் இங்கருந்து போயிருக்கு. உற்பத்திச் செலவு கூடுனாலும் கூடீட்டுப் போகட்டும், ஆனா இந்தப் பக்கம் சிமெண்ட் ஆலை இருந்து நாலு பேருக்கு வேலை கிடைச்சிறக்கூடாதுன்னு நல்லெண்ணம். ஒருவகைல அதுவும் நல்லதுன்னுதான் சொல்றாங்க. அந்த ஆலையால மக்களுக்கு சுகாதாரக்கேடு வந்ததாகவும் இப்ப கொறஞ்சிட்டதாகவும் சொல்றாங்க.

16681649_987782068021840_5731673176083586123_nதிரும்ப வர்ர வழியில் நல்லிணக்கபுரம் இருந்தது. அரசாங்கம் வீடிழந்தவங்களுக்கு மீள்குடியேற்றத்துக்குக் கட்டிக் கொடுத்த வீடுகள். அங்கயும் மக்கள் இருக்காங்க. பேர்ல இருக்கும் நல்லிணக்கம் எல்லா வகையிலும் இருந்தாச் சரின்னு மட்டுந்தான் அந்நேரம் யோசிக்க முடிஞ்சது.

அடுத்து போன எடம் மாவிட்டபுரம். சோழநாட்டு இளவரசி ஒருத்திக்கு குதிரைமுகம் என்னும் நோய் இருந்திருக்கு. இங்க வந்து அந்த நோய் நீங்கியதால முருகனுக்குக் கோயில் கட்டியிருக்காங்க அந்த இளவரசி. குதிரைமுகம் நோய் விட்ட இடம்னு பொருள் வரும்படியா மா(குதிரை) விட்ட புரம்னு ஊர்ப்பேர் அமைஞ்சதா ஒரு நம்பிக்கை. அந்தக் கோயிலுக்கு முருகன் சிலையை சோழ நாட்டிலிருந்து கொண்டு வந்தப்போ, முருகன் இறங்கிய துறைதான் காங்கேசன் துறை.

நாங்க போன நேரம் கோயில் மூடியிருந்தது. கோயிலுக்குள்ள எரிஞ்ச (எரிக்கப்பட்ட) தேர் இருக்குதாம். அதைப் பாக்க முடியாமப் போச்சு. வெளிய இருந்தே முருகனுக்கு வணக்கம் சொல்லிட்டு யாழ்ப்பாணத்துக்கு வண்டியைத் திருப்பினோம்.

தொடரும்…

அடுத்த பகுதியை இங்கு படிக்கலாம்.

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், இணுவில், இலங்கை, பயணம், யாழ்ப்பாணம் | Tagged , , , , , , , , , , , | 4 Comments

3. வடுக்களை வருடிப் பார்த்தோம்

முந்தைய பதிவை இந்தச் சுட்டியில் படிக்கலாம்.

நாங்க போன வரிசைப்படின்னு இல்லாம என்னென்ன எடங்கள் யாழ்ப்பாணத்துல பாத்தோம்னு சொல்றேன்.

சங்கிலித் தோப்பு

சங்கிலி/சங்கிலியான், இவர் யாழ்ப்பாண அரசின் கடைசி மன்னர். சங்கிலி மன்னனுடைய பரம்பரைக்கு ஆரியச் சக்கரவர்த்தின்னு பேரு. இந்த அரச வம்சம் கிபி 13ம் நூற்றாண்டிலிருந்து 17ம் நூற்றாண்டு வரைக்கு ஆட்சி செஞ்சிருக்காங்க. இவங்களுடைய தோற்றம் பற்றி தெளிவான புரிதல் இல்லை. பாண்டிய மன்னனோட அமைச்சர் இலங்கை வந்து யாழ்ப்பாணத்தை வென்று அரசமைச்சதா ஒரு கருத்து. கலிங்க/கூர்ச்சர மன்னன் ஒருவன் தமிழ்ப் படைகளின் உதவியோட இலங்கை வந்து வெற்றி பெற்று பாண்டியர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு ஆட்சியமைத்ததா ஒரு கருத்து.

இந்த அரசை அமைத்தவர் கூழங்கை சக்கரவர்த்தி. இவருக்கு ஒரு கை ஊனம்னும் ஒரு கருத்து இருக்கு. இந்த மன்னரோட வழி வந்த பரராசசேகரனின் மகன் தான் சங்கிலி. ஆசைநாயகியின் மகனாக இருந்தாலும் சங்கிலி, பரராசசேகரனின் பட்டத்தரசிகளின் மகன்களைக் கொன்று விட்டு பதவிக்கு வந்ததாக யாழ்ப்பாண வைபவமாலை சொல்கிறது. இது உண்மைன்னு வெச்சுக்கிட்டா அரசியல்ல ஆட்சி மாற்றம் இன்னைக்கு மட்டுமில்ல அன்னைக்குமே அப்பிடித்தான் இருந்திருக்கு போல.

இலங்கைய ஆக்கிரமிச்ச போர்ச்சுக்கீசிகர்களோட கடுமையாகப் போராடியிருக்கிறார். இலங்கைல இருக்கும் மற்ற அரசர்களையும் கூட்டுச் சேத்து போரிடுறாரு. தமிழ்நாட்டுல இருந்து தஞ்சை நாயக்கர் அரசும் உதவுது. ஆண்டுக்கணக்குல கடுமையாகப் போராடினாலும் தோற்றுப் போகிறார் சங்கிலி மன்னர். அவரைக் கோவா கொண்டு வந்து தூக்கில் போட்டுவிடுகிறார்கள்.

16830712_987729774693736_4017933361668053202_nபோர்ச்சுக்கீசியர்கள் மதமாற்றம் மூலமா அரசை நிலைநிறுத்தப் பார்த்ததாகவும், அதனால மதம் மாறியவர்களை எல்லாம் சங்கிலியார் கொன்னுட்டதாகவும் ஒரு கருத்து நிலவுது. போர்ச்சுக்கீசியர்கள் எழுதிய குறிப்புகளின்படி சங்கிலியான் ஒரு கொடுங்கோலன். போர்ச்சுக்கீசியர்களை எளிமையா நாடாளவிடாமச் செஞ்சதால அவங்க குறிப்புகள்ள சங்கிலி மன்னர் கெட்டவரா இருப்பதுல ஆச்சரியப்பட ஒன்னுமில்லை.

இந்தச் சங்கிலி மன்னர் அரண்மனை இப்ப இல்ல. ஆனா அரண்மனை இருந்ததுக்கான அடையாளங்கள் மிச்சம் இருக்கு. அரண்மனையோட நுழைவுவாயில் மட்டும் இன்னும் இருக்கு. அதுக்கு ஒரு தகரக்கூரை போட்டு வெயில் மழை படாம வெச்சிருக்காங்க. அரண்மனை அரசப் பெண்டுகள் குளிக்க ஜமுனா ஏரின்னு ஒரு நீர்நிலை அரண்மனைக்குள்ள இருந்திருக்கு. அந்த ஏரியோட பகுதிகள் இப்பவும் இருக்கு. அந்தக் காலத்துல யமுனைல இருந்து தண்ணி கொண்டு வந்து அந்த ஏரியைப் புனிதப்படுத்தியதால ஜமுனா ஏரின்னு பேர் வந்ததாகவும் சொல்றாங்க.

16864110_987729761360404_6416945241835221798_nஇப்ப ஜமுனா ஏரியைச் சுத்தி மக்கள் ஆக்கிரமிச்சு வீடுகளைக் கட்டீட்டாங்க. அதுனால இனிமே என்னவாகுங்குறது நல்லூர்க் கந்தசாமிக்குதான் வெளிச்சம்.  இந்த ஏரியைச் சுத்தி கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி அகழ்வாராய்சி நடந்திருக்கு. நிறைய பழைய தடையங்கள் கிடைச்சதுமே, ஆராய்ச்சியை நிறுத்திட்டாங்களாம். என்ன… கீழடி நினைவுக்கு வருதா? இதுதான் உலகம்.

சங்கிலி மன்னனுக்கு ஒரு சிலையும் இருக்கு. இந்தச் சிலைக்குப் பின்னாடியும் பெரிய கதை இருக்கு. 1974ல மொதன்மொதலா ஒரு சிலைய அப்போதைய யாழ்ப்பாண மேயர் துரையப்பா திறந்து வெச்சிருந்திருக்காரு. 2011ல அந்தச் சிலைய இடிச்சிட்டு புதுசா ஒரு சிலையை அப்ப இருந்த மேயர் யோகேசுவரி பற்குணராஜாவும் அமைச்சர் டக்ளஸ் தேவானந்தாவும் திறந்து வெச்சிருக்காங்க. எல்லாம் அரசியல்தான் காரணம். சரி.. அத்தோட போச்சா… திடீர்னு ஒரு நாள் சங்கிலி மன்னர் கைல நெட்டுக்குத்தலா இருந்த வாளைக் காணோமாம். யார் எடுத்திருப்பாங்கன்னு ஒலகத்துக்கே தெரியும். உலகே மாயம் வாளே மாயம்னு ஊரே சோகமா இருந்த சமயத்துல தானா மாயமான அந்த வாள் தானாவே மறுபடியும் வந்திருச்சு. ஆனா முன்ன மாதிரி நெட்டுக்குத்தலா இல்லாம அம்மாவைப் பாத்த தமிழ்நாட்டு அமைச்சர்கள் மாதிரி சாஞ்சி இருக்கு. எதோ காரணத்தால எனக்கு நிறுத்தி படம் புடிச்சிக்கனும்னு தோணல.

16807825_987752558024791_6814786284049566301_nமந்திரி மனைன்னு ஒரு பழைய வீடு இருக்கு. பேர்ல இருந்து யாரோ மந்திரி வாழ்ந்த வீடுன்னு புரிஞ்சிக்கலாம். யாழ்ப்பாண அரசு காலத்துல கட்டப்பட்ட வீடு. எப்படியோ போர்ச்சுக்கீசியர்கள் கிட்ட இருந்து தப்பிச்சிருச்சு. வீடு வசதியா இருக்குன்னு அவங்களே பயன்படுத்தியிருக்கலாம். அதுக்குப் பிறகு டச்சுக்காரர்கள் காலத்துலயும் சிலபல மாறுதல்கள் செய்யப்பட்டு பொழைச்சு வந்த வீடு இப்போ பாழடைஞ்சு இருக்கு. எதுவும் பராமரிப்பு நடக்குற மாதிரி தெரியல. உள்ள தமிழ் சினிமாப் பாட்டு வரிகளையெல்லாம் சொவத்துல கிறுக்கியிருக்கு. எந்தக் காதலன் செய்த வேலையோ!

நாங்க போனப்போ சினிமாப் பட ஷூட்டிங்குக்கு ஏற்பாடுகள் நடந்துக்கிட்டிருந்தது. வீட்டுக்கு முன்னாடி இருந்த எடத்துல பூந்தொட்டிகள் அதுகள் இதுகள்னு அடுக்கிக்கிட்டிருந்தாங்க. படத்துல கதாநாயகியோட வீடா இந்த இடம் வரப்போகுதாம். ஷீட்டிங் சமயத்துல மாடெல்லாம் உலாத்த விடுவாங்களாம். வீட்டுக்கு முன்பகுதி மட்டும் இங்க எடுத்துட்டு வீட்டுக்கு உள்பகுதியெல்லாம் வேற எங்கயோ எடுத்துருவாங்க போல இருக்கு. நல்ல பழைய வீடு. வாழ்ந்து கெட்ட வீட்டைப் பாத்த வயித்தெரிச்சலோட வெளிய வந்தோம்.

சட்டநாதர் கோயிலும் சங்கிலித் தோப்பில் இருக்கு. சட்டநாதர்னதும் சட்டப்பிரச்சனைகளை தீர்த்து வைக்க பூசை போடக் கெளம்பாதீங்க. சட்டைநாதர் கோயில் தான் சரியான பேரு. ஆரியச் சக்கரவர்த்தி நல்லூர் நகரை அமைச்ச போது வடக்குப் பக்க காவலுக்கு இந்தக் கோயிலை அமைச்சாராம். ஆனா டச்சுக்காரர்கள் அழிச்ச பிறகு மறுபடியும் எடுத்துக்கட்டியிருக்காங்க.

இதையெல்லாம் பாத்துட்டு புல்லுக்குளம், முனீஸ்வரன் கோயில், துரையப்பா விளையாட்டரங்கம், தந்தை செல்வா நினைவுத்தூண், மணிக்கூண்டெமெல்லாம் பாத்தோம். அடுத்து பாத்த எடம் என் மனசுக்குள்ள நீங்காத முள்ளாக மாறிய இடம்.

1974ம் ஆண்டு. நாலாவது உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டை யாழ்ப்பாணத்துல நடத்தனும்னு முடிவு செய்றாரு வணக்கத்துக்குரிய சேவியர் தனிநாயகம் அடிகளார். அப்போ மேயராக இருந்த அல்பிரட் துரையப்பா யாழ்ப்பாணத்துல நடத்த வசதிப்படாது/சூழல் சரியில்லைன்னு சொல்லியிருக்காரு. ஆனா இலங்கை அரசாங்கம் மாநாட்டை நடத்த உதவுறோம்னு சொல்லுது. வாய் வார்த்தை கைல காசாவோ உறுதியான உதவியாவோ வரல. ஆனாலும் மாநாட்டுப் பணிகள் அருமையா நடக்குது. யாழ்ப்பாணம் முழுக்க தமிழ் ஆர்வலர்கள் கூட்டம் அள்ளுது.

f1001177-2மாநாட்டின் கடைசிநாள் கூட்டத்தை வீரசிங்கம் மண்டபத்துல எடம் போதாம வெளிய திடல்ல நடத்துறாங்க. லேசா இருள் கவிந்த மாலை நேரம். சிலுசிலுன்னு கடல் காத்து. மாநாட்டுலயோ தமிழ்த் தென்றல். மக்கள் கூட்டம் திடலைத் தாண்டி ரோடு வரைக்கும் வந்துருச்சு. அந்த வழியா வந்த போலிஸ் அதிகாரியால தாண்டிப் போக முடியல. இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் நடக்கும் போது இதெல்லாம் சாதாரணம். அதிகாரிக்கோ கடுப்பு. மாநாடு கேக்க வந்த மக்கள் கூட்டம் எங்க போய் எப்படி விலகும்?

போலிஸ் கூட்டம் ஆயுதங்களோட வருது. திடீர்த் தாக்குதல். துப்பாக்கிச் சூடு. இருட்டு வேளை. கூட்ட நெரிசல். துப்பாக்கிச் சூடு வேற. அந்த இடம் எப்படியிருந்திருக்கும்னு கொஞ்சம் நெனச்சுப் பாருங்க. குண்டுக்கு விழுந்த பலிகள் ஒரு பக்கம். நெரிசல்ல விழுந்த பலிகள் ஒரு பக்கம். மின்சாரக் கம்பிகள் அறுந்துவிழுந்ததால பலிகள் ஒரு பக்கம். அப்பப்பா… நெனைக்கவே நெஞ்சம் பதறுது.

மேல சொன்ன நிகழ்வு நடந்த எடத்துல நின்னு இதை நெனச்சுப் பாக்க எப்படியிருந்திருக்கும்னு பாருங்க. ஆண்டவா!!!!

அந்த எடத்துல மொதல்ல நினைவுத்தூண் வெச்சிருக்காங்க. அந்த நினைவுத்தூணும் தானா நொறுங்கி விழுந்திருக்கு. மறுபடியும் நினைவுத்தூண் அமைச்சு சுற்றுச் சுவரும் தோரண வாயிலும் கட்டியிருக்காங்க.
16807392_987755944691119_3818898377752675624_n
வருத்தம் விலகாம அடுத்து போன எடம் யாழ்ப்பாண நூல்நிலையம். தெற்காசியாவிலேயே சிறந்ததாக இருந்த நூலகம். கயவர் இட்ட தீ கவர்ந்த நூலகம். உயிர்த்தெழுந்து நிற்கிறது. மனம் கரியாகிப் போனவர்களால் எத்தனையோ சுவடிகளும் ஏடுகளும் நூல்களும் கரியாகிப் போக வருத்தப்படாத நல்ல இதயம்தான் எது! ஆனால் அந்த நூலகத்தை முழுதாய் கண்ணால் கண்டதில் மகிழ்ச்சி. ஆனாலும் இழந்த 97000 நூல்களும் இழந்ததுதான்!

f1001177-4நூலகத்துல வகுப்பு எதோ நடந்ததால உள்ள போக முடியல. அதுனால அப்படியே கடற்கரையோரமாப் போய் டச்சுக்காரன் கோட்டையையும் பாத்தாச்சு. ஏற்கனவே உச்சிவேளை தாண்டி சாப்பாட்டு வேளையும் தாண்டிப் போனதால அத்தோட சுத்தலை முடிச்சுக்கிட்டோம். நான் ஹோட்டலுக்கு வந்துட்டேன். சாப்பிட்டு கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துட்டு பொழுது சாஞ்சதும் திருவிழா பாக்குற திட்டம்.

மதியம் சாப்பிடும் போதும் சாப்பாட்டை மிச்சம் வெச்சிட்டேன். யாழ்ப்பாணத்து சாப்பாட்டு அளவு இன்னும் பழக்கத்துக்கு வரல. சாப்டு நல்லாத் தூங்கி எந்திரிச்சு குளிச்சேன். அலைஞ்சதுக்கும் வெயிலுக்கும் இதம்.

கானா பிரபா வந்து கூட்டீட்டுப் போறேன்னு சொன்னாரு. வரக்கூடாதுன்னு கடுமையா சட்டதிட்டம் போட்டுட்டு நானே ஆட்டோ பிடிச்சுப் புறப்பட்டேன். இந்த வாட்டி ஆட்டோ ஸ்டேண்டுல பிரீத்தன் இருந்தாரு. நான் வந்ததும் அவரே ஆட்டோ எடுத்துட்டு வந்துட்டாரு. இப்போ போக வேண்டிய இடம் இணுவில். அங்க மடத்துவாசல் பிள்ளையாரடி. எங்கயோ கேள்விப்பட்ட பேர் மாதிரி இருக்கா? இங்க போய்ப் பாருங்க.

போற வழியில நல்லா பேசிக்கிட்டே வந்தாரு பிரீத்தன். யாழ்ப்பாணத்துக் கடைகளையும் தெருக்களையும் வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டே இணுவில் நோக்கிப் போனேன். இந்தியாவில் நெரிசல்ல வண்டி ஓட்டிப் பழகிட்டு கூட்டமில்லாத யாழ்ப்பாணத்துச் சாலைகள்ள போறது நல்லாயிருந்தது. ரொம்ப அகலமான சாலைகளா இல்லாட்டியும் நல்ல தரமான சாலைகளா இருந்தது.

இணுவில் கந்தசாமிகோயில் வளைவுல திரும்பி நேரா உள்ள வரச்சொல்லியிருந்தாரு கானா பிரபா. ஆனா வளைவுல ஒரு போலீஸ் ஜீப் நின்னு அந்தப் பக்கம் வழியை மறிச்சு, எந்த வண்டியையும் உள்ள விடல. காங்கேசன்துறை ரோட்டோரமா ஆட்டோவை ஒதுக்கி நிறுத்தினோம்.

தொடரும்…

Posted in அனுபவங்கள், இலங்கை, பயணம், யாழ்ப்பாணம் | Tagged , , , , , | 4 Comments

2. யாழ் மண்ணில்

முந்தைய பதிவை இங்கு படிக்கலாம்.

யாழ்ப்பாணத்துல எறங்குனதும் எதோ தமிழ்நாட்டுக்கே திரும்ப வந்துட்ட மாதிரி இருந்தது. ஸ்டேஷன விட்டு வெளிய வர்ரப்போ டிக்கெட்டை கொடுத்துட்டு வந்துறனும். மொபைல் புரட்சிக்கு முந்தி இந்தியாவுலயும் இப்படித்தான் இருந்துச்சு. வெளிய ஆட்டோ பிடிக்கலாம்னு போனோம். ஒரு வயசான வெள்ளைக்காரம்மா தனியா வந்து அங்க நின்னுக்கிட்டிருந்தாங்க. பொதுவாகவே வெள்ளைக்காரங்களுக்கு பயணத்துணிச்சல் நிறைய. சட்டுன்னு பொறப்பட்டுப் போயிருவாங்க.

அங்க இருந்த ஆட்டோ நிறுத்தத்துல கமல்னு ஒருத்தர் தான் வர்ரவங்களக் கேட்டு ஆட்டோவுல ஏத்தி விட்டுட்டிருந்தாரு. Hotel Green Grassல நான் தங்க ஏற்பாடு. அது நடக்குற தூரம். அதுனால எனக்கு ஆட்டோ வேண்டாம்னு வழியை மட்டும் காமிச்சிட்டாரு.

16807269_987727314693982_6452581435285171411_nஅந்த வெள்ளைக்காரம்மா YWCA போகனுமாம். இருநூறு ரூபாய்னு கமல் அவங்க கிட்ட சொன்ன நினைவு. அந்த ஊருக்கு சரியான தொகைதான்னு கானா பிரபா சொன்னாரு. என்னைய ஹோட்டல்ல விட்டுட்டு கானா பிரபா அவரோட எடத்துக்குப் போனாரு. நான் போய் கை கால் கழுவிட்டு சாப்பிடப் போனேன். இலங்கைக்கு வந்த பிறகு நான் உருப்படியா சாப்பிட்டது அப்பதான். காலைல எதோ மசாலா பன்ன அமுக்கிட்டு இரயில் ஏறினேன். இரயில்ல வடையும் சமோசாவும். அதுனால நல்லா திருப்தியா சாப்பிடனும்னு நெனச்சேன்.

ஆனா யாழ்ப்பாணத்துல சாப்பாட்டு அளவு எனக்கு ஒரு பெரிய பிரச்சனையா இருந்தது. ஏன்னா.. கொண்டு வந்த வெச்சதுல பாதிதான் என்னால சாப்பிட முடிஞ்சது. வீணாக்கக்கூடாதேன்னு நானும் எவ்வளவோ பாடுபட்டேன். ஆனாலும் முடியல. பரிமாறியவர் கிட்ட “மன்னிச்சிருங்க. என்னால முடிக்க முடியல”ன்னு சொல்லிட்டு எந்திரிச்சேன். சாப்பாட்டை மிச்சம் வெச்சிட்டா எனக்கு அதுவே ரொம்ப நேரம் மண்டைல ஓடிக்கிட்டேயிருக்கும்.

சாப்பிட்ட பிறகு சுத்தியிருக்கும் நாலு தெரு நடந்து யாழ்ப்பாணம் எப்படியிருக்குன்னு பாக்க நினைச்சேன். ஆனா ஒம்பது மணிக்கே ஊர் அடங்கியிருந்துச்சு. எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் அமைதி. நான் எதாவது மனசுக்குள்ள பேசுனாக்கூட கொழும்பு வரைக்கும் கேக்குமோன்னு தோணுற அளவுக்கு அமைதி. புது எடங்குறதால நானும் ரொம்ப தூரம் போகாம ரெண்டாவது தெருவோட திரும்பிட்டேன். வழில ஸ்டேஷன் வாசல்ல ஆட்டோ வேணுமான்னு ஒருத்தர் கேட்டாரு. வேண்டாம்னு சொன்னேன். நான் பேசுன தமிழ வெச்சு ”தமிழ்நாட்டுல இருந்து வந்திருக்கீங்களா”ன்னு சரியாக் கேட்டுட்டாரு.  எதோ சொந்தக்காரங்களைப் பாத்த மகிழ்ச்சி அவர் முகத்துல. அவரோட பேரு பிரீத்தன். எங்க ஏது என்ன எந்த ஊருன்னு ஆர்வமாக் கேட்டாரு. ”காலைல எங்கயும் போகனும்னா சொல்லுங்க. இங்கதான் இருப்பேன்”னு சொன்னவருக்கு நன்றி சொல்லிட்டு ஹோட்டலுக்கு திரும்ப வந்துட்டேன்.

16864160_987727338027313_5978766344542814359_nஅடுத்தநாள் காலைல குளிச்சு எந்திரிச்சு complementary breakfastக்கு வந்தேன். இடியாப்பம், பிட்டு, இட்லி, தோசை, சொதி, சாம்பார், சிக்கன் குருமா, சட்னி, சம்பல், வடை, பிரட், பட்டர், ஜாம், பழங்கள் எல்லாம் இருந்தது. ஆனா எல்லாமே ஆறியிருந்தது. ஆனா ஆம்லெட் மட்டும் கேட்டதும் போட்டுத் தர்ராங்க. இடியாப்பம் பிட்டெல்லாம் சிவப்பரிசில செஞ்சது. எனக்கு சம்பல் ரொம்பப் பிடிச்சுப் போச்சு. கிட்டத்தட்ட தேங்காப்பொடி மாதிரி இருந்தது. தொட்டுக்கிட்டு சாப்பிடுறதுக்கு சம்பல் சரியான பொருத்தம். வரும் போது அரைக்கிலோ வாங்கிட்டு வராமப் போயிட்டோமேன்னு இப்ப வருத்தமா இருக்கு.

நான் சாப்பிட்டு தயாரா இருக்குறப்போ கானாபிரபாவும் வந்துட்டாரு. இரயில்வே ஸ்டேஷன் வாசல்ல ஆட்டோ எடுத்தோம். வந்து இறங்குறப்போ இருந்த கமல் தான் ஆட்டோ பிடிச்சுக் கொடுத்தாரு. பிரீத்தன் அப்ப இல்ல. அதுனால  இன்னன்ன இடங்களுக்கெல்லாம் போகனும்னு சொல்லியே பிரபா ஆட்டோவைக் கேட்டாரு. இந்த மாதிரி மொத்தமாப் பேசி ஆட்டோ எடுத்துக்குறது ஊர் சுத்திப்பாக்க நல்லது.

16830728_987729488027098_8082257602839457098_nநேரா நாங்க போன மொதல் எடம் நல்லூர். தைப்பூசத்தன்னைக்கு காலைல நல்லூர்க் கந்தசாமி கோயில் வாசல்ல கொண்டு போய் நிறுத்தினார் கானா பிரபா. அவருக்கு நான் என்னன்னு நன்றி சொல்றது? எல்லா நன்மைகளையும் முருகன் அவருக்கும் அவர் குடும்பத்துக்கும் கொடுக்கட்டும்.

தைப்பூசமா இருந்தாலும் நல்லூர்க் கோயில்ல கூட்டமேயில்ல. வாரநாளா இருக்குறது மட்டுமில்லாம சாயங்காலம் தான் அங்க கூட்டம் திருவிழால்லாம் இருக்குமாம்.

dsc09317யாழ்ப்பாண அரசின் தலைநகரமா இருந்த ஊர் நல்லூர். யாழ்ப்பாணத்துல இருந்து பருத்தித்துறை போற வழில நல்லூர்ல சாலை வளைவாகத் திரும்பும் எடத்துல கோயில் அமைஞ்சிருக்கு. கோயிலுக்கு முன்னாடி பெரிய திடல். அதுல ஒரு கொப்பரைல சூடம் எரிஞ்சிக்கிட்டேயிருக்கு. யாராவது வந்து சூடத்தைப் போட்டுக்கிட்டேயிருக்காங்க. அதுக்கு முன்னாடி ஒரு கல்லு. அந்தக் கல்லுல தேங்காயை விடலை போடுறாங்க. எனக்கு விடலையெல்லாம் போட்டுப் பழக்கமில்ல. ஆசைக்கு நல்லூர்ல தேங்காயை வாங்கிட்டேன். சுத்தி மண்ணா இருக்கே.. நாம போடுற காய் கல்லுல பட்டுச் செதறுமான்னு ஒரு எண்ணம். ரொம்ப யோசிக்கக்கூடாதுன்னு படார்னு வீசுனேன். தேங்காய் தெறிச்சு ஒரு துண்டு தள்ளிப் போய் விழுந்துச்சு. நல்ல காய். மகிழ்ச்சி.

கோயிலுக்குள்ள நுழைஞ்சா மணி அடிக்குது. பத்தரை மணிக்கு பூசையாம். நம்மூர்கள்ள கிராமங்கள்ள பூசைன்னு சொல்ற மாதிரி இலங்கைத் தமிழர்கள் எல்லாருமே பூசைன்னுதான் சொல்றாங்க. பூ செய்வதனால் பூசைன்னு படிச்ச நினைவு. அதுக்கேத்த மாதிரி யாழ்ப்பாணத்து உச்சரிப்புல பூசெய்னுதான் கேக்குது.

கோயில்ல கந்தனைச் சரியாகப் பாக்க முடியல. கூட்டத்துனால இல்ல. உள்ள தள்ள்ள்ள்ளி முருகன் இருக்க, நமக்கும் முருகனுக்கும் அவ்வ்வ்வ்வளவு இடைவெளி. நம்ம அவனைப் பாக்குறோமோ இல்லையோ, அவன் நம்மளைப் பாத்தாப் போதாதா!

நம்ம ஊர்க்கோயில்கள் மாதிரி “இந்துக்கள் மட்டும் வரவும்”னு எழுதி வைக்கல. வெள்ளைக்காரங்கள்ளாம் உள்ள வர்ராங்க. ஆனா சாமி கும்புடுறவங்களுக்கோ பூசைக்கோ எடஞ்சல் இல்லாம பாத்துட்டுப் போறாங்க. கோயில் பராமரிப்பு மிக அருமை. துப்புரவா இருக்கு. மக்களும் கண்டதையும் கண்ட எடத்துல போடுறதில்ல.

கோயில் கோபுரம் தமிழ்க் கட்டிடக் கலையின் படி இருந்தாலும் கோயில்ல எதோவொரு மேற்கத்திய தாக்கம் தெரிஞ்சது. உள்ள தொங்கும் சரவிளக்குகள் அலங்கார வளைவுகள்னு குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம்.

இப்போ இருக்கும் நல்லூர்க் கோயில் காலத்தால கொஞ்சம் புதுசு. இன்னும் சரியாச் சொல்லனும்னா இது நாலாவது கோயிலாம்.

முதல் கோயில் கட்டப்பட்டது பத்தாம் நூற்றாண்டா பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டான்னு ஒரு குழப்பம். இருக்கு. புவனேகபாகு என்னும் மன்னன் முதலாம் கோயிலை குருக்கள் வளவுங்குற எடத்துல கட்டியதாகச் சொல்லப்படுது. இந்தக் கோயிலை பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் படையெடுத்த சம்புமல் குமராயா அழித்துவிட்டாராம். பிறகு அவரே ஒரு கோயிலை எழுப்பினாராம். அதுதான் இரண்டாவது கோயில். ஆனா முதல் கோயில் இருந்த எடத்துல கட்டவில்லை. இப்போ சங்கிலியான் தோப்புன்னு அழைக்கப்படும் எடத்துல கட்டினாராம்.

பதினேழாம் நூற்றாண்டுல போர்ச்சுக்கீசியர்களால் அந்தக் கோயிலும் இடிக்கப்பட்டது. “கோயிலை இடிக்காம இருக்க எவ்வளவு வேணும்னாலும் பணம் தர்ரோம்”னு மக்கள் கேட்டுப் பாத்திருக்காங்க. ஆனா மக்கள் கேக்கக் கேக்கதான் போர்ச்சுக்கீசிய தளபதி பிலிப்டி ஒலிவெரா-வுக்கு கோயிலை அடித்தளத்தோட இடிக்கனும்னு தோணியிருக்கு. பிறகென்ன.. இடிச்சுத் தள்ளிட்டாரு. கோயில் இருந்த அதே எடத்துல ஒரு கத்தோலிக்க தேவாலயம் கட்டியிருக்காரு. அது இன்னமும் இருக்கு.

அதுக்குப் பிறகு டச்சுக்காரர்கள் இலங்கையைக் கைப்பற்றியிருக்காங்க. டச்சுக்காரர்கள் புரோட்டஸ்டேண்ட் கிருஸ்துவர்களாக இருந்திருக்காங்க. போர்ச்சுக்கீசியர்களைப் போல இவங்க மதக் கெடுபிடியோட இருக்கல. பழைய கோயிலை இடிச்சிட்டாலும் நம்ம மக்கள் பக்கத்துல சின்னதா மடம் ஒன்னு அமைச்சு வேல் நட்டி வழிபட்டிருக்காங்க. ஆனா மறுபடியும் யாராவது இடிச்சிருவாங்களோன்னு பெருசா எடுத்துக் கட்டல. இதுதான் மூனாவது கோயில்.

தமிழர்களோட விடா முயற்சியால முதன்முதலா கோயில் இருந்த குருக்கள் வளவில் புதுசா ஒரு கோயில் கட்டிக்க டச்சுக்காரர்கள் அனுமதி கொடுக்குறாங்க. அது எதோ நல்லெண்ணதுனால இல்ல. கிருஸ்துவ தேவாலயம் பக்கத்துல இருக்கும் கந்தமடாலயத்தைக் கிளப்புன மாதிரியும் ஆச்சு. குருக்கள் வளவுல அப்ப இருந்த வியாபாரப் போட்டியாளர்களான முஸ்லீம்களையும் கிளப்புன மாதிரியும் ஆச்சு. எல்லா மதங்களையும் அரவணைச்சுப் போறதா வேடம் போட்ட மாதிரியும் ஆச்சு. இப்படித்தான் நான்காம் கோயில் எழுப்பப்பட்டது.

இதுதான் நல்லூர் கந்தசாமி கோயிலோட சுருக்கமான வரலாறு. இன்னும் விரிவாகப் படிக்கனும்னா கானா பிரபா எழுதிய தொடர் பதிவுகளைப் படிங்க. நிறைய ஆதாரங்களோட விரிவா அருமையா எழுதியிருக்காரு.

16708552_987729394693774_7496557987279805218_nஇப்படியான நல்லூர்க் கோயில்ல சாமியப் பாத்துட்டு வெளிய வந்தா மண்டபத்துல பாட்டுக் கச்சேரி. பித்துக்குளி முருகதாசைப் போலத் தோற்றம். அருமையான எளிமையான தமிழ்ல முருகன் பாட்டுகளைப் பாடுனாரு. நான் தூணோரமா உக்காந்து கொஞ்ச நேரம் கண்ண மூடிக் கேட்டேன். இலக்கண சுத்தமான இசையை விட மனசுக்குள்ள இருந்து நேர்மையா வர்ர இசைக்கு இனிமையும் வலிமையும் கூடுதல். இவர் பாடிய பாட்டுகளும் அப்படித்தான் இருந்தது. இவர் யாருன்னு தெரியல. தெரிஞ்ச யாழ்ப்பாணத்துக்காரங்க சொல்லுங்க.

பிறகு வெளிய வந்து வெயிலுக்கு இதமா செவ்விளநீர் குடிச்சோம். அப்பதான் ஒன்னு கவனிச்சேன். நம்மூர் மாதிரி இல்லாம எளனிய காம்புப் பக்கமா வெட்டுறாங்க. அதுல என்ன வசதின்னா… ஸ்டிரா இல்லாமலே சொட்டு கூட வீணாகாமக் குடிக்க முடியுது.

அடுத்து பக்கத்துலயே செல்லப்பா சுவாமிகள் நினைவாலயத்தைப் பாத்துட்டு காத்திருந்த ஆட்டோவில் ஏறி ஊர் சுத்தப் பொறப்பட்டோம்.

தொடரும்…

அடுத்த பகுதியை இங்கு படிக்கலாம்.

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், இலங்கை, நல்லூர், பயணம், யாழ்ப்பாணம் | Tagged , , , , , | 8 Comments

தென்னிலங்கை மங்கை – 1

மு.கு

இந்தத் தொடர் பதிவில் கூறப்படும் தொல்லியல் வரலாற்றியல் மொழியியல் நாட்டாரியல் வெளிநாட்டியல் பௌத்தவியல் அறிவியல் நையாண்டியியல் அணுப்பிளவியல் மற்றும் பலவிதமான இயல்களில் ஐயப்பாடுகள் வருகின்ற சந்திரமோகர்கள், அவற்றை சர்வசந்தேகநிவாரணியாகிய வெற்றிமோகரிடம் கேட்டுத் தெரிந்து தெளிந்து கொள்ளவும்.

எனக்கு எது தெரியுமோ அதத்தான் நான் எழுதியிருக்கேன். என்னா எல்லாம் தெரிஞ்சு புரிஞ்ச பிறகுதான் எழுதனும்னா தன்னைத் தீவிர இலக்கியவாதிகளாகக் கருத்திக்கொள்ளும் ஒருத்தர் கூட எழுத முடியாது. எல்லாருக்கும் கற்றது கைநாட்டு அளவு கூடக் கிடையாது.

மு.கு.மு (அதாவது முன்குறிப்பு முடிந்தது)

நாம நெனச்சதும் அது நடந்துட்டா நல்லாத்தான் இருக்கும். ஆனா எதுவும் நடக்குறதுக்கு நேரம் காலம் வரவேண்டியிருக்கு. இலங்கைக்குப் போகனும் 2006ல ஒரு ஆசை. அப்போ அந்த ஆசையைச் சொன்னப்போ சரியான நாள் வர்ரப்போ கூட்டீட்டுப் போறதா நண்பர் கானா பிரபா சொன்னாரு. அந்தத் திட்டம் அச்சம் என்பது மடமையடா மாதிரி தள்ளிப் போய்க்கிட்டேயிருந்தாலும் பத்து ஆண்டுகள் முடிஞ்சி பதினோரம் ஆண்டு தொடங்கப் போறப்போ நடந்தது. அதுவும் அவசர அவசரமா. அவசரமாப் பொறப்பட்டதால இலங்கைல எங்க போகாட்டியும் எதப் பாக்காட்டியும் கதிர்காமம் போகனுங்குறது மட்டும் தான் மனசுல இருந்தது.

டிக்கெட் எடுத்து விசா எடுத்து முதல் ஒரு நாளுக்கு மட்டும் கொழும்புல ஹோட்டல் ரூம் எடுத்துக்கிட்டு முருகனையும் கானா பிரபாவையும் நம்பி பொட்டியக் கட்டத் தொடங்குனேன். எப்பவுமே கடைசி நேரத்துலதான எடுத்து வைக்கிறது வழக்கம். அப்பன்னு பாத்து ஓபிஎஸ் மெரினா பீச்ல தியானத்துல உக்காந்தாரு. அரசியல் திருப்பங்கள் எல்லாம் ஊரை விட்டுப் பொறப்படும் போது தொடங்குதேன்னு ஒரு வருத்தம். ஒரு பெரிய பொழுது போக்கை இழக்கப்போறது புரிஞ்சது. இழந்துட்டேங்குறது திரும்ப வந்தபிறகு புரிஞ்சது.

இப்படிக் கெளம்புன பயணம் நல்லபடியா நடந்ததுக்கு நண்பர்கள் செஞ்ச உதவிதான் காரணம். ஒவ்வொரு நண்பரைப் பத்தியும் பயணத்தோட அந்தந்த எடத்துல பாக்கலாம். எல்லாருக்கும் மொத்தமா மொதல்ல நன்றி சொல்லிக்கிறேன்.

16832079_987717361361644_6517880426463124997_nஇலங்கைக்குப் போகனும்னு சொன்னதுமே எல்லாருக்குமே ஒரு பயம். எனக்கும் கொஞ்சம் யோசனையாத்தான் இருந்துச்சு. ஏன்னா.. தெரிஞ்சவங்க யாரும் இப்போதைக்கு அங்க போகல. ஒரு நண்பன் மட்டும் சமீபத்துல நண்பர்களோட வழக்கமான சுற்றால எடங்களுக்குப் போயிட்டு வந்தான். மத்தபடி பொதுவா நிலவரம் என்னனு யாருக்கும் தெரியாது. அதுனால வீட்டுலயும் நண்பர்கள் வட்டத்துலயும் ஒரு சின்ன துணுக்கம் இருந்துச்சு. என்ன ஆனாலும் சரி கதிர்காம முருகனைப் பாத்தே தீரனும்னு முடிவு பண்ணி பொட்டியக் கட்டியாச்சு.

போறப்போ ஏர் இந்தியா விமானம். ஒரு மணி நேரம்தான் பயணம்னாலும் டிபனெல்லாம் குடுத்தாங்க மக்களே.

விடியக்காலை ஆறு மணிக்கு கொழும்புல எறக்கம்.

நண்பன் ரெண்டு மாசம் முன்னாடி இலங்கை போனப்போ பயன்படுத்துன சிம் கார்ட் வாங்கி அதுல இந்தியாவுல இருந்தே ஆன்லைன்ல ரீசார்ஜ் பண்ணி வெச்சுக்கிட்டேன். இல்லைன்னாலும் பிரச்சனை இல்லை. கொழும்பு ஏர்ப்போர்ட்லயே Dialog அல்லது Mobitel சிம் வாங்கிக்கலாம். Tourist Packages எல்லாம் இருக்குது.

ஏழு மணிக்கு வெளிய வந்துட்டேன். ஏர்ப்போர்ட்லயும் டாக்சி கிடைக்கும்.  லக்கேஜ் எல்லாம் எடுத்துட்டு வெளிய வர்ரப்போ ஒரு பெரிய அறைல ஏடிஎம்கள், ஏர்ப்போர்ட் டாக்சிகள், சிம் கார்டு வாங்க மொபைல் கடைகள் இருக்கு. International Debit Card இருந்தா இலங்கைக்குப் போய் பணம் எடுத்துக்கோங்க. கடைகள்ள அந்தக் கார்டையே பயன்படுத்துங்க. கைல டாலர் யூரோன்னு கொண்டு போகனும்னு அவசியம் இல்லை.

நானும் கைல கொஞ்சம் பணம் எடுத்துக்கிட்டு அங்கயே Uber வழியா டாக்சி வரவழைச்சேன். கொழும்புல தங்கப் போற எடத்துக்கு ரெண்டாயிரத்திலிருந்து மூவாயிரத்துச் சொச்சம் இலங்கைப் பணம் ஆகும். வெள்ளவத்தைல ரூம் எடுத்திருந்தீங்கன்னா கிட்டத்தட்ட நாப்பது கிலோமீட்டர் தூரம். Highway வழியாகப் போகனும்னு மொதல்லயே சொல்லிருங்க. அதுக்கு 300ரூபா தனியாக் கொடுக்கனும். அதுல போனாலுமே ரெண்டு மணி நேரம் ஆயிரும். வேற வழில போன கூட அரைமணி நேரமோ முக்காமணி நேரமோ… ஒங்க நல்ல நேரத்தைப் பொறுத்தது அது.

16807819_987717004695013_685702916338218393_nடாக்சி ஓட்டீட்டு வந்தவர் பேரு சிசிரா(Sisira). அம்பத்தஞ்சு வயசுக்கு மேல இருக்கும். ஓரளவு தெளிவான ஆங்கிலம். மொகத்தப் பாத்ததும் இந்தியாவான்னு கேட்டுட்டாரு. இதுக்கு முன்னாடி இலங்கைக்கு வந்திருக்கீங்களா என்ன ஏதுன்னு கேட்டுட்டே வந்தாரு. அந்த இளம் வெயில்ல வெளிய பாக்க அவ்வளவு அழகா இருந்தது. என்னடா இதையெல்லாம் ரசிக்கவிடாம கேள்வியா கேக்குறாரேன்னு தோணுச்சு. நானும் நடுநடுவுல “Srilanka is very beautiful”னு எடுத்துவிட்டேன். சொன்னது உண்மைதான்னு வெச்சுக்கோங்களேன்.

கார்ல வர்ரப்போ கானா பிரபா மொபைல்ல கூப்டாரு. அவர் கிட்ட எப்பவும் தமிழ்ல பேசியே பழக்கம். ஆனா இப்போ காருக்குள்ள இருந்து தமிழ்ல பேசுறதா வேண்டாமான்னு ஒரு தடுமாற்றம். தமிழ் ஆங்கிலம் ரெண்டுலயும் பேசினேன். இப்போ யோசிச்சாச் சிரிப்பா இருக்கு. ஆனா இலங்கைல இறங்குன கொஞ்ச நேரத்துல ஒரு தயக்கம் இருந்தது உண்மைதான்.

நான் தமிழ்ல பேசுனத சிசிரா புரிஞ்சிக்கிட்டார்னு நெனைக்கிறேன். இலங்கைல எனக்கு உறவுக்காரங்க இருக்காங்களான்னு கேட்டாரு. பூங்குன்றனார் சொன்ன மாதிரி அங்க இருக்கும் தமிழர்கள் மட்டுமில்லாம எல்லாருமே உறவுதான்னாலும் நான் சிசிரா கிட்ட இல்லைன்னு சொன்னேன்.

கிட்டத்தட்ட 22கிமீ வந்தப்புறமா highway ஊருக்குள்ள சேரும் எடம் வர்ரப்போ ஒரே நெரிசல். கொழும்புல peak hourன்னு சொல்றது காலைல ஏழு மணிக்கே தொடங்குது. பிள்ளைகள் பள்ளிக்கூடம் போற நேரமும் அதுதான். அந்த நெரிசல்ல சிசிராவும் வண்டிய வெச்சு வித்தை காமிச்சு ஓட்டிக்கிட்டிருக்கும் போது ஒரு போலிஸ்காரர் குறுக்க புகுந்து வண்டிய ஒதுக்குனாரு. ஆகா.. தொடக்கமே தொகைவகையில்லாம இருக்கேன்னு திக்குன்னு ஆயிருச்சு எனக்கு. போலீஸ்காரரும் சிசிராவும் பேசிக்கிட்டது ஒன்னும் புரியல. போலீஸ்காரர் சொன்னதுல “சம்பூர்ண”ங்குற ஒரேயொரு சொல் மட்டும் எனக்குப் புரிஞ்சது. சம்பூர்ண இராமாயணம் டிவிடி கேக்குறாரோன்னு கேணத்தனமா அந்தச் சூழ்நிலைல நெனச்சதை ஒங்ககிட்ட மறைக்க விரும்பல.

சிசிரா லைசென்ஸ் ஆர்சிபுக்குன்னு எல்லாத்தையும் எடுத்துட்டு எங்கயோ போனாரு. ஆனது ஆச்சு அஞ்சு நிமிஷம்னு நானும் கார்ல உக்காந்திருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்துல சிசிரா வந்து வண்டில எடுத்தாரு. உள்ள போலீசை கவனிச்சிட்டு வந்திருப்பார்னு நெனைக்கிறேன். வந்தவரு சர்ருசர்ருன்னு முன்கதவுக் கண்ணாடி ரெண்டுலயும் இருந்த கருப்புத்தாளைக் கிழிச்சாரு. பிப்ரவரி ஒன்னாம் தேதியில இருந்து கார்ல முன்கதவுக் கண்ணாடில கருப்புத்தாள் ஒட்டக்கூடாதாம். ஓட்டுறது யார்னு தெரியனுமாம். ஆனா பின்னாடி கதவுல இருந்தாத் தப்பில்லையாம்.

கொழும்புல இருக்கும் முக்கியமான எடங்களையெல்லாம் போற வழில சிசிரா சொல்லிக்கிட்டே வந்தாரு. ஜனாதிபதியோட வீடு, பிரதமரோட வீடுன்னு ஒவ்வொன்னாச் காட்டிட்டு வந்தாரு. நானும் வெளிய வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டே வந்தேன். ஒரு வழியா வெள்ளவத்தைல தங்குற ஹோட்டலுக்கு வந்தாச்சு. டோலோட சேத்து இலங்கைப் பணத்துல 2400 ரூபாய். இந்தியப் பணத்துல கிட்டத்தட்ட 1150 ரூபா.

16864830_987717211361659_8666048334004291687_nகுளிச்சு முடிச்சு தயாரா இருக்குறப்போ கானா பிரபா வந்தாரு. ரெண்டு பேரும் 11.50க்கு யாழ்ப்பாணம் இரயிலைப் பிடிக்கனுமே. ஸ்டேஷன் போக கார் புக் பண்ணிட்டு வெளில நிக்கிறப்போ, ஒருத்தர் ஒரு மாதிரி இரகசியமா வந்து சிங்களத்துல என்னவோ கேட்டாரு. நாங்கூட யாசகம் கேக்குறாரோன்னு நெனச்சேன். ஆனா அந்த மாதிரி யாராவது வந்தா ஒதுங்கிருங்க. போதைப் பொருள் பழக்கம் அங்கல்லாம் நிறைய இருப்பதால இந்த மாதிரி யாராவது வந்து பேச்சுக் குடுப்பாங்கன்னு சொன்னாங்க. உண்மையோ பொய்யோ… போறவங்க எதுக்கும் தேவையில்லாம பேசாம ஒதுங்கிக்கிறது நல்லது. அதுவும் ஒத்தையாளா ரெண்டு பேராப் போனா கவனம் மக்கா கவனம்.

கொழும்பு நெரிசலைப் பத்தி ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன். எங்கயும் போகனும்னா நேரத்தைச் சரியா திட்டமிட்டுப் பொறப்படுறது நல்லது. இல்லைன்னா அவ்வளவுதான். கானா பிரபா வரச்சொல்லியிருந்த டாக்சி நெரிசல்ல மாட்டி வர்ரதுக்கு நேரமாயிருச்சு. பிறகென்ன.. இரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு அடிச்சுப் பிடிச்சுதான் வந்து சேந்தோம். இலங்கைக்குப் போறவங்க இரயில் பயணம் போகனும்னா முடிஞ்ச வரைக்கும் முன்னாடியே முன்பதிவு செஞ்சிருங்க. இணையம் வழியாவும் பண்ணலாம்னு சொல்றாங்க. அப்படியில்லைன்னா அங்க யார் மூலமாவது வாங்கிருங்க. இரயில்ல போய் பாக்க வேண்டிய இடங்கள் நிறையவே இலங்கைல இருக்கு.

அடிச்சுப் பிடிச்சு வந்ததால எங்களால சாப்பிட எதுவும் வாங்க முடியல. குடிக்கத் தண்ணி கூட வாங்கல. ஹோட்டல்ல இருந்த ரெண்டு குட்டி பாட்டில்களை எதுவுக்கும் இருக்கட்டும்னு பைல எடுத்துப் போட்டுட்டு வந்தது நல்லதாப் போச்சு. நல்லா வெளிய வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டே வந்தேன். ரெண்டு பேருக்கும் பசி. Pantry வரைக்கும் போய் வாங்கிட்டு வர்ரேன்னு கானாபிரபா போனாரு. வழியில un-reservation compartmentல பயங்கர நெரிசலா இருந்ததால திரும்பி வந்துட்டாரு. நானும் கப்பல்ல சிக்குன காக்கா மாதிரி குறுக்க நெடுக்க போனாலும் கானா பிரபா கண்ல படுற மாதிரி இருக்காரான்னு பாத்துக்கிட்டேன்.

16864443_987716991361681_4610393209433117979_nஒரு பெரிய கூடைல சின்னச் சின்ன ஆமைவடையாப் போட்டு அதுமேல பொறிச்ச மெளகா வத்தல் நறுக்கிப் போட்ட வெங்காயமெல்லாம் போட்டு விக்கிறாங்க. ஒரு பொட்டலம் நூறு ரூபாய். கிட்டத்தட்ட பத்து வடைகளை பொட்டலத்துல போட்டு அது மேல வெங்காயம் பொறிச்ச வத்தலப் போட்டுக் கொடுக்குறாங்க. ஆளுக்கொரு பொட்டலாம் வாங்குனோம். அதுதான் எங்களுக்கு மதியச் சாப்பாடு. கொஞ்ச நேரம் போய் சமோசா வாங்கிச் சாப்பிட்டோம். உள்ள விக்கிற தண்ணி பாட்டில வாங்க ரொம்ப யோசிச்சோம். ஆனாலும் வேற வழியில்லாம ஒன்னு வாங்கினோம். பாத்தா அதோட மூடியத் தொறக்கவே முடியல.

டிரெயின்ல என்னென்ன விக்கிறாங்கன்னு  பாத்தா… ஆமைவடை, சமோசா, வெஜ்ரோல், சிக்கன் ரோல், ஃபிஷ் ரோல், பிஸ்கட், கூல்டிரிங்ஸ் எல்லாம் விக்கிறாங்க. நடுநடுல கச்சான்னு சொல்ற வறுத்த நிலக்கடலையும் வருது. கொழும்ப விட்டுத் தாண்டி தமிழர்கள் இருக்கும் வடக்க போகப் போக ரொட்டியும் (நம்ம ஊர் பரோட்டா) சம்பலும் கிடைக்குது. வந்த அன்னைக்கே வம்பு எதுக்குன்னு எதுவும் வாங்கல.

16807630_987717214694992_748047162802628126_nகொழும்புக்கும் யாழ்ப்பாணத்துக்கும் இடையில நிறைய பெரிய புகழ் வாய்ந்த ஊர்கள். அனுராதபுரம், வவுனியா, ஓமந்தை, கிளிநொச்சி, யானையிரவு, பளை, சாவகச்சேரின்னு பல ஊர்கள். நல்லதும் கெட்டதுமா நாம நிறைய கேள்விப்பட்ட ஊர்கள். நிறைய கேள்விப்பட்ட.. நம்ம மனசுல இன்னும் நிக்குற வன்னிக்காடுகள் வழியாகத்தான் இரயில் போகுது. வன்னிக்காடுகளோட அடர்த்தியைப் பத்தி நான் சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியாது. காட்டு ஓரமே இவ்வளவு அடர்த்தின்னா உள்ள எப்படியிருக்குமோ!!!

வழியில நிறைய வயல்கள் இருந்ததால கொக்குகளும் நாரைகளும் எக்கச்சக்கமா இருக்குது. தமிழர் பகுதிக்குள்ள நுழைஞ்ச பிறகு நிறைய மயில்கள் தென்பட்டது. தூக்க முடியாம தோகையத் தூக்கிக்கிட்டு ஆட்ட முடியாம கழுத்தை ஆட்டிக்கிட்டு அங்கயும் இங்கயும் அவ்வளவு மயில்கள். கண்ணும் மனசும் நெறஞ்சு போச்சு. இதெல்லாம் இப்பிடியிருக்க நாங்க போன இரயில் அங்கங்க நிறுத்தி நின்னு நிதானமா…  வேண்டாத மாமியாருக்கு சோறு கொண்டு போற மருமக மாதிரி போச்சு. கிட்டத்தட்ட ரெண்டு மணி நேரம் தாமதமா யாழ்ப்பாணத்துக்குள்ள நுழைஞ்சது.

இரயிலை விட்டு இறங்கி யாழ்ப்பாணத்துல நிக்குறப்போ எனக்குள்ள ஓடுன உணர்ச்சிகளுக்கு என்ன பேர் வைக்கிறதுன்னு எனக்குத் தெரியல.
16864658_987717074695006_6369930708893434153_n
யாழ்ப்பாணம்…

தொடரும்…

அடுத்த பகுதியை இங்கு படிக்கலாம்.

Posted in அனுபவங்கள், இலங்கை, கொழும்பு, பயணம், யாழ்ப்பாணம் | Tagged , , , , , | 15 Comments