கலகல லகலக கல்யாணம்

முன்குறிப்பு : இந்தப் பதிவில் குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளும் மனிதர்களும் உண்மையாகவோ அல்லது விற்பனைக்கு வந்த வீட்டு மனை போல உண்மைக்கு மிக அருகிலோ அல்லது தொலைக்காட்சிகளில் வரும் ரியாலிட்டி ஷோ போல முழுக்கவே பொய்யாகவோ இருந்தால் அதற்கு இந்தக் கட்டுரையும் அதை எழுதியவரும் எழுதியதைப் படித்தவரும் படிக்கச் சொல்லிக் கேட்டவரும் பொறுப்பாகமாட்டார்கள். கட்டுரையைப் படிப்பதனால் வரும் பின்/முன்/நடுவிளைவுகளுக்கும் மேற்கூறப்பட்டவர்களோ மேற்கூறப்படாதவர்களோ பொறுப்பாகமாட்டார்கள். அதற்கு மேல் உங்கள் தலையெழுத்து.

கலகல லகலக கல்யாணம்

கல்யாணம் பண்ணிப்பார்னு சொன்னதெல்லாம் அந்தக் காலம். கல்யாணத்துக்குப் போய்ப் பார்னு சொல்றது இந்தக் காலம்.

பின்ன… கல்யாண மண்டபத்துக்குள்ள நுழையும் போதே ஒரே கொழப்பமா இருக்குதே. வந்த கல்யாணம் சரியான கல்யாணம் தானான்னு நாலு வாட்டி யோசிக்க வெச்சிர்ராங்க.

இப்படித்தான் ஒருத்தர் சொந்தக்காரங்க கல்யாணத்துக்குப் போனாரு. அவர் இருந்ததோ சென்னைல பெருங்குடி. கல்யாண மண்டபமோ ராயபுரம். இதுவரைக்கும் ராயபுரம்னு ஒரு எடம் சென்னைல இருக்குங்குறது கூடத் தெரியாம வளந்து வயசானவரு அவரு. எப்படியோ கால் டாக்சி வெச்சு மண்டபத்தைக் கண்டுபிடிச்சு வந்து எறங்கீட்டாரு.

marriage-2மண்டபத்துக்குள்ள நொழையும் போது அவர் மேல பன்னீர் தொளிச்சு சந்தனம் கற்கண்டு ரோஜாப்பூவெல்லாம் கொடுத்தாங்க. அதுல பாருங்க.. அந்த ரோஜாப்பூ கொடுத்த பொண்ணு ரொம்பத் தெரிஞ்ச ஜாடை. சுருங்கிச் சிக்கலாகியிருந்த மூளை முழுக்கத் தேடி அந்தப் பொண்ணு யார்னு கண்டுபிடிச்சுட்டாரு. நீ கதிரேசன் பொண்ணுதானன்னு வாய் விட்டும் கேட்டுட்டாரு.

இல்ல சார்ன்னு சொல்றதைக் கூட சிரிச்சிக்கிட்டே சொன்னா அந்தப் பொண்ணு.

ரெவின்யூ இன்ஸ்பெக்டர் கதிரேசன் மகதான் அந்தப் பொண்ணுன்னு அவரோட மறக்காத மறதி அடிச்சுச் சொல்லுது. மாப்பிள்ளைக்கு அந்தப் பொண்ணு தங்கச்சி முறை. அதையும் சொல்லிக் கேட்டாரு. அதுக்கும் அந்தப் பொண்ணு இல்ல சார்னு ரெண்டே வார்த்தைல அதே மாதிரி சிரிச்சிக்கிட்டே பதில் சொன்னா.

திடீர்னு ஒரு சந்தேகம். ஒருவேளை மண்டபம் மாறி வந்துட்டோமோன்னு. படபடன்னு வெளிய போய் மண்டபம் பேரைப் பாக்குறாரு. பக்கத்துல பூக்களால் செஞ்சு வெச்சிருந்த இன்னார் weds இன்னார் தட்டியையும் பாக்குறாரு. எல்லாம் சரியாத்தான் இருக்கு. அப்ப அந்தப் பொண்ணு யாரு? அந்தப் பொண்ணு கிட்டயே யார்னு கேக்குற முடிவோட மறுபடியும் உள்ள வந்தாரு.

“அம்மா.. நீ பொண்ணு வீடா?”

“இல்ல சார். நான் நான் மேரேஜ் ஆர்கனைசிங் டீம் சார். கல்யாண வீட்டுக்காரங்களுக்கு நிறைய வேலை இருக்குறதால எங்க டீம் வரவேற்புல நிக்குது சார்.”

இதையும் அதே மாதிரி சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னா அந்தப் பொண்ணு. அப்பதான் பெரியவர் அந்த மூனு பொண்ணுங்களும் ஒரே மாதிரி சேலை கட்டி, ஒரே மாதிரி ஜாக்கெட் போட்டு,  ஒரே மாதிரி தலை சீவி, ஒரே மாதிரி வளையல் போட்டு, ஒரே மாதிரி பொட்டு வெச்சு, ஒரே மாதிரி சிரிச்சிட்டு நிக்கிறதக் கண்டுபிடிச்சாரு. ஒலகத்துல எந்தக் குடும்பத்துலயாவது ரெண்டு பொண்ணுங்க ஒரே மாதிரி சேலை எடுப்பாங்களான்னு அவர் கொஞ்சம் யோசிச்சிருக்கலாம்.  அந்தாள் கெடக்குறாரு பழைய மனுசன்.

பொண்ணு வீட்டுக்காரங்களுக்கும் மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்களுக்கும் ஆயிரம் கல்யாண டென்ஷன். இதுக்கு நடுவுல வர்ரவங்கள வாங்கன்னு கூப்புடனும்னு எதிர்பாக்குறது ரொம்பத் தப்பில்லையா? அப்படியே அவங்க நின்னு வாங்கன்னு கூப்பிட்டாலும் அவங்களுக்கு இருக்குற யோசனைல எப்படி வரவேற்பாங்களோ? என்ன ஒழுங்கா வரவேற்கல, அவரை மட்டும் ரெண்டு வாட்டி சிரிச்சு வரவேத்துட்டு எனக்கு மட்டும் சிரிக்கவேயில்லைங்குற புதுப்புது பிரச்சனைகள் நல்லாயிருக்கும் ரோட்டுக்கு நடுவுல மொளைக்கிற டோல்கேட்கள் மாதிரிக் கிளம்பும். அதவிட சின்ன வயசுப் பொண்ணுங்க சிரிச்ச முகத்தோட வாங்க வாங்கன்னு பன்னீர் தெளிச்சு கற்கண்டும் ரோஜாப்பூவும் கொடுத்தா கசக்கவா செய்யும்?

marriage-1கல்யாணத்துக்குப் போறவங்களுக்கு மட்டுமில்ல.. கல்யாண வீட்டுல இருக்குறவங்களுக்கும் ஆயிரம் புதுமைகள். வசதியான ஒருத்தர் ரெண்டு லட்ச ரூபாய் கொடுத்து ஃபோட்டோகிராபர் ஏற்பாடு பண்ணாரு. வீடியோக்கு ரெண்டு பேர் போட்டோவுக்கு ரெண்டு பேர்னு நாலு பேரும் அவங்களை மேய்க்கிறதுக்கு ரெண்டு பேருமா ஆறு பேர் ஒலிம்பிக்ல தங்கப் பதக்கம் வாங்கப் போராடிய பேட்மிட்டன் சிந்து மாதிரி ஆக்ரோஷமா சுட்டுத் தள்ளிக்கிட்டிருக்காங்க. சொல்லிக் கொடுத்த மந்திரத்தை மாப்பிள்ளை வேற தப்பும் தவறுமா கரும்புசாறு மெஷின் சக்கையைத் துப்புற மாதிரி துப்பிட்டிருக்காரு. இதுக்கிடைல திடீர்னு யானை நாயனம் வாசிச்ச மாதிரி பர்ருன்னு சத்தம்.

பொண்ணோட அப்பாவுக்கு டென்ஷன். சத்தம் வந்த பக்கமாப் பாத்தா ஒரு குட்டி ஹெலிகாப்டர் பறக்குது. அதுவும் பொண்ணு மாப்பிள்ளையப் பாத்துப் போகுது. அப்புறம் பின்னாடி போகுது. மறுபடியும் முன்னாடி… மறுபடியும் பின்னாடி… கல்யாண வீட்ல ஹெலிகாப்டரான்னு ஜிவ்வுன்னு விலைவாசி மாதிரி கோவம் வந்துச்சு. ஒருவேளை மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்களோ இருக்குமோன்னு நெனச்சதுமே வந்த ஆத்திரம் நாட்டுக்கு நல்லது செய்ய அரசாங்கம் போட்ட திட்டம் மாதிரி அமுங்கீருச்சு.

“அந்த ஹெலிகாப்டரைக் கொஞ்சம் கீழ எறக்குங்க. மந்திரம் சொல்ல எடஞ்சலா இருக்கு. பொண்ணு மாப்ள மேல இடிச்சிறப் போகுது”ன்னு மரியாதைய ரெண்டு கரண்டி அதிகமாச் சேத்து வாய்ல கேசரி கிண்டுனாரு.

வீடியோகிராபர் வேகமா ஓடி வந்து.. சார் அதுக்குப் பேர் டிரோன். அதுல கேமரா இருக்குன்னு விளக்கிய பிறகுதான் அது கல்யாணத்தைப் பறந்துக்கிட்டே வீடியோ எடுக்குற மெஷின்னு புரிஞ்சது. “ஓ டிரோனா.. நான் பாத்தது வேற மாதிரி இருந்துச்சு. இது பழைய மாடல் போல. நீங்க ஏன் புது மாடல் வாங்கக்கூடாதுன்னு”ன்னு பொண்ணோட அப்பா சமாளிச்சதெல்லாம் தனிக்கதை.

சொல்ல வேண்டிய மந்திரமெல்லாம் சொல்லி மாப்பிள்ளை கையில் தாலியை எடுத்துக் கொடுக்குறப்போ வீடியோக் கேமரா மட்டும் ஓடுது. போட்டோகிராபர்கள் கேமராவை கங்காருகுட்டி மாதிரி வயித்துக்கிட்ட தொங்க விட்டுட்டு வேடிக்கை பாக்குறதைப் பாத்துப் பதறிட்டாரு மாப்பிள்ளையோட அப்பா. “போட்டோ போட்டோ”ன்னு வாய்க்குள்ளயே காத்து விட்டுட்டு கையால சைகை காட்டுறாரு. ஆனா போட்டோகிராபர் கண்டுக்கவே இல்ல. அவன் கிட்ட சண்டைக்குப் போனா மகன் தாலி கட்டுறதைப் பாக்க முடியாமப் போயிரும்னு பொறுமையா இருந்தாரு. தாலி கட்டி முடிச்சதும் “என்னப்பா… தாலி கட்டுறதைக் கூட போட்டோ எடுக்கலையே. என்ன பண்ணீட்டு இருக்கீங்க”ன்னு ஆற்றாமைல ஆற்று ஆமை மாதிரி தலையை நீட்டி நீட்டி கேள்வி கேட்டாரு.

“சார். கவலையே படாதீங்க. இப்ப எடுத்துர்ரோம்னு”ன்னு சொல்லிட்டு மாப்பிள்ளை கிட்ட போய், “சார் கழுத்துல கை வெச்சு தாலி கட்டுற மாதிரி கம்பீரமாச் சிரிச்சிக்கிட்டே போஸ் கொடுங்க”ன்னு சொல்லிட்டு, பொண்ணப் பாத்து, “நீங்க லேசாத் தலையைக் குனிஞ்சு வெக்கப் படுங்க”ன்னு சொல்லி நல்லதா நாலு போட்டா அழகா எடுத்துக் கொடுத்தாரு. மாப்பிள்ளையோட அப்பாவுக்கும் பரம திருப்தி. உண்மையிலேயே தாலி கட்டுறப்போ எடுத்திருந்தாக்கூட இவ்வளவு அழகா வந்திருக்காதுன்னு கற்பூரம் மாதிரி புரிஞ்சிக்கிட்டாரு.

இதெல்லாம் இப்பிடி இருக்க…. கல்யாணச் சாப்பாட்டு மெனுவை முடிவு பண்றதுங்குறது இந்தியா பாகிஸ்தான் பேச்சுவார்த்தை மாதிரி. முடியவே முடியாது இழுத்துக்கிட்டே போகும். ஒருத்தர் வேணும்னு சொல்றது இன்னொருத்தருக்குப் பிடிக்காது. கடைசில ஆளுக்கொரு சாய்ஸ் கொடுத்து மெனுவைத் தயாரிச்சு முடிக்குறதுக்குள்ள இந்தியாவோட நிதியமைச்சர் அஞ்சு பட்ஜெட் போட்டு அடுத்த தேர்தலே வந்துரும்.

ஊர்லயே பெரிய மேரேஜ் ஆர்கனைசர் அவர். வரவேற்பு, அலங்காரம், பூக்கள், தாம்பூலப்பை, சமையல் எல்லாத்துக்கும் அவர்தான் பொறுப்பு. கல்யாண வீட்ல கொடுத்த பட்ஜெட்டுக்கு ஒரு மெனுவை எழுதிக் கொடுத்தாரு. அதைப் பாத்ததுமே மொத்தக் குடும்பமும் பதறிட்டாங்க. “என்னங்க லாலிபாப்லாம் மெனுல இருக்கு. நாங்க வெஜிடேரியன்”ன்னு எதிர்க்கட்சி எம்பிகள் பாராளுமன்றத்துல ஒரே குரல்ல எதிர்க்குற மாதிரி எகிறுனாங்க.

“இல்ல சார்.. இல்ல மேடம்.. இது வெஜ் லாலிபாப். சிக்கன் லாலிபாப் கிடையாது. டேஸ்ட் அது மாதிரி இருக்கும். ஆனா வெஜ் லாலிபாப். கடலைமாவெல்லாம் கலந்து செய்றதுன்னு”ன்னு விளக்கம் கொடுத்த பிறகுதான் மொத்தக் குடும்பமும் அமைதியாச்சு. எல்லாரும் ஒரு மனதா லாலிபாப் இருக்கட்டும்னு முடிவெடுத்தது அடுத்த கதை.

“வெஜ் ஆம்லெட் உங்க மெனுல உண்டா?”ன்னு ஒரு வளந்தும் வளராத பதின்மன் கேட்டதும், நான்வெஜ் மாதிரி டேஸ்ட் இருக்கும் வெஜ் ஐட்டங்களை எல்லாம் பட்டியல் போட்டாரு ஆர்கனைசர்.

“சார்.. இது பலாக்காய் பிரியாணி. தலப்பாக்கட்டி மட்டன் பிரியாணி டேஸ்ட் அப்படியே இருக்கும். ஆனா ஃப்யூர் வெஜ். இப்பல்லாம் வெஜிடேரியன்ஸ் ரொம்ப விரும்பிக் கேக்குறதே பலாக்காய் பிரியாணிதான். அதேமாதிரி பனீர் ஷவர்மா ரோல். அச்சு அசல் அரேபியன் சிக்கன் ஷவர்மா தோத்துரும். சோயா ரேஷ்மி கபாப் எங்களோட ஸ்பெஷாலிட்டி. டேஸ்ட் மட்டும் இல்ல.. பாக்கவும் சிக்கன் ரேஷ்மி கபாப் மாதிரி இருக்கும். இன்னும் நெறைய இருக்கு. நீங்க எது வேணும்னு சொல்றீங்களோ அதையே போட்டுறலாம். இப்பல்லாம் நான்வெஜ் சாப்பிடுறவங்களே இதத்தான் விரும்புறாங்க.”

marriage-2பனீர் ஷவர்மா ரோலையும் பலாக்காய் பிரியாணியையும் வெஜ்லாலிபாப்பையும் ஒருமனதாக ரிசப்ஷனுக்கு முடிவு செய்த குடும்பம், கல்யாணச் சாப்பாட்டில் சோயா ரேஷ்மி காபாப் வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டது. எதுலயும் முட்டை கூடச் சேக்கிறதில்லைங்குறதுதான் இந்தச் சமையல் ஐட்டங்களோட தனிச்சிறப்பு.

பரிமாறும் டெக்னிக்னு ஒன்னு இருக்கு. எடுக்கும் போதே அரைக்கரண்டிதான் வரும். நம்ம எலைல விழுந்து முடிக்கிறதுக்குள்ள அடுத்த எலைக்குப் போயிருவாங்க. இன்னும் கொஞ்சம் வேணும்னு நம்ம கேக்குறதுக்குள்ள நாலு எலை தள்ளி போயிருப்பாங்க. சரி. வெக்கத்த விட்டுக் கூப்பிடலாம்னு நெனைக்கிறதுக்குள்ள அடுத்த ஐட்டம் அரைக்கரண்டி நம்ம எலைல விழும். அதுவும் பத்தாதேன்னு நெனைக்கும் போது என்ன வேணும்னு கேக்க நினைச்சதே நமக்கு மறந்து போயிருக்கும். ஒரே மாதிரி பெண்கள் வந்து மொத ஆள்கிட்ட “இன்னும்”னு சொல்லி ரெண்டாவது ஆள்கிட்ட “எதாவது”ன்னு தொடர்ந்து மூனாவது ஆள்கிட்ட “வேணுமா”ன்னு கேட்டு நாலாவது ஆள்கிட்ட நிப்பாங்க. அதுக்குள்ள அடுத்த பந்திக்கு கூட்டம் வந்துரும். பிறகென்ன ஒரு வாய்த்தண்ணி மிச்சமிருக்கும் முன்னூறு மில்லி வாட்டர் பாட்டில எடுத்துக்கிட்டு நாம கைகழுவ எந்திரிக்க வேண்டியதுதான்.

இந்த மேரேஜ் ஆர்கனைசர்கள் கிட்ட ஒரு விஷயம் பாராட்டனும்னா அது டைமிங் தான். அதாங்க.. நேரம் தவறாமை. இருபத்துநாலு மணி நேரம் அவங்க கணக்கு. மொத நாள் மதியம் ரெண்டு மணிக்குச் சரியா வந்துருவாங்க. ஏன்னா ரிசப்ஷனுக்கு ஏற்பாடுகள் செய்யனுமே. எல்லாம் மளமளன்னு தானா நடக்கும். நமக்கு முன்னாடியே மண்டபத்துக்கு வந்து நம்மையே வரவேற்பாங்க. மண்டபத்துக்குள்ள வந்தாச்சுன்னா அடுத்த இருபத்துநாலு மணி நேரத்துக்கு காத்து வாங்குறதுக்குக் கூட வெளிய போக மாட்டாங்க. ”வாங்க வாங்க சாப்டீங்களா இன்னும் எதாவது வேணுமா”ன்னு சிரிச்சிக்கிட்டே கேக்குற பொண்ணுங்க கூட மண்டபத்திலேயே தூங்கி எந்திரிச்சு குளிச்சு முடிச்சு சீருடைச் சேலையெல்லாம் கட்டி தயாரா இருப்பாங்க. அதே மாதிரி கல்யாணம் முடிஞ்சதும் இன்னும் சாப்பிட வேண்டியவங்க இருக்காங்களோ இல்லையோ.. டான்னு நேரத்துக்குப் பந்தியை மூடிருவாங்க. நேரம்னா நேரம். காலம் அறிதல்னு வள்ளுவரே அதிகாரம் எழுதியிருக்காரே. அதை மீற முடியுமா?

சரியா ஒரு மணி அம்பத்தொன்பதவாது நிமிடத்துல மூட்டை கட்டத் தொடங்குனா, அடுத்த அறுபதே நொடிகள்ள எல்லாத்தையும் சரியா எடுத்துக்கட்டிட்டு மிச்சம் மீதம் இருக்கும் சாப்பாடு தண்ணி பாட்டில் எல்லாத்தையும் எடுத்துக்கிட்டு, “வாங்க வாங்க”ன்னு வரவேற்றப்போ இருந்த அதே புன்னகையோட “போயிட்டு வர்ரோம்”ன்னு சொல்லிட்டுப் பொறப்பட்டுருவாங்க. முன் வந்து முன் செல்வார்னு இவங்களை வகைப்படுறது ரொம்பப் பொருத்தம்.

இதோட எல்லாம் முடிஞ்சிரல. மண்டபம் புக்கிங், மேடை அலங்காரம், பூமாலை கட்டுதல், பாட்டுக்கச்சேரி மாதிரியான பழைய சமாச்சாரங்களும் மெகந்தி, சங்கீத் மாதிரியான புதிய சமாச்சாரங்களும் நெறைய இருக்கு. அதையெல்லாம் இன்னொரு நாள் பொறுமையா 110ம் விதிகளின் படிப் பேசுவோம். அதுவரைக்கும் நீங்க பாத்த பங்கெடுத்த அனுபவங்களைக் கொஞ்சம் எடுத்துச் சொல்லுங்க.

Photo Courtesy – Thanks to Cartoonist Keshav

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in நகைச்சுவை | Tagged , , , | 13 Comments

Harry Potter

Harry Potter must not go to Hogwarts.

மேற்கண்ட வசனம் டாபி என்னும் விசித்திர மந்திரக்குள்ளனால் ஹாரி பாட்டரிடம் சொல்வது. ஹாரி பாட்டருக்குப் பிடித்த இடமே அவனது பள்ளிக்கூடம் தான். அங்கு போகக்கூடாது என்று சொன்னால் அவனைப் போல வருத்தப்படுகின்றவர் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.

அந்த மனநிலையில்தான் ஹாரிபாட்டர் வாசகர்கள் கடந்த சில வருடங்களாக இருந்தார்கள். எப்படியாவது ஹாக்வார்ட்ஸ் என்னும் மந்திரப் பள்ளிக்கூடத்துக்குள் மறுபடியும் போக மாட்டோமா என்று ஏங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஏனென்றால் ஏழு தொடர் புத்தகங்களும் எழுதி முடிக்கப்பட்டு வில்லனும் அழிக்கப்பட்டுவிட்ட பிறகு.. ஏழு பாகங்களும் திரைப்படமாக வந்து முடிந்த பிறகு… என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் ஹாரி பாட்டரின் மந்திர உலகத்தை மறக்கவும் முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் தான்.

13900256_862421523891229_4489151659748467061_nஹாரி பாட்டர் என்றால்.. பெங்களூர் பிரீமியம் புத்தகக் கடையிலும் ஆம்ஸ்டர்டாம் ஆம்ஸ்டல்வீன் புத்தகக் கடையிலும் விடியற்காலையில் காத்திருந்து புத்தகத்தைச் சுடச்சுட வாங்கிப் படித்ததுதான் நினைவுக்கு வரும். அப்பப்பா… விடாமல் தொடர்ந்து ஒரே நாளில் புத்தகம் படித்த நாட்கள் அவை. நினைத்தாலே இனிக்கும்.

நினைத்து நினைத்து இனித்துக் கொண்டிருந்த நிகழ்வு மறுபடியும் நிகழ்ந்தே விட்டது. Harry Potter and the Cursed Child என்ற புத்தகம் நாடக வடிவில் வந்திருப்பதுதான் அந்த நிகழ்வு. மூலக்கதை எங்கு முடிந்ததோ அங்கிருந்தே தொடங்குகிறது இந்தக் கதை. புத்தகத்தை அமேசானில் ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு காத்திருந்து வாங்கிப் படிப்பதும் ஒரு சுகம் தான்.

முழுமையான நாவலாக எழுதும் அளவுக்குத் தகுதியான கதையை ஒரு நாடக வடிவில் கொடுத்திருக்கிறார்கள். அதையும் சும்மா சொல்லக்கூடாது. அட்டகாசமாகக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

ஹாரி பாட்டர் வாசகர்களுக்கு என்ன பிடிக்கும் வேண்டும் என்று தெரிந்து அதை மிகச்சரியாய்ப் பூர்த்தி செய்திருக்கிறார்கள்.

இந்த நாடகத்தில் ஹாரி பாட்டர் சிறுவன் இல்லை. நாற்பதுகளில் இருப்பவன். அவனுடைய மகனை மையமாக வைத்தே இந்தக் கதை இயங்குகிறது. ஏழு கதைகளையும் படித்த போது ஏற்பட்ட அதே மனவெழுச்சி மனமகிழ்ச்சி இந்தக் கதையிலும் ஏற்பட்டதற்குக் காரணம் இன்னும் அணையாமல் இருக்கும் ஹாரி பாட்டர் மேஜிக்.

தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையில் உண்டாகும் பிரச்சனைகளை அடிப்படையாக எடுத்துக் கொண்டு, அதில் மந்திர தந்திரங்கள், கெட்டவர்களின் சூழ்ச்சிகள், பிரச்சனைகள் என்று கதை விறுவிறுப்பாகப் போகிறது.

ஹாரி பாட்டர் மிகப் பிரபலம். அந்தப் பிரபலத்தின் மகனாக இருப்பதே ஆல்பசுக்குப் பெரும் சுமையாக இருக்கிறது. அந்தச் சுமை தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையில் விரிசலை உண்டாக்குகிறது. இதற்கு நடுவில் பள்ளிக்கூடத்தில் ஹாரி பாட்டரோடு எப்போதும் பிரச்சனை செய்து கொண்டிருந்த மால்ஃபாய் என்பவனுடைய மகன் ஸ்கார்பியசுடன் ஆல்பசுக்கு நல்ல நட்பு உண்டாகிறது. இதை ஹாரி விரும்பவில்லை. மால்ஃபாயின் மகன் கெட்டவனாகத்தான் இருப்பான் என்று முன்முடிவோடு இருக்கிறான் ஹாரி. இவையெல்லாம் உண்டாக்கும் பிரச்சனைகளுக்கு நடுவில் மால்ஃபாயின் மகன் ஸ்கார்பியஸ் பிறப்பு குறித்து உலவும் ஒரு பயங்கரப் புரளி.

ஏழாம் புத்தகம் வரையில் இறந்து போன சில பாத்திரங்களை மீண்டும் உயிரோடு கொண்டு வந்து சிறிது நேரம் நம்மை மகழ்ச்சிக் கடலில் கழுத்தைப் பிடித்துத் தள்ளுகிறார் ஆசிரியர் ஜே.ஜே.ரௌலிங். குறிப்பாக புரபசர் ஸ்னேப்பை மீண்டும் சந்திக்கும் போது மனம் அவ்வளவு ஆனந்தப்படுவதைத் தடுக்கவே முடியவில்லை. தன்னுடைய பெயரை மகனுக்கு ஹாரிபாட்டர் வைத்திருப்பதை அறிந்து அவர் பெருமிதப்படும் போது பாசமலர் பார்த்த அந்தக் காலத்துப் பெண்கள் போல கண்ணில் தண்ணீர் கொட்டுகிறது.

இரண்டு அல்லது மூன்று வருடங்களுக்கு ஒருமுறை… இந்த மாதிரி புத்தகங்களை வெளியிட்டால் மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். Fantastic Beasts எல்லாம் ஹாரி பாட்டர் இரசிகர்களின் டயனோசார் பசிக்குப் போடும் பொரியுருண்டை.

இந்தக் கதை முதலில் மேடை நாடகமாக அரங்கேறியிருக்கிறது. அந்த நாடகத்தின் டிவிடியை வெளியிட்டால் இரசிகர்கள் பேராதரவளித்துக் கொண்டாடிக் கூத்தாடுவார்கள் என்பதில் ஐயமேயில்லை.

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், புத்தகங்கள், Harry Potter | Tagged , , | 2 Comments

உம்பர் தருத் தேனு மணி

ஒரு நண்பர் புது முயற்சி தொடங்கப்போறதாச் சொன்னாரு. அவருக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்தைச் சொன்னேன்.

எந்தவொரு புதுமுயற்சியிலும் போடுகின்ற உழைப்புக்கு ஏற்ற வெற்றி கிடைக்கனும். அப்பதான் மேல மேல உழைச்சு முன்னேறும் வேகம் வரும்.

அந்த வெற்றி எப்படி வரனும் தெரியுமா?

kalpataru1தேவலோகத்துல அஞ்சு வகையான மரங்கள் இருக்கு. ஒவ்வொன்னுக்கும் ஒவ்வொரு வேலை. அதுல ஒன்னு கற்பகம். அதோட வேலை கேட்டதையெல்லாம் கொடுக்குறது. காலைல சட்னி அரைக்கத் தேங்கா இல்லைன்னா, போய்க் கேட்டா.. தேங்காச் சில்லாவோ உடைச்ச தேங்கா மூடியாவோ முழுத்தேங்காயாவோ… அவங்கவங்களுக்கு வேண்டிய மாதிரி கொடுக்கும். கேக்குறவங்களுக்கு உண்மையிலேயே தேங்கா வேணுமா வேண்டாமான்னு யோசிக்காது. ஆனா கேக்குறவங்க மனசுல தேங்கா எப்படி வேணும்னு தோணுதோ அப்படியே கொடுத்துரும். அதுபோல உழைப்புக்கு உண்டான வெற்றி நம்ம மனம் போலக் கிடைக்கனும்.

இந்தத் தேவர்கள் கிட்ட இன்னொன்னும் இருக்கு. அதுதான் காமதேனு. தெய்வப்பசு. காமதேனுவும் கேட்டதெல்லாம் கொடுக்கும். ஆனா ஆள் பாத்துக் கொடுக்கும். வேண்டியவனா வேண்டாதவனா நல்லவனா கெட்டவனான்னு அலசி ஆராய்ஞ்சு கொடுக்கும். பரமசிவன் கூட வரம் கொடுக்க யோசிக்கிறதில்ல. கேட்டா கேட்ட வரம் கொடுத்திருவாரு. ஆனா காமதேனு யோசிக்கும். ஏன்? என்ன வரம் கொடுத்தாலும் அது தப்பான வரமா இருந்தாக் கூட, அதை யார வெச்சு எப்ப எப்படி அழிக்கனும்னு சிவனுக்குத் தெரியும். அதுனாலதான் அவரு சிவனேன்னு இருக்காரு. காமதேனுவால அது முடியாது. யாராவது வந்து காமதேனுவே எனக்கு அடிமையாயிரனும்னு வரம் கேட்டுட்டா? அதுனாலதான் காமதேனு ஆள் பாத்துக் கொடுக்கும். வெற்றி வரும் போது நாம யாருக்கு என்ன கொடுக்குறோம்னு பாத்துப் பாத்துதான் கொடுக்கனும்.

சரி. கற்பக மரத்துக்கிட்ட போய் கற்பக மரமே வேணும்னு கேட்டுட்டா என்னாகும்? கற்பக மரம் யோசிக்கவே யோசிக்காது. சட்டுன்னு இன்னொரு கற்பக மரத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்துரும். அதுனால்தான் தேவலோகத்துலயே ஒரேயொரு கற்பகமரம் இருக்குறப்போ, சூரபதுமனுடைய ஊர்ல எல்லா மரமுமே கற்பகமா இருந்துச்சாம். ஒவ்வொரு வாட்டியும் தேவலோகத்துக்குப் போயா வேண்டியதைக் கேட்டுக்கிட்டிருக்கனும்? கற்பகமமரத்தைப் பிடுங்கி எதாவது பிரச்சனை ஆயிருச்சுன்னா? அதான் சூரபதுமன் வீட்டுக்கு வீடு கற்பகமரம் வேணும்னு கேட்டு வாங்கினாரு போல. மரமெலாம் கற்பகம் மலையெலாம் கனகம்னு கச்சியப்பர் கந்தபுராணத்துல சொல்றாரு. அதாவது ஒரு வெற்றி பலப்பல வெற்றிகளா கிளைக்கனும். அதுதான் நல்ல வெற்றி.

இன்னொன்னு இருக்கு. சியமந்தகமணி. அது கேட்டதைக் கொடுக்காது. ஆனா தெனமும் இவ்வளவுன்னு எக்கச்சக்கமா தங்கமும் வெள்ளியும் வைரமும் இரத்தினமுமாக் கொடுத்திரும். அத வெச்சு வேண்டியதை வாங்கிக்கனும். வெற்றியின் பலன் செல்வம். அந்தச் செல்வம் தினமும் தொடர்ந்து நம்ம கிட்ட வந்துக்கிட்டே இருக்கனும். தொழில் நல்லா சீராப் போயிட்டிருக்கும் போது தெனந்தெனம் அக்கவுண்ட் பேலன்ஸ் தானா ஏறும்.

இப்படியெல்லாம் வெற்றி கிடைச்சா நம்ம மனசு எப்படி இருக்கும்?

சில பேருக்கு ஒருபடி வெற்றி கிடைச்சதுமே மிதப்பு வந்துரும். அப்படியே அமெரிக்காவை வாங்கிட்ட மாதிரியும்… ஐரோப்பாவை தோசை மாதிரி திருப்பிப் போட்ட மாதிரியும் மிதமிதப்பு வந்துரும். அது வந்துருச்சுன்னா அவ்வளவுதான். “நிலை உயரும் போது பணிவு வந்தால் உலகம் உன்னை வணங்கும்” என்று கவியரசர் கண்ணதாசன் சொன்னதும் அதுக்குதான்.

வெற்றி வரனும். அந்த வெற்றியும் தொடர்ந்து வரனும். அந்த நல்ல நேரத்துல யாருக்கு என்ன கொடுக்குறோம்னு பாத்துக் கொடுக்கனும். தினமும் செல்வம் பெருகனும்.

ஆணவமோ திமிரோ இல்லாம மனசு ஜில்லுன்னு இருக்கனும். ஒரு அமைதி. நல்ல நிம்மதி. பெருமை. இரக்கம் இந்த உணர்வெல்லாம் ஊறனும்.

இப்படியான சமயத்துல மனசு அமுதம் மாதிரி தூய்மையாகவும் குளுமையாகவும் இன்பம் ஊறி ஒளி பொருந்தி இருக்கும்.

உம்பர்தருத் தேனுமணிக் கசிவாகி
    ஒண்கடலிற் றேனமுதத் துணர்வூறி

உம்பர் தரு(த்) (காம)தேனு (சியமந்தக)மணிக் கசிவாகி
ஒண்(ஒளி) கடலில் தேன் அமுதத்து உணர்வு ஊறி

இப்ப முதல் ரெண்டு வரியின் பொருள் புரிஞ்சிருக்குமே.

வெற்றியும் வெற்றியின் பலனும் நல்ல மனமும் எவ்வளவு காலம் இருக்கனும்? காலகாலத்துக்கும் இருக்கனும். அதுக்கு ஆண்டவன் அருள் வேணும்னு கேக்குறதுதான் அடுத்த ரெண்டு வரி.

இன்பரசத் தேபருகிப்    பலகாலும்
    என்றனுயிர்க் காதரவுற் றருள்வாயே

இன்ப இரசத்தே பருகிப் பலகாலும்(காலமும்)
என்றன் உயிர்க்கு ஆதரவு உற்று அருள்வாயே

Pillaiyar3சீர் பிரிச்சுப் படிச்சாலே எவ்வளவு எளிமையா இருக்கு பாத்தீங்களா.

வழக்கமா அருணகிரி முருகனைத்தானே பாடுவாரு. ஆனா இந்தப் பாட்டு பிள்ளையாருக்கானது. இந்தக் குறிப்பிட்ட ஊர் என்று அருணகிரி குறிப்பிடவில்லை. அதுனால இது பொதுத் திருப்புகழ். மொத்தத் திருப்புகழுமே எல்லாருக்கும் பொதுதானே.

பிள்ளையாரைப் பாடினாலும் முருகனோட சேத்துத்தான் பாடுறாரு. வள்ளியைத் திருமணம் செய்ய முருகனுக்கு உதவி செய்யக் காட்டுக்குப் போனவனே. தாய்தந்தையரை வலம் வந்து கனியைப் பெற்றவனே.

தம்பிதனக் காகவனத் தணைவோனே
    தந்தைவலத் தாலருள்கைக் கனியோனே

தம்பி தனக்காக வனத்து அணைவோனே
தந்தை வலத்தால் அருள் கைக் கனியோனே

இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளும் முந்தைய இலக்கியங்களில் இல்லைன்னாலும் கச்சியப்பருக்குப் பிறகான இலக்கியங்களில் பிரபலமாகவே இருக்கு. ஸ்ரீவள்ளி திருவிளையாடல் மாதிரியான திரைப்படங்களிலும் வந்திருக்கு.

அன்பர்தமக் கானநிலைப் பொருளோனே
    ஐந்துகரத் தானைமுகப் பெருமாளே

அன்பர் தமக்கு ஆன நிலைப் பொருளோனே
ஐந்து கரத்து ஆனை முகப் பெருமாளே

அன்பர்கள் அனைவருக்கும் ஆளாகி எப்போதும் நிலைத்து நிற்கும் மெய்ப் பொருளோளே! ஐந்து கரங்களை உடைய ஆனைமுகத்துப் பெருமானே! உம்மை வேண்டிக்கொள்கிறோம். முயற்சிகளுக்கான வழியைக் காட்டு. அந்த வழியிலே கூட்டிச் சென்று விரைந்து வெற்றியைக் காட்டு. அந்த வெற்றியும் தொடர்ந்து பலப்பல வெற்றிகளாகக் கிளைத்தெழும் வகையைக் கூட்டு. வெற்றியைக் கையாளும் மனபலமும் வெற்றியின் பலனான செல்வபலமும் நிறையச் செய். இப்படியான சூழ்நிலையில் மனம் கெட்டுப் போகாமல் அமுதத்தைப் போலத் தூய்மையாகவும் குளுமையாகவும் இன்பமாகவும் நல்ல உணர்வுகள் ஊறியும் இருக்கும்படிச் செய். இந்த அற்புத நிலை காலாகாலத்துக்கும் நிலைத்து நிற்பதற்கும் நீயே அருள் செய்து துணை நிற்க வேண்டும்!

Pillaiyar1உம்பர்தருத் தேனுமணிக் கசிவாகி
    ஒண்கடலிற் றேனமுதத் துணர்வூறி
இன்பரசத் தேபருகிப்    பலகாலும்
    என்றனுயிர்க் காதரவுற் றருள்வாயே
தம்பிதனக் காகவனத் தணைவோனே
    தந்தைவலத் தாலருள்கைக் கனியோனே
அன்பர்தமக் கானநிலைப் பொருளோனே
    ஐந்துகரத் தானைமுகப் பெருமாளே

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in இறை, இலக்கியம், திருப்புகழ், பிள்ளையார் | Tagged , , , , , , | 6 Comments

பைலட் பிரேம்நாத்

Pilot Premnath - 1இது ஒரு இந்தியா-ஸ்ரீலங்கா கூட்டுத் தயாரிப்பு என்ற விளம்பரத்தோடு 1978ல் வெளிவந்த வெற்றிப்படம் பைலட் பிரேம்நாத்.

இளமை ஊஞ்சலாடுகிறது, பிரியா, சிவப்பு ரோஜாக்கள், முள்ளும் மலரும் என்று தமிழ் சினிமாவின் அடுத்த தலைமுறை பதினாறடி பாய்ந்து கொண்டிருந்த போது நடிகர் திலகம் நடித்து மெல்லிசை மன்னர் இசையில் ஏ.சி.திருலோகச்சந்தர் இயக்கி வெளிவந்து வெற்றி பெற்ற திரைப்படம் இது.

தமிழில் முதன்முதலில் கதாநாயகன் ஒரு பைலட்டாக வந்தது இந்தப் படத்தில்தான். நடிகர் திலகத்துக்கு ஜோடியாக பிரபல இலங்கை நடிகை மாலினி ஃபொன்சேகா. படத்தில் எழுத்து போடும் போது சிங்களக் குயில் என்று அடைமொழியோடு பெயர். இவர் இப்போது இலங்கையில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருக்கிறாராம். நடிகர்கள் நாடாளுவது இலங்கையிலும் நடக்கத்தான் செய்கிறது. இவர் பின்னாளில் மாதுரி தீக்‌ஷித்தின் ஏக் தோ தீன் பாட்டின் சிங்கள வடிவத்துக்கு மாதுரி தீக்‌ஷித் போல ஆடையைக் குறைத்துக் குத்தாட்டம் போட்டது பலரை முகத்தைச் சுளிக்க வைத்ததாம்.

Pilot Premnath - 4புரட்சிக்கலைஞர் என்றால் விஜயகாந்த் என்று சொல்வீர்கள். ஆனால் இந்தப் படத்தில் விஜயகுமாருக்கு அந்தப் பட்டம். இந்தப் படம் வந்த போது ஸ்ரீதேவி தமிழில் மிகப் பெரிய கதாநாயகி. ஆனால் அவர் சிவாஜியின் மகளாக நடித்திருக்கிறார். அவருக்கு ஜோடி பிரேம் ஆனந்த் என்ற சின்ன நடிகர். அதுமட்டுமல்ல… விஜயகுமார், ஜெய்கணேஷ், ஜெயசித்ரா பெயர்களுக்குப் பிறகுதான் ஸ்ரீதேவி பெயர் வரும். சீனியாரிட்டி பார்த்து வரிசையை முடிவு செய்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

இவர்கள் போதாது என்று தேங்காய் சீனிவாசன் (இவரும் பைலட்) மனோரமா ஜோடி வேறு. தேங்காய் பஞ்சாபி சிங். மனோரமா யாழ்ப்பாணத் தமிழ். தப்பும் தவறுமாக தேங்காய் தமிழ் பேசுவதும் மனோரமா யாழ்ப்பாணத் தமிழ் பேசுவதுமாக இவர்கள் காமெடி டிராக் ஒரு பக்கம். இவர்கள் மகள் சத்தியப்பிரியா ஜெய்கணேஷுக்கு ஜோடி. ஐயோ.. இன்னொருவரைச் சொல்லவில்லையே. அவர்தான் மேஜர் சுந்தர்ராஜன். பிரேம்நாத்துக்கு பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் நாடக நடிகர்.

இவ்வளவு பெரிய கூட்டத்தை இலங்கைக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போய் முழுப்படத்தையும் அங்கேயே எடுத்திருக்கிறார்கள். போஸ்ட் புரடொக்‌ஷன் வேலைகள் மட்டும் சென்னையில். உள்ளரங்குக் காட்சிகள் கூட கொழும்புவில் உள்ள விஜயா ஸ்டூடியோவில் படமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கொழும்பு நகர வீதிகள், கதிர்காமம் முருகன் கோயில், பிரபலமான சுற்றுலாத்தலங்கள் என்று அந்தக்கால இலங்கையின் அழகான இடங்களை இந்தப் படத்தில் கண்டு இரசிக்கலாம். அதோடு கண்டி புத்தர் கோயிலும், மிகப்பிரபலாமான கண்டி ரந்தோலி பெரஹரவின் ஊர்வலமும் படத்தில் காட்டப்படும்.

Pilot Premnath - 3படம் தொடங்கும் போதே நடிகர் திலகம் பைலட்டாக வந்து விமானத்தில் ஏற்பட்ட பிரச்சனையைச் சமாளித்து பாதுகாப்பாக பயணிகளைக் கொண்டு வந்து சேர்ப்பார். அதற்குப் பிறகுதான் எழுத்தே போடுவார்கள். பைலட் உடையில் சிவாஜி கம்பீரமாக இருப்பார்.

படத்தின் கதை உறவுக்குள் இருக்கும் சிக்கல்களைப் பற்றியது. மனைவியைத் தீவிபத்தில் பறிகொடுத்தவர் பைலட் பிரேம்நாத். அவருக்கு இரண்டு மகன்கள்(விஜயகுமார், ஜெய்கணேஷ்). கடைக்குட்டியாக ஒரு கண் பார்வையற்ற மகள் (ஸ்ரீதேவி). ஒரு நாள் தற்செயலாக மனைவியின் பழைய கடிதம் கிடைக்கிறது. அதில் மூன்று குழந்தைகளில் ஒன்று அவருடைய குழந்தை இல்லையென்று தெரியவருகிறது. மூன்று பிள்ளைகள் மேல் பாசம், மனைவி மேல் இருந்த அன்பு, மனைவி செய்ததாகக் கருதும் துரோகம் என்று பலப்பல உணர்ச்சிகளுக்குள் தள்ளப்படும் பிரேம்நாத், அதிலிருந்து எப்படி வெளிவருகிறார் என்பதுதான் கதை.

இந்தக் கதைக்கு நடுவே விஜயகுமாருக்கும் தோட்டத் தொழிலாளியாக இருக்கும் ஜெயச்சித்ராவுக்கும் நடக்கும் காதல், பைக் ரேஸ் ஜெய்கணேஷுக்கும் தேங்காய்-மனோரமா மகள் சத்தியப்பிரியாவுக்கும் காதல், பார்வையற்ற ஸ்ரீதேவி – ஏழை பிரேம் ஆனந்த் காதல் என்று கதம்பாக இருக்கும் படம்.

படத்தில் மெல்லிசை மன்னர் இசையில் அருமையான பாடல்கள். டி.எம்.எஸ்சும் வாணி ஜெயராமும் பாடிய “இலங்கையில் இளம் குயில்” பாட்டு அப்போது சூப்பர் டூப்பர் ஹிட். இலங்கை வானொலியில் தொடர்ந்து பலகாலம் ஒலிபரப்பட்டப் பாடல் இது. “Who is the blacksheep? அது யார் யார் யார்?” என்று டி.எம்.எஸ் பாடிய பாட்டைத்தான் இசைரசிகர்கள் மறக்க முடியுமா? “முருகனெனும் திருநாமம் முழங்குமிடம் கதிர்காமம்” பாட்டு டி.எம்.எஸ் குரலில் அச்சு அசல் கதிர்காம கந்தபக்தி இரசம்.

இந்தப் படத்தில் ஜெயச்சந்திரனும் எல்.ஆர்.ஈசுவரியும் பாடிய “அழகி ஒருத்தி எழனி விக்கிற கொழும்பு வீதியிலே” பாட்டு எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.  சிங்கள வரிகளோடு எல்.ஆர்.ஈசுவரியும் சிலோன் மனோகரும் பாடிய “கோப்பி தோட்ட முதலாளி” பாட்டும் அந்தக்காலத்தில் இரசிக்கப்பட்டது. படத்தின் பாடல்களை எல்லாம் வாலி எழுதினார்.

Pilot Premnath - 2படத்தின் தொடக்கத்தில் வீட்டுக்குள் நுழைந்த சிவாஜி இறந்த மனைவி உயிரோடு இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு அவரோடு பேசுவார். அன்று விமானத்தில் நடந்த பிரச்சனை அது இது என்று நடந்த நிகழ்ச்சிகளை அவருடைய கண்ணுக்கு மட்டுமே தெரியும் மனைவியோடு பகிர்ந்து கொள்வார். அந்த மனைவியின் பிம்பமும் அவரை வீட்டுக்குள் வரவேற்றுப் பேசும். அதற்குப் பிறகுதான் படம் பார்ப்பவர்களுக்கு மாலினி ஃபொன்சேகா பாத்திரம் ஏற்கனவே இறந்திருப்பது தெரியவரும்.

மூன்று பிள்ளைகளில் யார் தன்னுடைய பிள்ளை இல்லை என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக கதிர்காம முருகன் முன்னால் மூன்று பேர் பெயர்களையும் எழுதிப் போட்டு திருவுளச்சீட்டு எடுக்க நினைப்பார் பைலட் பிரேம்நாத். சீட்டு எடுக்கப் போகும் நேரத்தில் காற்று வந்து சீட்டுகளைத் தூக்கிச் சென்று விடும். மூன்று குழந்தைகளும் உன்னுடைய குழந்தைகள்தான் என்று முருகனே பிரேம்நாத்திடம் சொல்வது போன்ற உணர்ச்சிமயமான காட்சி அது.

தந்தையின் மனக்குழப்பம் தெரிந்து மூன்று பிள்ளைகளும் தன்னை அவர் பிள்ளையில்லை என்று நிரூபித்து குழப்பத்தைத் தீர்க்க நாடகம் போடும் காட்சிகளும் அதை பிரேம்நாத் உடைக்கும் காட்சிகளும் அருமையாக இருக்கும். மொத்தத்தில் படத்தின் எல்லாப் பாத்திரங்களுக்கும் ஓரளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்து திரைக்கதை அமைத்து இயக்கியிருப்பார் ஏ.சி.திருலோகச்சந்தர்.

படத்தின் இன்னொரு பலம் அரூர்தாசின் வசனங்கள். மிக இயல்பான வசனங்கள் படம் முழுவதும் இருக்கும்.

கபாலி மலாய் மொழியில் மொழிமாற்றம் செய்யப்படுவது போல, இந்தப் படம் சிங்கள மொழியிலும் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டு வெளியானது.

பழைய பட இரசிகர்களும் இசைவிரும்பிகளும் கண்டிப்பாகப் பார்த்து இரசிக்க வேண்டிய படம் பைலட் பிரேம்நாத் என்பதில் ஐயமே இல்லை.

இந்தப் படம் வெளிவந்த 1978ல் நடிகர் திலகம் நடித்து வெளிவந்த மற்ற படங்கள்.
அந்தமான் காதலி
தியாகம்
என்னைப் போல் ஒருவன்
ஜஸ்டிஸ் கோபிநாத்
புண்ணிய பூமி
இவற்றில் புண்ணியபூமி தோல்விப்படம். அந்தமான் காதலி, தியாகம், பைலட் பிரேம்நாத் ஆகிய மூன்றும் பெருவெற்றிப்படங்கள். என்னைப் போல் ஒருவன் வெற்றிப்படம். ஜஸ்டிஸ் கோபிநாத் சுமாரான வெற்றி. ஆனாலும் ஒரே ஆண்டில் மூன்று மாபெரும் வெற்றிப்படங்கள் கொடுத்திருக்கிறார் சிவாஜி.

இதே ஆண்டில் ஸ்ரீதேவி பல படங்களில் நடித்திருக்கிறார். சூப்பர் ஹிட் படங்கள் முதல் சூப்பர் தோல்விப் படங்கள் வரை நடித்திருக்கிறார். குறிப்பிடத்தக்கப் படங்களைப் பார்த்தால்… இவை போக தெலுங்குப் படங்கள் வேறு. தென்னிந்தியாவில் மிகவும் விரும்பப்பட்ட நடிகையாக ஸ்ரீதேவிய மாறிய வருடம் இது.
கங்கா யமுனா காவேரி (இதில் ஒய்.ஜி.மகேந்திரனுக்கு ஜோடி)
இது எப்படி இருக்கு (இதில் ஜெய்சங்கர் ஜோடி)
மனிதரில் இத்தனை நிறங்களா (ஸ்ரீதேவி படத்தின் முக்கியப் பாத்திரம். கமல் துணைப் பாத்திரம்)
முடிசூடா மன்னன் (ஜெய்சங்கர் ஜோடி)
பிரியா (டைட்டில் ரோல். ரஜினி ஹீரோ. ஆனால் ஜோடி கன்னட நடிகர் அம்பரீஷ்)
சிவப்பு ரோஜாக்கள் (கமலுடன்)
டாக்சி டிரைவர் (ஜெய்சங்கருடன் ஜோடி)
வணக்கத்துக்குரிய காதலியே (மிக வித்தியாசமான படம். வெற்றிப்படம். இரண்டு வேடங்கள். ரஜினியும் விஜயகுமாரும் ஜோடிகள்)

பி.கு. பைலட் பிரேம்நாத் தயாரிப்பாளர்களில் ஒருவரான எம்.எம்.சலீம் என்பரின் தந்தையான முகமது மீரான் என்பவர்தான் சென்னை ஜெமினி மேம்பாலத்தை வடிவமைத்துக் கட்டிய பொறியாளர்.

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in திரைப்படம், பழைய படங்கள், விமர்சனம் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Comments

எதெடுத்தாலும் பத்து ரூவா

திருச்செந்தூர்ல இருந்து பொறப்பட்டு திருநெல்வேலி போற வழியில இப்பப் புதுசா ஒரு ஊர் பிரபலமாயிருக்கு. ஓட்டல் சரவணபவன் அண்ணாச்சியோட சொந்த ஊரான வனத்திருப்பதிதான் அந்த ஊரு. சரவணபவன் நிர்வாகம் அந்த ஊர்ல இருந்த பழைய வெங்கடேசப் பெருமாள் கோயிலை எடுத்துக் கட்டி ISCON மாதிரி மாத்திப் பராமரிக்கிறாங்க. ஊர் பிரபலமாயிட்டதால புன்னைநகர்னு மார்டனா பேரும் வெச்சாச்சு. திருச்செந்தூர் போற கூட்டமெல்லாம் அங்க போய்ட்டுப் போறதும் ஒரு வழக்கமா மாறி சிலபல வருடங்கள் ஆச்சு.

கோயிலுக்குப் போன மாதிரியும் ஆச்சு. சரவணபவன்ல மதியச் சாப்பாட்டை முடிச்ச மாதிரியும் ஆச்சுன்னு நாங்களும் நேரா வனத்திருப்பதிக்குப் போனோம். பாத்தா எங்க முன்னாடி போன வண்டியெல்லாம் அங்கதான் போகுது.

Post7-Pic3கார்பரேட் கோயில்தான். பளிச்சுன்னு இருக்கு. குப்பைகள் இல்ல. கழிப்பறையெல்லாம் துப்புரவா இருக்கு. வண்டிகள் நிறுத்தத் தனி எடம். எல்லாக் கோயில்கள்ளயும் இருக்குற மாதிரி இங்கயும் கடைகள். அனேகமா சரவணபவன் நிர்வாகம் (அல்லது) கோயில் அறக்கட்டளை அந்தக் கடைகளைக் கட்டி வாடகைக்கு விட்டிருக்கும்னு நெனைக்கிறேன். கடைன்னு இருந்தா வியாபாரம் நடக்காம இருக்குமா?

Post7-Pic1நாங்க நேராக் கோயிலுக்குப் போனோம். திரை போட்டு மூடியிருந்தாங்க. வெங்கடேசருக்கு லஞ்ச் டைம். அதுவரைக்கும் பக்கத்துல என்ன இருக்குன்னு வேடிக்கை பாத்தோம். கோயிலுக்கு நேர் எதுக்க சரவணபவன் சுயசேவைப் பிரிவு. மெனுவைப் பாத்தா.. எதையெடுத்தாலும் பத்து ரூபான்னு போட்டிருக்கு. நீங்களே மெனுவைப் பாருங்க. ஒருவேளை அளவு கொறைவா இருக்குமோ?

சிறப்பு தரிசனம்னு கோயில்ல டிக்கெட் எதுவும் இல்ல. ஆனா தானியங்களா வாங்கித் தானம் பண்ணா (கோயில் அன்னதானத்துக்கு) சிறப்பு தரிசன வழில போகலாம்.  அந்த தானியங்களை விக்க ஒரு கவுண்ட்டர் இருக்கு. அங்கதான் வாங்கனும். அந்த வழிலதான் நாங்கள்ளாம் போனோம். மொதல்ல சக்கரத்தாழ்வாரையும் நரசிம்மரையும் பாத்தோம். பாத்துட்டு நகரும் போது பின்னாடி இருந்த சிலர் வரிசைல குறுக்க நுழைஞ்சாங்க. “வரிசைல வரத் தெரியாதா”ன்னு நானும் கேட்டுட்டேன். ஒடனே வரிசைக்குள்ள பம்மிட்டாங்க. ரெண்டு நிமிசத்துல என்ன சாதிக்கப் போறாங்கன்னு தெரியல.

வரிசையா ஒவ்வொரு சாமியா பாத்துட்டு வந்தோம். ஏற்கனவே திருச்செந்தூர்ல பூசிவிட்ட சந்தனப் பட்டையும் குங்குமமும் நெத்தி நிறைய மடச்சாமியர் மாதிரி இருக்கு. அதுக்கு மேலயே நாமத்தை வேற போட்டு விட்டுட்டாங்க. காவி வேட்டியைக் கட்டி காவித் துண்டைப் போத்திக்கிட்டு உக்காந்திருந்தா ஊரே சாமீ சாமீன்னு கால்ல விழுந்திருக்கும். நானும் ஒரு மடத்தைத் தொடங்கி பதஞ்சலி மாதிரி கீதாஞ்சலின்னு நாடு முழுக்கக் கடை போட்டிருப்பேன். இந்தி சினிமா நடிகைகள் கூடல்லாம் போட்டோ எடுத்துப் போட்டிருப்பேன். ப்ச்ச்ச். அந்நேரம் தோணாமப் போச்சு. இந்த நாடும் நாட்டு மக்களும் கொடுத்து வெச்சது அவ்வளவுதான்.

Post7-Pic4வனத்திருப்பதி கோயில்ல உண்டியலே இல்ல. ஆனா பூஜாரிகள் தட்டைக் காட்டி தட்சணை தட்சணைன்னு சொல்றாங்க. நல்லவங்க காசு போடுவாங்கன்னு நான் சும்மா வந்துட்டேன்.

வெளிய வர்ர எடத்துல பிரசாதம் கொடுத்துட்டிருந்தாங்க. தெர்மோகோல் தொன்னைல தயிர்சாதம். தெர்மோகோலுக்குப் பதிலா வாழையிலைத் தொன்னையோ தையலிலையோ கொடுக்கலாம். சுற்றுப்புறச் சீர்கேடு ஆகாது. நம்ம சொல்லியா கேக்கப் போறாங்க? மனசுக்குள்ள வருத்தம் இருந்தாலும் தயிர்சாதம் வயித்துக்குள்ள வருத்தப்படாமப் போயிருச்சு.

அப்படியே வெளிய வந்தோம். பாத்தா… இங்கு பதனி கிடைக்கும்னு போர்டு. சரவணபவன்லதான். எத்தன வருசம் ஆச்சு. அடேங்கப்பா. நேரா கால் பதனி டோக்கன் கவுண்ட்டருக்குத்தான் போச்சு. ஆசை தீர பதனி வாங்கிக் குடிச்ச பிறகுதான் மனசு நிம்மதியாச்சு. அங்கயே நல்ல கருப்பட்டியெல்லாம் விக்கிறாங்க. நாங்க வாங்கல. சின்ன வயசுல தூத்துக்குடில இலஞ்சின்னு ஒன்னு விக்க வரும். அதெல்லாம் இப்ப விக்கிறாங்களான்னு தெரியல. சாப்பிடனும் போல ஆசையா இருக்கு. ஆனா எங்கன்னு போய்த் தேடுறது?

அத விடுங்க. நம்ம வனத்திருப்பதிக்கு வருவோம். சரவணபவன் வாசல்ல பூ விக்கிற பெரியம்மா ஓலைக் கொழுக்கட்டையும் வித்துக்கிட்டிருந்தாங்க. பனையோலை நறுக்குக்கு நடுவுல மாவு வெச்சு ஆவியில அவிச்சு எடுக்குறது. ஓலைச் சுவடி பிரிக்கிற மாதிரி நம்ம பக்குவமாப் பிரிச்சுச் சாப்பிடனும். நல்லா இருந்ததா எல்லாருமே சொன்னாங்க. கையில ஓலைக்கொழுக்கடையோட திருவள்ளுவர் மாதிரி நின்னுக்கிட்டிருந்த மக்களைப் படம் பிடிச்சிருக்கலாம்னு இப்பத் தோணுது. மூளை அவ்வளவு ஸ்பீடு.

திடீர்னு மக்கள் மனசுல ஒரு மாற்றம். லஞ்சுக்கு திருநெல்வேலியே போயிறலாம்னு எல்லாருக்குமே தோணுச்சு. பதனியும் ஓலைக்கொழுக்கட்டையும் செஞ்ச வேலை. சரின்னு வண்டியைத் திருநெல்வேலிக்கு விட்டோம். போய்த் தூங்கி எந்திரிச்சா சாயந்திரம் ரெயிலைப் பிடிக்க வசதியா இருக்கும்ல.

நேரா ஓட்டல் பரணி. அதே மீல்ஸ். அதே ஆனையடி அப்பளம். அவங்க கிட்டயே இராத்திரிச் சாப்பாட்டுக்கும் பார்சல் கட்டச் சொல்லிட்டோம். வேற எங்கயும் வாங்குறதுக்கு இதுவே நல்லதுன்னு எல்லாருமே அபிப்பிராயப்பட்டதால இந்த முடிவு.

கோயில்பட்டில வியாழக்கிழமை காலை எறங்குனதுல இருந்து வனத்திருப்பதி வரைக்கும் இதுவரைக்கும் பதினாலு கோயில்கள் பாத்தாச்சு. திருநெல்வேலி மாவட்டத்துல ஒன்னு, விருதுநகர் மாவட்டத்துல ஒன்னு, தூத்துக்குடி மாவட்டத்துல பன்னிரண்டுன்னு மொத்தம் பதினாலு.

திருநெல்வேலியில் இன்னொரு கோயிலுக்கும் போகனும்னு என் மனசுல இருந்தது. சாலைக் குமரன் கோயில்தான் அது. ஆனா எல்லாரும் நல்லா களைப்பா இருந்தாங்க. சரி. நாமளாச்சும் போகலாம்னு முடிவு பண்ணேன். கூட ரெண்டு நண்பர்களும் வர ஆசைப்பட்டாங்க. நாலு மணிக்குப் போகலாம்னு முடிவு பண்ணு ரூமுக்குப் போனா… மழை கொட்டத் தொடங்கீருச்சு.

திருநெல்வேலியை அப்படியே கழுவி எடுத்து தண்ணி சொட்டச் சொட்ட பிரிஜ்ஜுல வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சு. மழையைப் பாத்தா எனக்கு எதோவொரு சந்தோஷம் வந்துரும். கொஞ்ச நேரம் மழையை வேடிக்கை பாத்துட்டிருந்தேன். நீர்நிலைகளையோ அருவியையோ மழையையோ ஆறுகளையோ பாத்தா நமக்கு ஏன் சந்தோஷமா இருக்கு தெரியுமா?

முதன்முதல்ல உயிர் தோன்றியது தண்ணீலதான். அதுமட்டுமில்லாம…. நம்ம ஒடம்புல நிறைய இருப்பதும் தண்ணிதான். நம்மள மாதிரியே ரசனையுள்ள ஆட்களைப் பாத்தா ஒரு சந்தோஷம் வருதுல்ல. அந்த மாதிரி நம்ம உடம்பிலிருக்கும் செல்லுக்கும் தண்ணியைப் பாத்ததும் ஒரு பாசம் வருது. பெரிய கடலையோ அருவியையோ பாத்தா லேசா பயம் வந்தாலும் நம்ம ஒடம்பு தானா மகிழ்ச்சில சிலுத்துக்கும். அதுதான் உடம்புக்கும் நீருக்கும் உள்ள பொறந்த வீட்டுப் பாசப்பிணைப்பு.

மாமழை போற்றுதும்! மாமழை போற்றுதும்! (சிலப்பதிகாரம் – இளங்கோவடிகள்)
நீரின் றமையா துலகெனின் யார்யார்க்கும்
வானின் றமையா தொழுக்கு (திருக்குறள் – திருவள்ளுவர்)

கோயிலுக்குப் போகனும்னு திட்டப் போட்டிருந்த நேரம் வரவும் மழை நின்னுருச்சு. மூனு பேருமாச் சேந்து சாலைக் குமரன் கோயிலுக்குப் போனோம். சின்ன கோயில்தான். ஆனாலும் அங்க போய் முருகனைப் பாத்ததுல ஒரு திருப்தி. சாலைக்குமரனைப் பாத்தாச்சு. அப்படியே குறுக்குத்துறை முருகனையும் பாத்துட்டா என்னன்னு ஒரு சின்ன சபலம். மணி என்னாச்சுன்னு பாத்தேன். லேட்டாயிரும்னு தெரிஞ்சது. இன்னொரு வாட்டி பாத்துக்கலாம்னு வந்துட்டேன்.

Post7-Pic2சென்னைல இருந்து சில நண்பர்கள் அல்வா வேணும்னு கடைசி நேரத்துல கேட்டதால சாந்தி சுவீட்ஸ்ல வாங்க முடிவு பண்ணோம். பாத்தா.. அந்த வரிசைல பத்து சாந்தி சுவீட்ஸ் கடை இருக்கு. சபரி சாந்தி சுவீட்ஸ், ஒரிஜினல் சாந்தி சுவீட்ஸ், எம்.கே.என்.சாந்தி சுவீட்ஸ், இடிச்சபுளி சாந்தி சுவீட்ஸ், கல்லாப்பெட்டி சாந்தி சுவீட்ஸ், பக்கோடா சாந்தி சுவீட்ஸ். எத்தனை எத்தனை சாந்திகள் திருநெல்வேலியில்.

சாந்தி சுவீட்ஸ்னு பெருசாவும்.. ஒரு ஓரமா சபரி, ஒரிஜினல்னு கண்ணுக்குத் தெரியாத மாதிரி எழுதியிருப்பாங்க. இதுல எங்களுக்கு வேறு எங்கும் கிளைகள் இல்லைன்னு பெருமை வேற.

உண்மையான சாந்தி சுவீட்ஸ்ல இப்படி எதுவுமே இருக்காது. சாந்தி சுவீட்ஸ்னு சாதாரணமா இருக்கும். கடையே சாதாரணமாத்தான் இருக்கும். ஆனா வாசல்ல கூட்டம் இருக்கும். இதெல்லாம் சாந்தி சுவீட்ஸ் கண்டுபிடிக்கிற அடையாளங்கள்.

அல்வா வாங்குன பிறகு, கூட வந்த நண்பன் பழரசம் குடிக்கனும்னான். திருநெல்வேலி பஸ்டாண்டுல பல கடைகள்ள (பழக் கடைகள்ள) பழரசம் கெடைக்கும். பழம் பழங்கள ஒன்னாப் போட்டுக் கலக்கி செவப்பா ஒரு கலர் சேத்து கிண்டி வெச்சிருவாங்க. கிளாஸ் அஞ்சு ரூபா இருந்துச்சு. “அத அப்ப வாங்கிக் குடிச்சோம். இப்பயுமாடா?”ன்னு கேட்டத நண்பன் வீரு ஒத்துக்கல. சரின்னு பக்கத்துல இருந்த பழக்கடைல பழரசம் வாங்கிக் கொடுத்து சாந்தி செஞ்சாச்சு. தூத்துக்குடியிலும் இந்தப் பழரசம் ரொம்பப் பிரபலம். மார்க்கெட்டுக்குள்ள ஒரு கடைல பழரசத்தை பல தடவை வாங்கிக் குடிச்ச நினைவிருக்கு. இப்ப அந்தக் கடையெல்லாம் இருக்கான்னு தெரியல.

அப்படியே பரணிக்கு வந்து ஒரு லெமன் டீ அடிச்சிட்டு… பையெல்லாம் எடுத்துக்கிட்டு ஜங்சனுக்கு வந்தோம்.

எங்களுக்குக் கெடைச்ச வேனும் நல்லவிதம். வேன் டிரைவரும் நல்ல விதம். அவருக்கும் ஒரு நன்றி சொல்லி அனுப்பி வெச்சோம்.

திருநெல்வேலி ஜங்சன்ல இதுவரைக்கும் இரயில்ல வந்து எறங்குனதோ ஏறுனதோ இல்ல. இதுதான் எனக்கு முதல் தடவ.

இரயில் வண்டி கிளம்புறதுக்கு முன்னாடியே எங்க கதையடிக்கிற வண்டி கெளம்பீருச்சு. என்னென்ன பேசுனோம்னு சொல்ல முடியாது. எல்லாம் விஞ்ஞான அதிசய இரகசியங்கள். அப்படியே சாப்ட்டு கட்டையைச் சாய்ச்சோம். விழுப்புரத்துலயே முழிப்பு வந்துருச்சு. சென்னை வரப்போற ஆர்வம். என்ன இருந்தாலும் Home Sweet Home!

இவ்வளவு நாள் இந்தப் பதிவுகள் வழியா என் கூட பயணம் வந்த அனைவருக்கும் நன்றி! மறுபடியும் இன்னொரு பயணத்தில் சந்திப்போம்.🙂

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், திருநெல்வேலி, பயணம் | Tagged , , , | 4 Comments

திருச்செந்தூரின் கடலோரத்தில்

சென்ற பதிவை இந்தச் சுட்டியில் படிக்கவும்.

சனிக்கிழமை காலைல ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் திருச்செந்தூர் கோயில்ல இருக்கனும். அங்க சிறப்பு தரிசனத்துக்கு ஏற்பாடு செஞ்சிருந்தாங்க.

Post6-Pic2திருச்செந்தூருக்கு எத்தனை வாட்டி போயிருக்கேன்னு கணக்கே தெரியாது. தூத்துக்குடி புதுக்கிராமத்துல திருச்செந்தூர் போற பஸ் எல்லாமே நிக்கும். அங்கயே பஸ் ஏறி பலநாள் கோயிலுக்குப் போயிருக்கோம். நான் நிறைய வாட்டி போன பெரிய கோயில் திருச்செந்தூரா இருந்தாலும் ஆச்சரியப்படுறதுக்கில்ல. நான் வளந்த காலத்துல தூத்துக்குடியும் வேகமா வளந்தப்ப, “இப்படியே போச்சுன்னா தூத்துக்குடி திருச்செந்தூர் வரைக்கும் வளந்துரும் போல”ன்னு பெரியவங்க பேசிக்கிட்டது இப்போ நினைவுக்கு வருது.

தூத்துக்குடியிலிருந்து திருச்செந்தூர் போனா உப்பளங்களையெல்லாம் பாத்துட்டுப் போகலாம். ஆத்தூர் காயல்பட்டினம்னு ஒவ்வொரு ஊரும் ஒவ்வொரு விதம். தூத்துக்குடி – திருச்செந்தூர் போற வழியில் இருக்குறதெல்லாம் வெச்சே ஒரு புத்தகம் எழுதிறலாம். அவ்வளவு இருக்கு. நாங்க திருநெல்வேலியில் இருந்து போனதால அழகழகான வயல்வெளிகள் வழியாகப் போனோம்.

திருச்செந்தூரும் ரொம்பவே மாறிப்போச்சு. ஆனா திருச்செந்தூர் இராஜகோபுரம் மட்டும் எப்பவும் திறக்காம இருக்கு. அதுக்கு என்ன காரணமோ தெரியல. கந்த சஷ்டியப்போ மட்டும் ஒரு நாள் திறப்பாங்க. ஆனா யாரும் அந்த வழியாப் போக முடியாது. அந்த இராஜகோபுரம் வழியா நேராக் கடலுக்குப் போய் கால நனைச்சிக்கிட்டோம். அப்படியே துலாபாரம் நடக்குற எடத்துக்குப் போனோம். அங்கிருந்து சிறப்பு தரிசன வழியில் உள்ள போனோம். வழக்கத்தை விட கூட்டம் குறைவா இருந்த மாதிரி தோணுச்சு. கூட்டீட்டுப் போனவர் முருகனுக்கு முன்னாடி உக்கார வெச்சிட்டாரு. பாத்தா உள்ள குளிச்சிக்கிட்டிருக்கான் முருகன். பால் குளியல். குளியலும் தீபாராதனையும் மாறி மாறி நடக்குது. எந்த உணர்ச்சியுமில்லாம தேமேன்னு பாத்துக்கிட்டிருந்தேன். சரி. நமக்குத்தான் பக்தி கொறஞ்சு போச்சுன்னு நெனச்சுக்கிட்டேன்.

Post6-Pic1திருநீறு வாங்கிப் பூசிக்கிட்டு பஞ்சலிங்கங்களைப் பாக்கப் போனோம். பஞ்சலிங்கங்கள் கருவறைக்குப் பின்னாடி இருக்கு. அதுக்கு குகை மாதிரி வழியில போகனும். எனக்குப் பொதுவா அந்த மாதிரி குறுகலான எடங்கள்ள போனா ஒரு படபடப்பும் பயமும் வரும். உள்ள லைட் வசதியெல்லாம் இருந்துச்சு. ஆனாலும் திடீர்னு லைட் போயிருச்சுன்னா? மக்களுக்கு ஒரு பயம் வந்து ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் இடிச்சிக்கிட்டாங்கன்னா? மூச்சு முட்டீருச்சுன்னா? திடீர்னு அதாயிருச்சுன்னா.. திடீர்னு இதாயிருச்சுன்னா.. இன்னும் என்னென்னவோ பயங்கள் மூளைல வரும். இதத்தான Claustrophobiaன்னு சொல்றாங்க. அதைக் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு உள்ள போனேன். பஞ்சலிங்கங்களைப் பாத்ததும் ஒரு கும்பிடு போட்டுட்டு சட்டுன்னு வெளிய வந்துட்டேன். மத்தவங்கள்ளாம் நின்னு கும்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க.

வெளிய வந்து பெருமூச்சு விட்டு மத்தவங்க வர்ரதுக்காக காத்துக்கிட்டிருந்தேன். அங்க போய் நில்லுங்கன்னு தள்ளினாங்க. பாத்தா மறுபடியும் கருவறை முன்னாடி. இந்த முறை கருவறை வாசல்ல நிக்கிறேன். உள்ள முருகன் பால் குளிச்சிக்கிட்டிருக்கான். எனக்கும் முருகனுக்கும் நடுவில் யாருமே இல்ல. சட்டுன்னு முதுகுத்தண்டுல என்னவோ பண்ணுச்சு. முருகான்னு மனசு உருகிருச்சு. இந்த மாதிரி நேரத்துலதான் படிச்ச திருப்புகழோ திருமுருகாற்றுப்படை வரிகளோ எதுவுமே நினைவுக்கு வராது. “நீ நல்லாருக்கியா? நான் நல்லாருக்கேன்.” அவ்வளவுதான். அவனுக்குத் தெரியாதா என்ன பண்ணனும்னு.

மத்தவங்க வந்திருப்பாங்கன்னு பாக்க ஓரமா ஒதுங்கி வந்தேன். பஞ்சலிங்கம் பாத்தவங்கள்ளாம் வெளிய வந்துட்டாங்க. எங்களை தரிசனத்துக்குக் கூட்டீட்டுப் போனவரு மறுபடியும் எங்களை முருகன் முன்னாடி உக்கார வெச்சிட்டாரு. என்னடா இது… கூப்டுக் கூப்டு தரிசனம் குடுக்குறானான்னே மனசெல்லாம் நிறைஞ்சிருச்சு. இதுக்கு மேல என்னத்தக் கேக்குறது. திருப்தியா வள்ளி தெய்வானையோட நிற்கும் சண்முகருக்கும் ஒரு வணக்கம் சொல்லிட்டு உட்பிரகாரத்துக்கு வந்தோம். வள்ளி கோயில் தெய்வயானை கோயிலெல்லாம் பாத்துட்டு.. பள்ளி கொண்ட பெருமாளை வெளியிலிருந்தே வணக்கம் போட்டுட்டு வந்தோம். வெளிப்பிரகாரத்துச் சுவத்துல ஒரு ஓட்டை இருக்கும். அது வழியாப் பாத்தா கடல் தெரியும். அதுல காது வெச்சுக் கேட்டா ஓம்னு சத்தம் கேக்கும். அதையும் கேட்டோம். அதைக் கேக்க ஒரு வரிசை வேற நின்னுட்டு இருந்துச்சு.

அந்த ஓட்டை ஒரு காலத்துல தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் வெளியிலிருந்தே முருகனைப் பார்க்க வசதியா வெச்சிருந்தாங்க. நல்லவேளையா இப்ப அதெல்லாம் மாறியிருக்கு. இப்போ அந்த ஓட்டைக்கு மேல வடமொழி ஓம் எழுத்தை பெயிண்ட்டில் எழுதிவெச்சிருக்காங்க. இன்னும் பத்து வருஷம் போனா.. உள்ளே இருந்தே ஓம் என்று கேட்க வைக்கும் தமிழனின் கட்டடக்கலை அறிவுன்னு சொல்வாங்களோ என்னவோ!

முன்னாடியெல்லாம் திருச்செந்தூர்ல பன்னீர் எலைல வெச்சு திருநீறு கொடுப்பாங்க. இப்ப அந்த வழக்கமெல்லாம் மறைஞ்சு போச்சு. ஒருவேள விஐபிக்கள் வந்தாக் கொடுப்பாங்களோ என்னவோ!

Post6-Pic3அடுத்து போன எடம் வள்ளி குகை. இதுவும் ரொம்பக் குறுகலான குகை. குனிஞ்சு மடங்கி கூனி மாதிரிதான் உள்ள போகனும். முந்தியெல்லாம் வெளியிலிருந்து பாக்க ஒரு ஜன்னல் இருந்துச்சு. இப்போ அதை மூடிட்டாங்க. எந்தப் புண்ணியவான் கொடுத்த ஐடியாவோ! நல்லா இருங்கடே. நான் உள்ள போகல. வள்ளி குகைக்குள்ளயே இசக்கியம்மன் கோயில் ஒன்னு உண்டு. இப்போ அந்தக் கோயில்ல இருக்குறது இசக்கி இல்லையாம். வள்ளியாம். வள்ளியம்மையானவள் சிவா விஷ்ணு பிரம்மாவுக்கு பூஜை செய்த கோயில்னு புதுசா ஒரு கதை சொல்றாங்க. எனக்குத் தெரிஞ்சு அது இசக்கி கோயிலாத்தான் இருந்துச்சு. யார் மூளைல உதிச்ச திட்டமோ தெரியல.. இசக்கிய வள்ளியாக்கிட்டாங்க.

இந்த முறை திருச்செந்தூர்ல பாக்கம விட்ட எடம் நாழிக்கிணறு. கோயிலுக்கு வர்ரவங்க மொதல்ல கடல்ல உப்புத்தண்ணில குளிச்சிட்டு, பிறகு நாழிக்கிணத்துல நல்ல தண்ணீல குளிச்சிட்டு சாமி கும்பிடப் போவாங்க. காலை மட்டும் நனைச்சிட்டு நாங்கதான் நேரா கோயிலுக்குப் போயிட்டோமே. அதே மாதிரி திருச்செந்தூர்ல எப்பவும் வாங்குற பனங்கிழங்கு சில்லுக்கருப்பின்னு எதையுமே வாங்கல. அதுவுமில்லாம நயமான சில்லுக்கருப்பட்டி எந்தக் கடைல வாங்கனும்னும் தெரியல.

திருச்செந்தூர்க் கோயில் துலாபாரம் கொடுக்குற எடத்துக்குப் பக்கத்துல தேவஸ்தான பிரசாதக் கடை ஒன்னு இருக்கு. சின்ன வயசுல திருச்செந்தூர் போனா, அந்தக் கடைல புட்டமுது வாங்கிக் கொடுத்தாத்தான் ஆச்சுன்னு அடம் பிடிப்பேன். வாங்கிக் கொடுத்துட்டா அடுத்த ஒரு வாரத்துக்கு நல்ல பிள்ளையாச் சொன்ன பேச்சு கேப்பேன்.

புட்டமுதுன்னா வீட்ல அவிக்கிற பிட்டு இல்ல. தினைமாவும் வெல்லமும் நெய்யும் போட்டு இடிச்ச மாவுக்குதான் அந்தக் கடைல புட்டமுதுன்னு பேர். முருகனுக்கு வள்ளி தேனும் தினைமாவும் கலந்து கொடுத்ததாச் சொல்றாங்க. தேன் விலை கூட. அதுனால நமக்கு வெல்லம் கலந்து விக்கிறாங்க. ஆனா இந்தவாட்டி அதைக்கூட வாங்கல. இனிப்பெல்லாம் தின்ன வரைக்கும் போதும்.

ஆகையால… ஆகையால… எதுவும் வாங்காம… அப்படியே திருச்செந்தூர்ல இருந்து திருநெல்வேலிக்கு வண்டிய விட்டோம்.

தொடரும்…

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், திருச்செந்தூர், பயணம் | Tagged , , , , , | 8 Comments

நெல்லை Upper

முந்தைய பதிவை இந்தச் சுட்டியில் படிக்கலாம்.

நாங்க ஒன்பது கோயில்களையும் முடிக்கிறப்போ மணி ஒன்னே முக்கால். எல்லாருக்கும் பசி. நேரா வண்டியைத் திருநெல்வேலிக்கு விட்டோம். பாளையங்கோட்டைக்குள்ள நுழைஞ்சதும் டிராபிக். அப்போ வேடிக்கை பாக்குறப்போதான் வேடிக்கையா ஒரு விஷயம் கண்ணுல பட்டது. பாளையங்கோட்டைல நிறைய முறுக்குக் கடைகள் இருக்கு. விதவிதமா முறுக்குகளைச் சுட்டு வெச்சிருக்காங்க. சொல்லி வெச்சாப்புல என் கண்ல பட்ட அத்தனை கடைகள்ளயும் “முருக்கு கடை”ன்னு எழுதியிருந்தாங்க. பொதுவா மாப்பிள்ளை முருக்குன்னு சொல்வாங்க. முருக்குன்னா இளமை. ஆனா இப்பல்லாம் மாப்பிள்ளை முறுக்குன்னு சொல்லி பல மாப்பிள்ளைகள் முறுக்கிட்டுப் போறாங்க. முறுக்கிட்டுப் போக வேண்டிய முறுக்கு முருக்கிட்டுப் போகுது. பாளையங்கோட்டை மக்களே, கொஞ்சம் தமிழைக் கவனிங்க.🙂

அதே மாதிரி… என் கண்ல மட்டும் எப்படித்தான் படுமோ… பாளையங்கோட்டைல “அருணகிரி” தெருன்னு ஒரு சின்ன சந்து இருக்கு. அருணகிரிநாதருடைய திருப்புகழ் என்னோட உயிருக்கு நெருக்கம். திருநெல்வேலில அருணகிரின்னு ஒரு தியேட்டர் கூட இருக்கு. தோழர்களோட படத்துக்குப் போனத நெனச்சிக்கிட்டேன்.

பசி மயக்கத்துல வேற என்னென்ன இருக்குன்னு சரியாப் பாக்க முடியல. சுலோச்சனா முதலியார் பாலத்தத் தாண்டும் போது ஆத்துல தண்ணிக்குப் பதிலா ரசம் ஓடுற மாதிரி தோணுச்சு. சொன்னாலும் சொல்லாட்டியும் திருநெல்வேலி மக்கள் ரசமான மக்கள் தான்.

நேரா ஹோட்டல் பரணிக்கே வந்து ஒரு மீல்ஸ். தட்டுல பாதி அளவுக்கு அப்பளம். ஆனையடி அப்பளம் போல. பிரமாதமான சாப்பாடு. அந்த மயக்கத்துல லேசா ஒரு தூக்கம். சாயந்திரம் எல்லாரும் கீழ இருந்த டைனிங் ஹாலுக்கு டிபன் சாப்பிடப் போனோம். காபி டீ குடிக்கிற பழக்கம் எனக்கு இல்ல. ஜீனி போடாம லெமன் டீ போட்டுத் தரமுடியுமான்னு கேட்டேன். ஒரு நொடி யோசிச்சாரு சர்வர். “சார் எல்லாத்தையும் தனித்தனியா கொண்டு வந்து தர்ரேன். உங்களுக்கு வேணுங்குறதக் கலந்துக்கோங்க”ன்னு சொன்னாரு. அது போதாதா நமக்கு. டபரா செட்டுல பிளாக் டீ. ஒரு கப்புல ஜீனி. அரைமூடி எலுமிச்சை. சிறப்போ சிறப்பு.

நெல்லையப்பர் கோயிலுக்குப் போற வழியெல்லாம் பழைய சினிமாக்கள்ள கொசுவத்தி சுத்துற மாதிரி போற பலப்பல இனிமையான நினைவலைகள். வீட்டு மொட்டைமாடில நின்னு தேர் இழுக்கிறப் பாத்ததெல்லாம் ஞாபகம் வந்தது. அதுவொரு காலம். நம்மால எதைச் சேமிக்க முடியுதோ இல்லையோ… நல்ல நினைவுகளை சேமிச்சு வெச்சுக்கனும். நினைத்தாலே இனிக்கும்.

அங்க போனதும் நேரா கோயிலுக்குப் போனோம்னா நெனைக்கிறீங்க? ஆண்டவன் காத்திருப்பாரு. அல்வா காத்திருக்குமா? இருட்டுக்கடை அல்வா தீந்து போற வரைக்கும் தான் தொறந்திருக்குமாம். அதுனால மொதல்ல போய் ஆளாளாக்கு ஊருக்குக் கொண்டு வர்ரதுக்கு அல்வா வாங்குனோம். அப்படியே அம்பது அம்பது கிராமா வாழையிலைல வாங்கி எல்லாரும் சாப்டாங்க.

Post5-Pic2இருட்டுக்கடை எங்க இருக்குன்னு தேட வேண்டாம். கோயிலுக்கு எதுக்க எங்க மக்கள் கூட்டமா இருக்காங்களோ அதுதான் இருட்டுக்கடை. பேர் இருக்காது. விளம்பரம் இருக்காது. கூட்டம் தான் விளம்பரம். இன்னும் பழைய மாதிரி மரப்பலகைகளை அடுக்கித்தான் கடையைப் பூட்டுறாங்க. கடைல பாடகி பி.சுசீலா கையால விருது வாங்கிய படத்தைப் பெருசா மாட்டி வெச்சிருக்காங்க. கடைக்குப் பகல்ல போனா பூட்டித்தான் இருக்கும். பொழுது சாய நாலரை மணிக்குதான் கடை தொறப்பாங்களாம்.

அப்படியே உள்ள எட்டிப் பாத்தேன். செவசெவன்னு மினுமினுக்குற அல்வாவைக் கத்தியால நசுக்நசுக்குன்னு வெட்டி ஒருத்தர் பாக்கெட் போட்டுக்கிட்டிருந்தாரு. இந்த வேலைய எத்தனை வருஷமா செஞ்சிக்கிட்டிருக்காரோ! அவருக்கு அல்வான்னாலே சலிச்சுப் போயிருக்கும்னு நெனைக்கிறேன். அவரு யார் வீட்டுக்காவது போய் அவருக்கு தட்டுல அல்வா வெச்சு சாப்பிடக்கொடுத்தா என்ன நெனப்பாருன்னு யோசிச்சுப் பாத்தேன். நீங்க என்ன நெனைக்கிறீங்க?

Post5-Pic1செருப்பு விடுற எடத்துலயே அல்வாப் பைகளையும் வெச்சு அதுக்கும் தனியா டோக்கன் வாங்கிக் கிட்டோம். கோயில்ல நல்ல கூட்டம். வெள்ளிக்கிழமை வேற. சொல்லனுமா கூட்டத்துக்கு! வெள்ளை நந்தி சங்கீதத் தூண்களையெல்லாம் பாத்துட்டு கோயிலுக்குள்ள போனோம். நல்ல தரிசனம். நெல்லையப்பரைப் பாத்துட்டு வரும்போது பக்கத்துலயே இன்னொரு அறையில் பள்ளிகொண்ட அரங்கன். கை தொடுற அளவுக்குப் பக்கத்துல நின்னு பாக்கலாம். வெச்ச கண்ணு எடுக்க முடியாது. எவ்வளவு நேரம் நின்னாலும் யாரும் எதுவும் ஒன்னும் சொல்லலை.

கிட்டத்தட்ட பதினைஞ்சாம் நூற்றாண்டுல நெல்லைக்கு வந்திருக்காரு இந்த அரங்கன். நாளாக நாளாக .. சரியா எப்பன்னு தெரியல.. ஒரு காலகட்டத்துல அந்த அறை வாசலை கல்லும் சுண்ணாம்பும் வெச்சுப் பூசிட்டாங்க. பூசி மூடியதுக்கு என்ன காரணமோ தெரியல. இருபதாம் நூற்றாண்டுல மறுபடியும் வெளிய வந்துட்டாரு அரங்கன்.

அப்படியே வரிசையா தாமிர அம்பலம், முருகன், காந்திமதி அம்மனையெல்லாம் பாத்தாச்சு. இதுக்கு நடுவுல எங்க கூட்டம் ரெண்டாப் பிரிஞ்சுருச்சு. ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு பக்கமாப் போய் சாமி கும்பிட்டுட்டு காந்திமதி அம்மன் சன்னதிக்கு முன்னாடி ஒன்னு சேந்துட்டோம். தானாப் பிரிஞ்ச கூட்டம் தானாச் சேந்துருச்சு.

Post5-Pic3நெல்லையப்பர் கோயில்ல ஒரு பிள்ளையார் இருக்காரு. அவருக்குப் பேரு பொல்லாப் பிள்ளையார்னு எழுதி வெச்சிருக்காங்க. ரொம்பப் பொல்லாதவரா இருப்பாரோன்னு நெனைக்கிறீங்களா? அவரோட பேரு பொள்ளாப் பிள்ளையார். பொள்ளுதல்னா உளியால செதுக்குதல். உளி பட்டுப் பொள்ளாமல் தானே வந்த பிள்ளையார். அதுனால பொள்ளாப் பிள்ளையார்னு பேர். நம்ம மக்கள் பேரை மாத்தீட்டீங்க. பேரை கெசட்ல மாத்தனும்னா.. நோட்டரிக்குப் போகனும்.. பேப்பர்ல விளம்பரம் கொடுக்கனும்.. யாருக்கும் அதுல பிரச்சனை இல்லைன்னா பேர மாத்த அனுமதி கிடைக்கும்.. மாத்துன பேரை மறுபடியும் பேப்பர்ல விளம்பரம் கொடுக்கனும். இது எதுவுமே தேவைப்படாம பிள்ளையார் பேரை எவ்வளவு லேசா மாத்தீட்டாங்க.

இதே மாதிரி வெள்ளைப் பிள்ளையார்னு ஒருத்தரை வெல்லப்பிள்ளையார்னு மாத்தீட்டாங்கன்னு படிச்ச நினைவு வருது. யாரும் பிள்ளையாரைத் தொட்டு வாயில வெச்சு இனிக்கிறாரான்னு பாக்காம இருந்தாச் சரி.

கோயிலைச் சுத்தி வர்ரப்போ கோயில் யானையைப் ஃபோட்டோ பிடிக்கலாம்னு நெனச்சா.. பாகன் ரொம்ப அதட்டுனாரு. சரிதான் போய்யான்னு ஒரு ஃபோட்டோ எடுத்துட்டுதான் கெளம்புனோம். மரியாதையாச் சொல்லிருந்தா காசு குடுத்து போட்டோ எடுத்திருப்போம். அலட்டலுக்கு அலட்டல் தான் பதில்.

நெல்லையப்பர் கோயிலுக்கு வெளிய சுத்தி நிறைய பாத்திரக்கடைகள். இப்படி பாத்திரக்கடைகளை கோயில் வாசல்ல வைக்கிறதுக்கு என்ன உளவியல் காரணம் இருக்கும்? ஒருவேளை பெண்கள் கோயிலுக்கு நிறைய வருவாங்கன்னு நெனச்சு வெச்சிருப்பாங்களோ? திருநெல்வேலி பாத்திரக்கடை மட்டுமில்ல.. அல்வாக்கடை… ஆரெம்கேவி போத்தீஸ் துணிக்கடைகள். கோயில்பட்டில இருந்தப்போ துணியெடுக்கனும்னா திருநெல்வேலிக்கு வந்து எடுத்துட்டு ஜானகிராம்ல சாப்டுட்டு அரசன்ல ஐஸ்கிரீம் சாப்டுட்டுப் போறதுன்னு இருந்ததெல்லாம் ஃபிளாஷ்பேக்கா கண்ணு முன்னாடி வந்தது. டக்குன்னு ரப்பர் எடுத்து வரைஞ்ச படத்த அழிக்கிற மாதிரி அழிச்சிட்டு ஹோட்டலுக்குப் போனோம்.

டின்னரும் ஹோட்டல் பரணிலதான். சும்மாச் சொல்லக்கூடாது. அந்த ஃபுல்காவும் தால் ஃபிரையும் சூப்பர். திருநெல்வேலிக்குப் போறவங்க ஹோட்டல் பரணிய நினைவு வெச்சுக்கோங்க. ஜங்சன்ல இருக்குறதால ரொம்பவே வசதி. நல்ல இண்டீரியர். ஹால்ல இருக்கும் டிவிக்கு பாத்ரூம்ல எக்ஸ்டிரா ஸ்பீக்கர். நீங்க பாட்டுப் போட்டு விட்டுட்டு பொறுமையா குளிக்கலாம்.

காலைல செக்கின் பண்றப்போ ஒரு கூத்து நடந்தது. அத அப்போ சொல்ல மறந்துட்டேன். அதுனால இப்போ சொல்றேன். செக்கின் பண்ணதும் ரூம்ல பையெல்லாம் வெச்சுட்டு டீ காபி குடிக்க கீழ வந்துர்ரதா முடிவு. நானும் ரூம்ல பைய வெச்சுட்டு கதவ வெளியருந்து மூடுறேன்… மூடமாட்டேங்குது. எதோ தடுக்குது. ரெண்டு மூனு வாட்டி பலமா இழுத்து மூடினேன். மூனாவது வாட்டி மூடிருச்சு. எதுக்கும் ஒரு வாட்டி தொறந்து பாக்கலாம்னு சாவியைப் போட்டா கதவைத் தெறக்க முடியல. ஆகா… எதோ தப்பு செஞ்சிட்டோம்னு மட்டும் புரிஞ்சது. (காலைல திருநெல்வேலிக்கு வர்ரப்போ லேசா வயித்துவலின்னு சொன்னதையும் இப்போ நீங்க ஞாபகம் வெச்சுக்கனும்).

ஹோட்டல் ரிசப்ஷனுக்குச் சொல்லி அனுப்பினோம். அவங்களும் வந்து என்னென்னவோ பண்றாங்க. முடியல. கடைசியா எப்படியோ கதவைத் தொறந்துட்டாங்க. பாத்தா… கதவுல ஒரு கொண்டித் தாழ்ப்பாள் வேற உள்ள இருந்திருக்கு. அந்தக் கொண்டித் தாழ்ப்பாள் வெளிய நீட்டீட்டு இருந்திருக்கு. நானும் கவனிக்காம வெளிய இருந்து இழுத்து அடிச்சு மூடியிருக்கேன். அது எதுலயோ சிக்கிக்கிட்டதால கதவைத் தொறக்க முடியல. ஆகையால மக்களே… எந்த ஹோட்டல்ல தங்கினாலும் கதவைப் பூட்டுறதுக்கு முன்னாடி கதவோட ரெண்டு பக்கமும் ஒரு வாட்டி பாத்துட்டு மூடுங்க. ஆனா எந்த முகச்சுளிப்பும் இல்லாம கதவைச் சரி செய்து குடுத்த ஹோட்டல் பரணியின் நிர்வாகத்துக்கு நன்றி.

சரி… இப்போ வெள்ளிக்கிழமை இராத்திரிக்கு வருவோம். நல்ல அலைச்சலுக்குப் பிறகு நல்ல சாப்பாடு.. அடுத்து என்ன? நல்ல தூக்கம் தான். அடுத்த நாள் மறுபடியும் தூத்துக்குடி மாவட்டத்துக்குப் போகனுமே.

தொடரும்…

அடுத்த பதிவை இந்தச் சுட்டியில் படிக்கவும்

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், திருநெல்வேலி, பயணம் | Tagged , , , , , , , | 16 Comments

மகர நெடுங்குழைக் காதன்

சென்ற பதிவை இந்தச் சுட்டியில் படிக்கலாம்.

தொடக்க கால வலைப்பதிவர்களுக்கு டோண்டு இராகவனை நன்றாக நினைவிருக்கும். அவருடைய பதிவுகளிலும் பின்னூட்டங்களிலும் மகரநெடுங்குழைக் காதனைப் பற்றிச் சொல்லிச் சொல்லி பதிவர்கள் மனதில் அந்தப் பெயரைப் பதித்துவிட்டார். இப்போ டோண்டு இராகவன் அந்த மகரநெடுங்குழைக்காதரோடு சேர்ந்துவிட்டார். அவரோடு பேசிப் பழகியதில்லைன்னாலும் அவரோடு சிறுசிறு கருத்து விவாதங்களை வலைப்பூக்களில் செய்திருந்தாலும் தென் திருப்பேரைக் கோயிலுக்குப் போகும் போது அவர் நினைவைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

டோண்டுவையும் அவரப் பத்திய விமர்சனங்களையும் விட்டுட்டு.. நம்ம பயணத்துக்கு வருவோம்.

Post4-Pic3தென் திருப்பேரையில் பெருமானுக்கு மகர நெடுங்குழைக் காதன்னு பேரு. மீன் வடிவிலான பெரிய குழை(கம்மல்) அணிந்து அமர்ந்த கோலம். காது நல்லா வளந்திருக்கு. கனமான குழைதான் போல. இது வெள்ளி கிரகத்துக்கான கோயில். ஆம்பளையே பெரிய குழைய மாட்டிக்கிட்டா பெண்கள் விட்டுருவாங்களா? இந்தக் கோயில்ல தாயாரும் குழைக்காத நாச்சியார் தான்.

Post4-Pic2அங்கிருந்து பொறப்பட்டு அடுத்து போனது பெருங்குளம். இது சனிக்கோளுக்கான கோயில். இங்க நின்ற கோலம். வேங்கடவாணன்னு பேரு. உற்சவருக்கு மாயக்கூத்தன்னு பேரு.  கூட்டமில்லாம இருந்ததால மடமடன்னு தரிசனம் பண்ணீட்டு அடுத்த கோயிலுக்கு ஓடினோம். ஏன்னா அடுத்த ரெண்டு கோயில்களை ஒரு மணிக்குள்ள மூடிருவாங்க. நேரத்துக்குப் போகலைன்னா அப்புறம் பாக்க முடியாமப் போயிரும். இதுக்காம சாயந்திரம் மறுபடியும் வர முடியாது.

இரட்டைத் திருப்பதிகள் பக்கத்துல பக்கத்துல இருக்கு. இது இராகு-கேதுவுக்கான கோயில்கள். ஊருக்குப் பேர் தொலைவில்லைமங்கலம் அல்லது துலைவில்லிமங்கலம். துலைன்னா தராசு. துலாபாரம்னு சொல்றோமே. அந்தத் துலாபாரத்தைப் போல சரியாக அளந்து நடுநிலையோடு அருள் செய்யும் வில்லை உடையவனின் ஊர். அதான் அந்தப் பேர். ஆனா இரட்டைத் திருப்பதின்னாதான் எல்லாருக்கும் தெரியுது.

இரட்டைத் திருப்பதிகள்ள நாங்க மொதல்ல பாத்தது தேவர்பிரானை. கோயிலுக்குள்ள போகும் போதே சில கிழவிகள் “மோர் குடிங்க. மோர் குடிங்க.”ன்னு டம்ளர்ல எடுத்துக் கொடுக்குறாங்க. நேரமாயிறப் போகுதேன்னு எனக்குப் பதட்டம். கூட வந்தவங்களுக்குக் களைப்பு. அவங்கள்ளாம் குடிச்சிட்டு வந்தாங்க. டம்ளருக்கு அஞ்சு ரூபா. நல்லா இருந்துச்சுன்னு சொன்னாங்க. நான் மடமடன்னு உள்ள போயிட்டேன்.  நின்ற திருக்கோலம். எல்லாரும் வந்து தரிசனம் முடிக்க முடிக்க கோயில் கதவெல்லாம் ஒவ்வொன்னா மூடச் சரியா இருந்தது.

டக்கன்னு பக்கத்துல இருக்கும் செந்தாமரைக் கண்ணனைப் பாக்கப் போனோம். பேருக்கேத்த மாதிரி அழகான பெரிய கண்கள். அமர்ந்த திருக்கோலம். திருப்தியா பாத்து நின்னுட்டிருந்தோம். கூட வந்தவங்கள்ளாம் பிரகாரம் சுத்தப் போயிட்டாங்க. அந்நேரம் பாத்து சிவப்பு அவுலையும் கற்கண்டையும் கலந்து எல்லாருக்கும் பிரசாதமாக் கொடுத்தாங்க. கற்கண்டுகளைப் பெறக்கீட்டு அவுலை மட்டும் சாப்பிடனும்னு நெனச்சேன். பாத்தா… என் கைக்கு அவுல் மட்டுந்தான் வந்திருந்தது. ஒரு கற்கண்டு இணுக்கு கூட வரல. சாப்பிடுறதுக்கு எதுக்கு இடம் பொருள் ஏவல்? அதுவும் பிரசாதத்துக்கு. அங்கயே வாய்ல போட்டுக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

Post4-Pic1வெளிமண்டபத்துல யானையைப் பாத்தோம். பேர் லட்சுமி. பதினஞ்சே வயசான சின்னஞ் சிறுமி. முகத்துல அப்படியொரு கனிவு. பாத்ததும் தலையை ஆட்டுது. காசை பாகனுக்குக் கொடுத்து லட்சுமி கிட்ட ஆசி வாங்குனோம். பக்கத்துல நின்னு போட்டோல்லாம் எடுத்தோம். வேண்டிய ஆள் பக்கத்துல நிக்குற மாதிரியான ஒரு உணர்வு. போயிட்டு வர்ரோம்னு சொன்னா அதுக்கும் தலையாட்டல். புரிஞ்சு தலையாட்டுச்சோ.. பாகன் சொல்லித் தலையாட்டுச்சோ. ஆனாலும் நமக்குச் சந்தோஷமா இருக்குல்ல.

திடீர்னு கழுத்து மணிச்சங்கிலியை தும்பிக்கையால பிடிச்சிக்கிட்டு பின்னாடியே போச்சு. என்னன்னு கேட்டா.. சிறுநீர் கழிக்கப் போகுதாம். பின்னாடியே நடந்து போய்.. அதுக்கான எடத்துல ஒழுங்கா இருந்துட்டு சமத்தாத் திரும்பி வந்துருச்சு. விட்டுட்டுக் கிளம்ப மனசே இல்ல. ஆனா.. இன்னும் ரெண்டு கோயில்கள் மிச்சமிருக்கே.

அடுத்து நேராப் போனது புளியங்குடி. காய்சின வேந்தப் பெருமான். ஆனா பட்டர் காய்சினி வேந்தன்னு சொன்னார். காய் சின வேந்தன்னா… காய்கின்ற சினத்தை உடைய கருடனை வாகனமாகக் கொண்டவர்னு பொருள். ஆழ்வார் பாடியது அந்தப் பொருளில்தான். காய்சின வேந்தன் காய்சினி வேந்தனாகி.. காசினி(உலகின்) வேந்தனாகி… பூமிபாலகர்னு இப்போ பேர் வந்திருக்கு. தலையைச் சுத்தி மூக்கைத் தொட்ட மாதிரி இருக்கா? மகாவிஷ்ணுவுக்கே பேரையே மாத்தியாச்சு.🙂

நவதிருப்பதிகள்ள புதனுக்கான ஊர் புளியங்குடி. கிடந்த கோலம். வழக்கமா காலடியில் திருமகள் மட்டும் இருப்பாங்க. இந்தக் கோயில்ல காலடியில் திருமகளும் மண்மகளும் ரெண்டு பக்கமும் இருக்காங்க. அதுனால கருவறை வாசல்ல இருந்து பாத்தா திருவடி தரிசனம் கிடைக்காது. சரணடையுறதே திருவடிகள்ளதான். அந்தத் திருவடிகளே தெரியலைன்னா எப்படின்னு கோயில் பிரகாரத்தைச் சுத்தி வந்தோம். வழக்கமா கோமுகி இருக்கும் எடத்துல (அதாங்க.. அபிஷேகம் பண்ண தண்ணி வெளியே வரும் வழி) ஒரு மேடை இருந்தது. அதுல இந்தப் பக்கம் ஏறி அந்தப்பக்கம் எறங்க வசதியா படிக்கட்டு. என்னன்னு ஏறிப் பாத்தா.. அங்கவொரு ஜன்னல். அந்த ஜன்னல் வழியா காய்சின வேந்தனோட திருவடிகள் தரிசிக்கக் கிடைக்குது. அதுவும் எப்பிடி? திருவடியும் திருமுகமும் திருமகளும் மண்கமளும் ஒரே பார்வைல பாக்க முடிஞ்சது. மத்த கோயில்ல எல்லாம், திருவடியப் பாத்தா திருமுகம் தெரியாது. திருமுகத்தப் பாத்தா திருவடி தெரியாது. இங்கதான் ரெண்டையும் ஒன்னாப் பாக்க முடிஞ்சது. எனக்கு இந்தத் திருப்பதியில் ரொம்பத் திருப்தி.

புளியங்குடி முடிஞ்சதும் அடுத்து நத்தம். வரகுணமங்கைன்னு இன்னொரு பேரும் இருக்கு. இங்க இருப்பது வெற்றி இருக்கைப் பெருமான். விஜயாசனப் பெருமாள்னு இப்போ வழங்கப்படுது. பேருக்கேத்த மாதிரி அமர்ந்த திருக்கோலம். இது சந்திரனுக்குரிய கோயில். இங்க வரகுணமங்கை வரகுணவல்லின்னு தாயார்களுக்குப் பெயர். அதுல வரகுணமங்கை ஊர்ப் பேராகவும் அமைஞ்சிருக்கு.

தூத்துக்குடி மாவட்டத்தை ஒரு குட்டித் தமிழ்நாடுன்னே சொல்லலாம். அஞ்சு வகையான நிலங்களையும் இந்த ஒரு மாவட்டத்துல பாக்கலாம். வியாழக்கிழமை கோயில்பட்டி சுத்துவட்டாரத்து வானம் பார்த்த கரிசல் காடுகள். வெள்ளிக்கிழமை பொருனைன்னு சங்கத் தமிழ் போற்றும் தாமிரபரணி ஓடும் இடங்கள். நவதிருப்பதிக் கோயில்கள் எல்லாமே பொருணையோட ரெண்டு கரைகள்ளயும் அமைஞ்சிருக்கு. இரட்டைத் திருப்பதி மட்டும் ஆத்துக்கு நடுவுல தீவு மாதிரி அமைஞ்சிருக்கு. பக்கத்துல வீடே கெடையாது.

இந்தக் கோயில்கள்ள எல்லாம் பெருசாக் கூட்டமோ வருமானமோ இருக்குற மாதிரித் தெரியல. டிவிஎஸ் நிறுவனம் பராமரிக்கிறதால நல்லா இருக்கு. சில கோயில்கள்ள முந்திரிப்பருப்பெல்லாம் பிரசாதமாக் கெடச்சதுன்னா பாத்துக்கோங்களேன்.

இந்தக் கோயில்களுக்கு வர்ர மக்கள் நாங்க போன மாதிரி கூட்டம் கூட்டமா கார்லயோ வேன்லயோ பஸ்லயோ வர்ராங்க. மடமடன்னு பாத்துட்டு அப்படியே படபடன்னு அடுத்த கோயிலுக்கு ஓடுறாங்க. அதுக்கு மேல கோயில்ல என்ன வேலைன்னு நம்ம மக்கள் முடிவு பண்ணீட்டாங்கன்னு தோணுது.

நவதிருப்பதிகள்ள திருவைகுண்டம்/ஸ்ரீவைகுண்டத்துக்கு மட்டும் ஒரு சிறப்பு உண்டு. அது வைகுண்டமா இருந்தாலும் அது நவகைலாசத்துலயும் அடங்கும். நவதிருப்பதியிலும் நவகைலாசத்திலும் இருக்கும் ஒரேயொரு ஊர் திருவைகுண்டம் தான்.

சரி. நவதிருப்பதிகள் அத்தனையையும் பாத்தாச்சு. அடுத்து என்ன? மதியம் ஆச்சு. பசி. திருநெல்வேலிதான். சாப்பாடுதான்.

தொடரும்…

அடுத்த பதிவை இந்தச் சுட்டியில் படிக்கவும்

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், நவதிருப்பதி, பயணம் | Tagged , | 13 Comments

திருநெல்வேலி

முந்தைய பதிவை இந்தச் சுட்டியில் படிக்கவும்.

ரெண்டாம் நாள் விடியல்ல எழுந்து திருநெல்வேலிக்குப் பொறப்பட்டோம். அன்னைக்குக் காலைல முடிஞ்ச வரை நவதிருப்பதிகளையும் சாயங்காலமா நெல்லையப்பர் கோயிலையும் பாக்கலாம்னு திட்டம்.

கோயில்பட்டி <-> திருநெல்வேலி ரோடு எப்பவுமே நல்லாயிருக்கும். முக்கா மணி நேரம் தான். முந்தியெல்லாம் திருநெல்வேலிப் பசங்க காலைல பஸ் பிடிச்சு கோயில்பட்டி நேஷனல் இஞ்சினிரிங் காலேஜ்ல எறங்கி… படிச்சிட்டோ… பொழுதப் போக்கீட்டோ… சாய்ந்தரமா காலேஜ் முன்னாடியே பஸ் ஏறி திருநெல்வேலிக்குப் போயிருவாங்க. அப்போ அவ்வளவு தூரம் வந்துட்டுப் போறது ரொம்பப் பெரிய விஷயம். இப்பல்லாம் சென்னை பெங்களூர்ல ஆபிசுக்குப் போயிட்டு வர்ரதுக்கு ஆகுற நேரத்தைப் பாக்குறப்போ, அதெல்லாம் ஒன்னுமே இல்ல.

திருநெல்வேலி போற வழில கயத்தாறு காற்றாலைகள், கட்டபொம்மனைத் தூக்கில் போட்ட இடம், தாழையுத்து, சங்கர்நகர் சிமிண்ட் பேக்டரியெல்லாம் பாத்துட்டே போனா… தச்சநல்லூர் வழியா திருநெல்வேலிக்குள்ள நொழையலாம். இரயில்வே கேட் போடாம இருந்தா நல்லது. ஆனா இப்பல்லாம் டோல் ரோடு. சாப்பிட வர ஆள் இல்லாம நேஷனல் இஞ்சினியரிங் காலேஜ் பக்கத்துல இருந்த மோட்டல் மூடியிருக்கு. கயத்தாறுல புதுசா கட்டபொம்மன் நினைவிடம் கட்டியிருக்காங்க போல. தாழையுத்துங்குற பேரே எங்கயும் கண்ல படல. சங்கர்நகர்ங்குற பேர் நிலைச்சிருச்சு. தச்சநல்லூர் வழியாப் போகாம வேற வழியா ஊருக்குள்ள போக முடியுது. அப்படிப் போறதுக்குப் பாலம் கட்டி பதினஞ்சு வருஷம் இருக்கும்னு நெனைக்கிறேன். திருநெல்வேலிக்குள்ளயே போகாம இப்பல்லாம் நாகர்கோயில் போயிறலாம்.

Post3-Pic2மொதநாள் சரியாத் தூக்கம் இல்லாமை.. நல்லா அலைஞ்சது… எல்லாம் சேந்து லேசா வயிறு வலிச்சது. வலியோட வேன் ஏறியாச்சு. தூங்குனா சரியாப் போகும்னு தெரியும். மக்கள் எல்லாரும் போய் நவதிருப்பதிகளைப் பாத்துட்டு வரட்டும். நான் மட்டும் திருநெல்வேலில காலைல தூங்கி ஓய்வெடுக்கலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

அதுக்கேத்த மாதிரி ஹோட்டல் பரணியும் நல்லா வசதியா இருந்தது. வசதியான படுக்கை. போனதும் படுத்துட்டேன். தூக்கம் வரலை. எல்லாரும் எட்டரைக்கு டிபன் சாப்டுட்டுக் கிளம்புறதாத் திட்டம். எட்டேகாலுக்கு என்னைக் கேட்டப்பவும் நவதிருப்பதிக்கு வரலைன்னே சொன்னேன். எட்டு இருபத்தஞ்சுக்கு என்னவோ சரியான மாதிரி இருந்தது. அஞ்சு நிமிஷத்துல மடமடன்னு குளிச்சுக் கெளம்பியாச்சு. பிரச்சனை வராம இருக்க வெண்பொங்கலுக்கு சாம்பார் சட்னி வேண்டாம்னு தயிர் வாங்கிக்கிட்டேன். வெண்பொங்கல் தயிர் கூட்டணி அட்டகாசம். நானும் பொறப்பட்டதுல எல்லாருக்கும் ஒரு மகிழ்ச்சி.

தூத்துக்குடி மாவட்டத்துல இருக்கும் ஒன்பது வணைவ திவ்யதேசங்களுக்கு நவதிருப்பதிகள்னு பேர். அதே மாதிரி நவகைலாசமும் பக்கத்துலயே இருக்கு. இந்த முறை நவதிருப்பதிகளைப் பாக்கலாம்னு முடிவு. தூத்துக்குடி மாவட்டத்துக் கோயில்களா இருந்தாலும் நாங்க நெல்லைல இருந்து தொடங்கினோம். தூத்துக்குடில இருந்தும் தொடங்கலாம். பொதுவா வைணவக் கோயில்கள்ள நவகிரகங்கள் இருக்கிறதில்ல. ஆனா நவதிருப்பதிகள்ள ஒவ்வொரு கோயிலும் ஒவ்வொரு கிரகத்துக்கு உரியதாச் சொல்றாங்க.

அதுல நாங்க மொதல்ல போனது திருவைகுண்டம். கோயில் வாசல்ல எறங்கி கோயிலுக்குள்ள போகுறதுக்குன்னே தனியா ரெண்டு இட்லி சாப்பிட்டிருக்கனும். அவ்வளவு தூரம் மண்டபங்களா இருக்கு.

Post3-Pic3திருவைகுண்டம் கோயில் சூரியனுக்குரிய கோயில். இந்தக் கோயில்ல இருக்கும் பெருமானுக்கு வைகுண்டநாதர் என்று பெயர். ஆதிசேடனின் விரிந்த படத்துக்குக் கீழ் மார்பில் வைகுண்டநாச்சியாரோடு நின்ற கோலம். கூட்டம் இல்லாம நல்ல தரிசனம். சடாரி வெக்கலையோன்னு இன்னும் சந்தேகமா இருக்கு. ஒருவேளை சடாரி வைக்கிற பழக்கம் இந்தக் கோயில்ல இல்லாம இருக்கலாம்.

இங்க இருக்கும் உற்சவருக்கு கள்ளபிரான் என்று பெயர். அதை வடமொழியில் சோரநாதன்னு மாத்தியிருக்காங்க. Chorனா வடமொழியில் திருடன். “நந்தகுமாரா நவநீத சோரா”ன்னு எஸ்.ஜானகி பாடுன பாட்டு நினைவுக்கு வருதா?

சாமி கும்பிட்டதும் ரொம்பவும் நேரம் கடத்தாம அடுத்த கோயிலுக்குக் கிளம்பிட்டோம். ஒன்பது கோயில்களையும் எந்த வரிசைல பாத்தா ஒரே நாள்ள பாத்துறலாம்னு ஒரு கணக்கு இருக்கு. அத அப்படியே ஓரமா வெச்சுட்டு நாங்களா ஒரு வரிசைல போனோம். திருவைகுண்டம் முடிச்சிட்டு ரெண்டாம் திருப்பதியான வரகுணமங்கைக்குப் போகாம ஆழ்வார் திருநகரிக்குப் போனோம்.

ஆழ்வார் திருநகரியோட இயற்பெயர் குருகூர். நம்மாழ்வார் பிறந்த ஊர். அவருக்கு மதிப்புக் கொடுக்க ஆழ்வார் திருநகரி என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது வியாழனுக்கான கோயில்.

கோயில் வாசல்ல இறங்கியதும் முன்மண்டபத்துல ஆட்டுப்புழுக்கைகள் வைக்கோல் துணுக்குகள்னு இருந்தது. சுத்தம் பாக்காம நடந்து போனோம். உள்மண்டபங்கள் எல்லாம் நல்லாத் துப்புரவா இருந்தது.

இந்தக் கோயில்லயும் நின்ற கோலம். அதனாலதானோ என்னவோ பொலிந்து நின்ற பெருமான்னு பேரு. ஆதிநாதன்னும் இன்னொரு பேர். தாயாரோட பேர்கள் ஆதிநாதவல்லி குருகூர்வல்லி. இந்தக் கோயிலுக்குள்ள இருக்கும் புளியமரப் பொந்துலதான் நம்மாழ்வார் தவம் செஞ்சிருக்காரு. இந்தப் புளிமரத்துக்கு உறங்காப்புளின்னு பேரு. ஏன்னா.. புளியமரத்து இலைகள் இரவுல மூடவே மூடாதாம். இருட்டுற வரைக்கும் இருந்து பாக்கலாமான்னு நெனச்சாலும்.. புளிய மரம் இருக்கும் இடத்துக்கு இரும்புக் கதவு போட்டு மூடியிருக்காங்க.

அடுத்து போன கோயில் திருக்கோளூர். மொட்டைக் கோபுரமா இருக்கு. ஆனா உள்ள இருக்குறவர் ரொம்பப் பணக்காரர். அவருக்குப் பேரே வைத்தமாநிதிப் பெருமான். மா நிதி வெச்சிருக்காரு. கிடந்த கோலம். பழைய சினிமால வர்ர பணக்கார மாமியார்கள் இடுப்புல வெள்ளிச்சாவிக் கொத்தை செருகிக்கிட்டே தூங்குற மாதிரி, இவரும் கக்கத்தில் மரக்கால்(அளக்கும் படி) வெச்சுக்கிட்டுதான் தூங்குறார். படியில நெல் அளப்பாங்க. உப்பு பருப்பு அளப்பாங்க. இவரு காசு அளக்குறவர். அதுனாலதானோ என்னவோ மத்த கோயில்களை விடவும் கூட்டம். நாலு காசு இருந்தா சுத்தி நானூறு பேர் நிப்பாங்கன்னு சொல்றது சரியாத்தான் இருக்கு. அதோட செவ்வாய் கிரகத்துக்கான கோயில். கேக்கனுமா கூட்டத்துக்கு. கோளூர்வல்லி குமதவல்லின்னு தாயார்கள்.

Post3-Pic1இந்த ஊர்லயும் ஒரு ஆழ்வார் பொறந்திருக்காரு. அவர் பேர்தான் மதுரகவியாழ்வார். இவரும் வைணவர்தான். ஆனா பாருங்க.. திருமாலைப் பாடாம நம்மாழ்வாரையே முன்னிலைப்படுத்திப் பாடியிருக்காரு. நம்மாழ்வாருடைய சீடர்தான் மதுரகவியாழ்வார். தன்னோட ஆசிரியரான ஆச்சாரியாருக்கு அவ்வளவு மரியாதை.

நம்மாழ்வார் மதுரகவியாழ்வாரோட புளியமரத்து உரையாடல் ரொம்பப் பிரபலம். குருகூர்ல மாறன்னு யாரோ ஒருத்தர் புளியமரப் பொந்துக்குள்ளயே இருக்கார்னு கேள்விப்பட்டுப் போய்ப் பாத்திருக்காரு மதுரகவி. வந்து பாத்தா புளியமரப் பொந்துக்குள்ள ஒரு ஆள். மூச்சில்ல. பேச்சில்ல. ஒடம்பும் அசையல. கண்ணு வேற மூடியிருந்திருக்கு. பக்கத்துல கேட்டா பலகாலமா சோறு தண்ணி கெடையாதுன்னு சொல்றாங்க. ஆள் இருக்காரா போய்ட்டாரான்னு தெரியல. சின்னதா ஒரு கல்ல விட்டுப் பாப்போம்னு மதுரகவியும் எடுத்து எறிஞ்சிருக்காரு. கல் பட்டதும் யார்ரான்னு கண்ணத் தொறந்து பாத்திருக்காரு நம்மாழ்வார்.

சரி. ஆள் உயிரோடதான் இருக்கார்னு தெரிஞ்சு போச்சு. பேச்சு வருமான்னு அடுத்த சந்தேகம். கல்ல விட்டு எறிஞ்சதுக்கே ஒன்னும் பேசலையேன்னு சொல்ல விட்டு எறியுறாரு.

“செத்ததின் வயிற்றில் சிறியது பிறந்தால் எத்தைத் தின்று எங்கே கிடக்கும்?”

“அத்தைத் தின்று அங்கே கிடக்கும்”னு மாறன் கிட்ட இருந்து பதில் வருது.

இறந்து போகக்கூடிய உடம்பில் ஜீவாத்மா பிறந்தால் என்ன செய்யுங்குறது கேள்வி. அததுக்கான தலையெழுத்துப்படிதான் வாழ்ந்து முடிக்குங்குறது விடை. இதுக்கு இன்னும் பெரிய உட்பொருள் இருக்காம். அதெல்லாம் நமக்குப் புரியுறப்போ புரியட்டும். ஆனா மதுரகவிக்கு அப்பவே புரிஞ்சிருச்சு. அதுலருந்து மாறன் சடகோபன் என்னும் நம்மாழ்வாரை ஆசிரியரா ஏத்துக்கிட்டாரு.  குருவே தெய்வம்னு சொல்றோமே. அந்த மாதிரி.

ஆழ்வார்களோட பழைய பட்டியல்ல மதுரகவியாழ்வாரைச் சேர்க்காம இருந்திருக்காங்க. ஆண்டாளையும் தான். பிறகு எப்படியோ ரெண்டு பேரையும் சேத்துக்கிட்டு பன்னிரண்டு ஆழ்வார்கள்னு கணக்கு வந்திருக்கு.

இந்தக் கதைகள் எல்லாம் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டதுதான். ஆனா இதுல சொல்லப்படுற கோயில்கள் எங்கயோ இருக்குன்னு இதுவரைக்கும் நெனச்சுக்கிட்டிருந்தேன். பாத்தா… சொந்த மாவட்டத்துல.. பொறந்த ஊருக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல இருக்குது. கண்ணுக்கு இமை தெரியாதுன்னு சும்மாவாச் சொன்னாங்க.

திருக்கோளூர்ல இருந்து அடுத்து எந்த ஊருக்குப் போனோம்னு சொன்னா… பிளாக்/வலைப்பூ வெச்சிருக்குறவங்களுக்கு… குறிப்பா தொடக்ககால பிளாகர்களுக்கு ஒரு பதிவர் கட்டாயமா நினைவுக்கு வருவாரு.

தொடரும்…

அடுத்த பதிவை இந்தச் சுட்டியில் படிக்கவும்.

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், திருநெல்வேலி, நவதிருப்பதி, பயணம் | Tagged , , , , , , , , , , , | 9 Comments

வில்லிபுத்தூர்

முந்தைய பதிவை இந்தச் சுட்டியில் படிக்கவும்.

”கோதை பிறந்த ஊர்.. கோவிந்தன் வாழும் ஊர்”ன்னு பாடுனதெல்லாம் அந்தக் காலம். ”(பால்)கோவா பிறந்த ஊர்”ன்னு பாடுறது இந்தக் காலம்.

அப்படிப்பட்ட திருவில்லிபுத்தூர் ஆண்டாள் கோயிலுக்குப் போறதாத்தான் மாலைத் திட்டம். தூங்கி எந்திரிச்ச புதுத் தெம்போட பைபாஸ் ரோட்டு வழியாப் போனோம். வழியில் சாத்தூர்ல சண்முகநாடார் கடைல கருப்பட்டி மிட்டாயும் காராச்சேவும் வாங்க ஊருக்குள்ள போனோம். நாங்க போன நேரம் கருப்பட்டி மிட்டாய் தீந்து போச்சு. அடுத்தநாள்தான் வருமாம். அதுனால காராச்சேவும் கருப்பட்டிச்சேவும் மட்டும் வாங்கினோம். ஏன் சீவல் வாங்கலைன்னு இப்ப வரைக்கும் எனக்குப் புரியல. சரி. மறந்துட்டேன். அடுத்த வாட்டி பாத்துக்கலாம்.

நடிகை ஸ்ரீதேவியோட ஊரான மீனம்பட்டி வழியா சிவகாசி போய்… அங்கிருந்து வில்லிபுத்தூர் போய்ச் சேந்தோம்.

மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்ட போது காமராசர் வில்லிபுத்தூர் கோயில் கோபுரத்தைத் தமிழக அரசுச்சின்னமாக வைத்தார். ஏன்? சொந்த ஊருக்குப் பக்கத்து ஊர்ல இருப்பதாலா? இல்லையாம். தமிழ்நாட்டுக் கட்டடக்கலையின் சிறப்புக்காக மட்டுமில்லாம கோபுரங்களில் எந்தச் சிற்பங்களும் மதச் சின்னங்களும் இல்லாத காரணத்துனால வில்லிபுத்தூர்க் கோபுரம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. வேறு எந்தக் கோயிலுக்கும் மதத்தலங்களுக்கும் இது பொருந்தாம இருப்பது அதிசயம் தான். திருச்செந்தூர் திருப்பரங்குன்றத்துக் கோயில்கள்ள சிற்பங்கள் தெரியுது. சர்ச்சுல சிலுவை தெரியுது. மசூதில பிறை தெரியுது. எதுக்கு வீண் வம்புன்னு காமராஜர் நெனைச்சிருப்பார்னு தோணுது. நேரமிருந்தா “திருவில்லிபுத்தூர்க் கோபுரம் மதச்சின்னமல்ல”ங்குற பிபிசி கட்டுரையையும் படிச்சிருங்க.

Post2-Pic1திருவில்லிபுத்தூர் கோபுரத்தை நேரில் பாத்தப்போ வைணவச் சின்னங்களான நாமங்களும் சங்கு சக்கரமும் பாத்த நினைவு இருந்தது. கோபுரத்தோட பழைய புதிய புகைப்படங்களை ஒப்பிட்டுப் பாத்தப்போ, பழைய கோபுரத்தில் நாமச் சின்னங்களும் சங்கு சக்கரமும் இல்லாம இருந்தது புரிஞ்சது.

சீனிவாசன் இருக்கும் ஊர் முழுக்க ஒரே சீனி வாசம். எல்லாம் பால்க்கோவாக் கடைகள்ள இருந்து வர்ரதுதான். அஞ்சு நிமிசம் அந்தக் காத்தைச் சுவாசிச்சா ஐநூறு காலரி தன்னால ஏறும் போல. அப்படியே மூக்கு வழியா காலரி ஏத்திக்கிட்டு நேரா கோயிலுக்குள்ள போனோம். பன்னிரண்டு ஆண்டுக்குப் பிறகு போனதால கோயில் நிறைய மாறிட்ட மாதிரி இருந்தது. ஆண்டாள் மாலை போட்டு தன்னுடைய உருவத்தைப் பாத்த கண்ணாடிக் கிணற்றைப் பாக்க முடியல. கண்ணாடி அறை வேற மூடியிருந்தது.

கோயில் சிற்பங்கள் எல்லாம் அழகோ அழகு. பதினைந்து பதினாறாம் நூற்றாண்டுச் சிற்பங்கள்னு சொல்றாங்க. அவ்வளவு அழகு. நாங்க நேராப் போய் ஆண்டாளையும் மன்னாரையும் பாத்துட்டு கோயில் நந்தவனம் வழியா வடபத்ரசயனர் கோயிலுக்குப் போனோம். இந்த நந்தவனத்துல தான் ஆண்டாளைக் கண்டெடுடுத்திருப்பாரோ பெரியாழ்வார்னு ஒரு ஐயம். ஆமா இல்லைன்னு கேட்டுத் தெரிஞ்சிக்க பெரியாழ்வாரை எங்க போய்த் தேடுறது.

வடபத்ரசயனர் கோயிலும் ரொம்பவே மாறிட்ட மாதிரி இருந்துச்சு. கே.எஸ்.கோபாலகிருஷ்னன் எடுத்த நாயக்கரின் மகள் படத்துல இந்தக் கோயிலும் மேல்மாடங்களும் வரும். ஏற்கனவே பாத்த படம் தான். மறுபடியும் பாத்து கோயில்ல என்னென்ன மாறியிருக்குன்னு கண்டுபிடிக்கனும்.

ஆண்டாளும் சரி.. வடபத்ரசாயியும் சரி… ஏகாந்த சேவை. கூட்டமே இல்லை. ஜருகண்டி ஜருகண்டி பிரச்சனை இல்லாம திருப்தியா கும்பிட்டாச்சு. வடபத்ரசாயி மாடிவீட்டு மாப்பிள்ளை போல. நரசிம்மரைக் கீழ காவலுக்கு வெச்சுட்டு.. மாடில ஜம்முன்னு படுத்துத் தூக்கம்.

வெளிய வந்ததும் நேரா லாலா கடைக்குப் போய் பால்க்கோவா வாங்கிட்டோம். வில்லிபூத்தூர்ல ஆண்டாள் ஸ்னானப் பவுடரும் விறலி மஞ்சளும் கஸ்தூரி மஞ்சளும் கலந்த மஞ்சள் பொடியும் பிரபலம். பெண்கள் குழந்தைகள் குளிக்கப் பயன்படுத்தலாம். பரமபதம், பல்லாங்குழி, வெத்தலை இடிக்கிற உரல், இடியாப்பப் பிழிநர், லொட்டு, லொசுக்கு எல்லாம் பாத்துக்கிட்டே இருந்தா பொழுது தானாப் போயிரும். பர்சும் மெலிஞ்சு போயிரும்.

Post2-Pic2அப்படியே வெளிய வந்தா தள்ளுவண்டில பெரியவர் ஒருத்தர் பால்பன் வித்துட்டுப் போனாரு. கூட வந்தவங்க அதெல்லாம் சாப்டிருக்க மாட்டாங்களேன்னு மூனு வாங்கினேன். இருபது ரூபாய்தான். அதோட ஒரு டிப்ஸ்… ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் லாலாக்கடை பால்கோவா மாதிரி.. அந்தக் கடை மசாலாக்கடலையும் சூப்பர். சென்னைல இருக்கும் பிரபல கடைகளோட மசாலாக் கடலைய விட அட்டகாசமா இருந்தது. அந்தப் பக்கமாப் போறவங்க மனசுல குறிச்சு வெச்சுக்கோங்க.

திரும்பி வர்ர வழியில் எங்க சாப்டுறதுன்னு ஒரு யோசனை. கோயில்பட்டி போற வரைக்கும் பசி தாங்காது. சாத்தூர் உடுப்பி வெங்கடேச விலாஸ்ல சாப்பிடலாம்னு டிரைவர் சொன்னாரு. சரின்னு நேரா அங்க போனோம். அங்க பரிமாறியவர் நல்லாப் பேசிச் சிரிச்சு பரிமாறினாரு. அவர் கிட்ட பேச்சுக் குடுத்து அவரைப் பத்தித் தெரிஞ்சிக்கிட்டோம். அவருக்கு வயசு அறுபத்தஞ்சு. கிட்டத்தட்ட இருபத்தஞ்சு வருஷமா அங்க வேலை செய்றாராம். அதாவது நாப்பது வயசுல இருந்து. நாப்பது வயசுல செய்ற வேலையை மாத்திக்கிறதுக்கு பெரிய துணிவு வேணும். அது அவருக்கு இருந்திருக்கு. சாப்பிடாத குழந்தைகளைக் கூடச் சாப்பிட வெச்சிருவாராம். அவர் பேசுனதுல இருந்து…அவர் அந்த வேலைய எவ்வளவு விரும்பிச் செய்றார்னு புரிஞ்சது. மனைவி அமைவதெல்லாம் மட்டுமல்ல… மனசுக்குப் பிடிச்ச வேலை அமையுறதும் இறைவன் கொடுத்த வரம்.

சாப்டுட்டு நேரா லாட்ஜுக்குப் போய்த் தூக்கம். விடியல்ல எழுந்து பக்கத்து மாவட்டத்துக்குப் போறதாத் திட்டம்.

தொடரும்…

அடுத்த பதிவை இந்தச் சுட்டியில் படிக்கலாம்.

அன்புடன்,
ஜிரா

Posted in அனுபவங்கள், சாத்தூர், திருவில்லிபுத்தூர், பயணம் | Tagged , , , , , | 16 Comments